...τα μέσα σπίτια μας...

Πώς πιστεύετε ότι πρέπει να αντιδράσει ο κόσμος σήμερα;

Ανυπακοή, αλληλεγγύη και απαξίωση του πολιτικού κόσμου και της ΕΟΚ. Μας χρωστάει 2500 πνευματικά δικαιώματα άπασα η υφήλιος. Οι Πνευματικοί άνθρωποι του τόπου που μιλάνε για ευρωπαϊκή Ελλάδα (ποια άραγε, της μίζας και της διαπλοκούλας;) είναι υπερήλικες και τρομοκρατημένοι, λυπάμαι...

Ποια η γνώμη σας για το σύγχρονο κύμα αντίδρασης που ξεκινά από το internet;

Δόξα τω Θεώ, ξυπνήσαμε!

Μια ευχή για το μέλλον;

Να ξαναγαπηθούμε απ’ την αρχή, τα σπίτια μας παιδιά, τα μέσα σπίτια μας, αυτά αλώσανε.

Από http://www.clickatlife.gr/story/mousiki/skraounakis-doksa-to-theo-ksupnisame!?id=1995262&ref=newsletter

Πώς να ζήσω

Υπάρχει μια τρυφερή ηλικία που καταλαβαίνεις ότι οι οδηγίες που σου δίνουν οι γονείς δεν φτάνουν για να ζήσεις. Τότε είναι η στιγμή που το lifestyle έρχεται για να σε πιάσει μαλακά από το χέρι και να σου δείξει τον δρόμο. Πώς να ντύνεσαι, πώς να μιλάς, τα 100 πράγματα που πρέπει οπωσδήποτε να κάνεις πριν πεθάνεις, η γλυκιά συνενοχή του να ανήκεις σε μια φυλή – αδιάφορο σε ποια, ποιος κοιμάται με ποιον, πώς να μετατρέψεις την ένταση της ζωής σου σε καταναλωτική μανία, πώς να παραδίδεσαι στο εφήμερο και το τιποτένιο.

Οι μηνιαίες υπενθυμίσεις των περιοδικών lifestyle πουλούσαν φρέσκο γυμνό κρέας, υποκλίνονταν σε οτιδήποτε επιτύγχανε χωρίς ποτέ να δώσουν έναν ορισμό της επιτυχίας, αναμασούσαν την άποψη ότι η ζωή έχει σχέση με την ιδιοκτησία και τις τρέχουσες ηδονές που πρέπει να γευτείς, ότι η ζωή είναι μικρή για να είναι θλιβερή, ότι η ζωή, τελικά, είναι μια φετιχιστική διαδικασία που μπορούν να γευτούν μόνο όσοι έχουν χρήματα. Δεν σου έμεναν και πολλές επιλογές: ή θα επέστρεφες στον μικροαστισμό των γονιών σου ή θα κυλιόσουν στον βούρκο.

Η έκρηξη του lifestyle συνέπεσε στην Ελλάδα ταυτόχρονα με το σκυλάδικο όραμα του ΠΑΣΟΚ για ανάπτυξη, ρευστοποίησε την επιθυμία για στυλάτη κατανάλωση μιας τάξης που αναδυόταν από την αφάνεια, έκλεψε όλη τη φρεσκάδα από τις νεανικές underground κουλτούρες, βιομηχανοποίησε την παραγωγή διασημοτήτων, μετάλλαξε τις συνεντεύξεις σε editorial μόδας, συνταίριαξε την Πρωτοψάλτη με τη Μαντόνα, έπεισε κάθε γενιά να απολαμβάνει τη συμμετοχή της στο ίδιο της το ξεπούλημα. Κι αφού εξάντλησε όλο το οπλοστάσιο των συνταγών του, κατέληξε στον αυνανισμό με την ίδια την αλαζονεία του.

Αρκετά όμως με τις κλωτσιές στο πτώμα. Τι γινόταν όλο αυτό το διάστημα με όλους εμάς; Μεγαλώνοντας, αρχίσαμε να παίρνουμε απόσταση απ’ όλες αυτές τις συνταγές που δεν μας έβγαζαν πουθενά, όμως μας έμεινε η συνήθεια, ξέραμε πια πώς πρέπει να μοιάζει η επιτυχία, δεν ήμαστε σκυλάδες αλλά όλο και κάποια σελίδα θα χώραγε το στυλ μας, θα τσιμπολογούσαμε από εδώ κι από εκεί ό,τι μας άρεσε και το μείγμα στο τέλος θα φαινόταν ότι είναι δικό μας. Έτσι αρχίσαμε. Πίναμε τις ίδιες ποσότητες με τον Γκι Ντεμπόρ, χωρίζαμε με τις γκόμενές μας σαν να ήμαστε ο Μπάουι, γυρνάγαμε στην πόλη σαν να ήμαστε οι Wu Tang Clan, ατενίζαμε τη ζωή με την απάθεια του Μπάροουζ, τεμπελιάζαμε γιατί ήμαστε slackers, τριγυρίζαμε με ένα σακίδιο και παραμυθιαζόμαστε ότι είμαστε new age travellers, συναντιόμαστε με τα είδωλά μας στον χαμηλότερο κοινό παρονομαστή. Αντιγράφαμε τις πράξεις των ειδώλων μας, χωρίς να κουβαλάμε την απελπισία ή τη γενναιότητα που τις γέννησε. Κάποτε θα γινόμαστε κι εμείς εξώφυλλο και τότε θα το βούλωναν όλοι. Ήμαστε αφελείς αντιγραφείς. 

Σε κανέναν κατάλογο με τα 100 πράγματα που έπρεπε να κάνεις πριν πεθάνεις δεν μας είπαν ότι η οργή είναι ισάξιο καύσιμο για τον εαυτό μας όπως η μανία για κατανάλωση. Τώρα που δεν μπορούμε πια να είμαστε αυτό που είμαστε και δεν μπορούμε να μην είμαστε αυτό που είμαστε, είναι στο χέρι μας να δούμε τι θα κάνουμε – θα ξαναπλώσουμε την παλάμη προς τον ουρανό ζητώντας κι άλλη ελεημοσύνη ή θα σφίξουμε τα δάχτυλά μας και θα τα κάνουμε μια γροθιά; Ίδωμεν.

του Γιώργου Βαλαή  από το http://www.konteiner.gr/magazine/article/706

Είναι οι αγανακτισμένοι, ο σύγχρονος Μάης;

Μιλά στoν Απόστολο Ζώη, ο καθηγητής του Αυτόνομου Πανεπιστημίου Βαρκελώνης και επικεφαλής της ερευνητικής ομάδας για την αποανάπτυξη, Γιώργος Καλλής.

Μπορείτε να μας πείτε πού οδηγούν οι εξελίξεις στην Ισπανία; Πιστεύτε πώς θα πάρουν τη μορφή καταιγίδας και σε άλλες χώρες, κυρίως του Ευρωπαϊκού Νότου;

«Το κίνημα «Δημοκρατία Τώρα» στην Ισπανία είναι μια αντίδραση στον μαρασμό του συστήματος της αντιπροσωπευτικής δημοκρατίας, τον οποίο έχουμε βιώσει τα τελευταία χρόνια. Πλέον στερούμαστε πραγματικών πολιτικών επιλογών – οι περισσότερες αποφάσεις είναι ήδη ειλημμένες από «ειδικούς» στο όνομα της οικονομίας και της ανάπτυξης, και οι πολίτες καλούνται απλά να τις σφραγίσουν. Ζούμε σε μία δικτατορία της οικονομίας, την οποία δυστυχώς είναι πολύ πιο δύσκολο να αποτινάξουμε από ότι ένα απολυταρχικό καθεστώς τύπου Μουμπάρακ.

Το κίνημα στην Ισπανία ανθεί και το πιο ελπιδοφόρο στοιχείο του είναι ότι εξελίσσεται σε ένα κίνημα αυτό-οργάνωσης και αναδιάρθρωσης των χώρων τους οποίους έχει καταλάβει (οι διαδηλωτές καλλιεργούν στην Πλατεία Καταλούνια της Βαρκελώνης, την αντίστοιχη Πλατεία Συντάγματος, ντομάτες και μαρούλια). Όμως αν και έχει την βουβή συμπαράσταση μεγάλου μέρους του πληθυσμού, προς το παρόν παραμένει περιορισμένο σε κύκλους νέων και σε αυτό που θα ονομάζαμε κίνημα της αντι-παγκοσμιοποίησης. Μπορεί να μεγαλώσει αυτό το κίνημα και να δούμε έναν νέο Μάη του 68 που να συνδέσει νέους, εργαζόμενους, συνταξιούχους, κλπ; Ίδωμεν!».

-Γιατί η χώρα μας έφτασε σε αυτό το επίπεδο, που για πολλούς αποτελεί κατάντια; Ποιοι φταίνε; Αυτό το πολιτικό σύστημα με τους εκπροσώπους του έχει μέλλον;

«Φταίει η μεγάλη πλειοψηφία του λαού μας τόσο για τον τρόπο με τον οποίο επέλεξε να ζήσει όσο και για τους πολιτικούς αντιπρόσωπους της τους οποίους επέλεξε. Αν και δεν τα φάγαμε όλοι μαζί, πολλοί από τους συμπολίτες μας τα φάγαν μαζί. Οι περισσότεροι έλληνες ήταν υπέρ του μεγαλο-ιδεατικού φαγοποτιού των Ολυμπιακών Αγώνων που βύθισαν την οικονομία της χώρας. Θα είχε ενδιαφέρον να δούμε επίσης πόσοι παίξαν στο χρηματιστήριο.

Κανείς όμως δεν είναι ένοχος από μόνος του, όπως κανείς δεν είναι και άμοιρος ευθυνών. Ζούμε εντός ενός καπιταλιστικού συστήματος, στο οποίο για να επιβιώσουμε και να χαίρουμε κοινωνικής αναγνώρισης απαιτείται να έχουμε χρήματα και να καταναλώνουμε. Οι συντάξεις μας επενδύονται σε ομόλογα και σε χρηματιστήρια στην άλλη άκρη της γης είτε μας αρέσει είτε όχι. Δεν μας δίνεται επιλογή. Είμαστε όλοι εγκλωβισμένοι σε μία παγίδα, από την οποία πρέπει να απελευθερωθούμε».

-Εκτιμάτε πώς είναι αναγκαία μια αλλαγή ρότας και αν ναι προς ποια κατεύθυνση και με ποιο πρότυπο για τη χώρα μας;

«Πρέπει να ορίσουμε ένα νέο μοντέλο ευημερίας βασισμένο σε παλιές Ελληνικές αξίες όπως η απλότητα, η αυτάρκεια, η συντροφικότητα. Και πρέπει να δουλέψουμε ξανά «από κοινού», όπως ονομάζεται και η κίνηση για την από-ανάπτυξη στα Τρίκαλα. Δεν μπορούμε να περιμένουμε από το Κράτος να μας σώσει, η παρτίδα με το χρέος είναι χαμένη. Πρέπει να αυτό-οργανωθούμε και να αναδημιουργήσουμε υγιείς οικονομίες τοπικής κλίμακας».

-Μπορείτε να κάνετε μια αναφορά στον όρο απο-ανάπτυξη; Πόσο εφικτή είναι μια εναλλακτική κοινωνία και με ποιες προϋποθέσεις;

«Οι βασικές αρχές της από-ανάπτυξης είναι ότι:
1. Η διαρκής οικονομική ανάπτυξη είναι αδύνατη σε έναν πλανήτη με πεπερασμένα όρια και είναι η αιτία της κρίσης.
2. Η ιδεολογία της ανάπτυξης αποτελεί θεμέλιο του Δυτικού φαντασιακού και βάση του πολιτιστικού του αποικιοκρατισμού που οδηγεί στην εξαφάνιση εναλλακτικών αξιακών μοντέλων.
3. Μπορούμε να δημιουργήσουμε μια εναλλακτική κοινωνία η οποία να ζει καλύτερα με λιγότερα υλικά και περισσότερα κοινωνικά αγαθά. Μια κοινωνία που δεν θα είναι αναγκασμένη να μεγαλώνει διαρκώς μόνο και μόνο για να επιβιώνει. Μια κοινωνία όπου οι αξίες της απλότητας, της ισότητας, της συντροφικότητας και της επάρκειας θα αντικαταστήσουν τις ακόρεστες αξίες του πλουτισμού και της οικονομικής αποτελεσματικότητας.

Οι προϋποθέσεις είναι τόσο η δράση αυτό-οργάνωσης σε τοπικό επίπεδο, όσο και η πολιτική και κινηματική δράση σε εθνικό επίπεδο με αιτήματα για ριζικές θεσμικές αλλαγές».

-Ο “κόσμος” ξέρει τι τον κάνει ευτυχισμένο και τι όχι; Μπορείτε να σχολιάσετε το γνωμικό “τα χρήματα δεν φέρνουν την ευτυχία”;

«Τα χρήματα δεν φέρνουν την ευτυχία, αλλά σε μία καπιταλιστική κοινωνία φέρνουν την ασφάλεια και την κοινωνική αναγνώριση. Το πρόβλημα έγκειται στο πως μπορούμε να αλλάξουμε τις μορφές κοινωνικής οργάνωσης και τις σχέσεις παραγωγής, κατανάλωσης και ανταλλαγής, ώστε να δώσουμε στους ανθρώπους το «δικαίωμα στην απλότητα», το δικαίωμα να ζουν χωρίς να πρέπει να κυνηγούν όλο και περισσότερα χρήματα τα οποία δεν τους κάνουν ευτυχισμένους».

-Θεωρείτε ότι βρισκόμαστε μπροστά σε έναν νέο, βίαιο και βάναυσο, αν όχι δικτατορικό καπιταλισμό; Ποια η άποψή σας;

«Οι οξυνόμενες κοινωνικές συγκρούσεις στην Ελλάδα, η παράλογη βία στους δρόμους, η αδυναμία του Κράτους να λύσει οποιαδήποτε από τα βασικά προβλήματα, δημιουργούν μια εικόνα χάους και ανομίας. Ιστορικά, τέτοιες καταστάσεις είναι πρόσφορο έδαφος για την ανάδυση απολυταρχικών καθεστώτων με εντολή να «βάλουν τάξη», και με την σύμφωνη γνώμη της πλειονότητας του πληθυσμού, που εθελοτυφλώντας πιστεύει ότι είναι δυνατή η επιστροφή σε μία προηγούμενη κατάσταση, η οποία έχει αναπιστρεπτί χαθεί. Βλέπω τέτοιες συνθήκες στην Ελλάδα και κρούω εδώ τον κώδωνα κινδύνου με ένα «δυστοπικό» σενάριο χρεωκοπίας, κατάρρευσης της αγοράς και της αξίας του χρήματος, κοινωνικών συγκρούσεων και ανάδυσης μιας δικτατορίας με προσωπείο τεχνοκρατικό. Αν και απίθανο, αυτό το σενάριο δεν μου φαντάζει τόσο απίθανο όσο λίγα χρόνια πριν, κυρίως όταν ακούω όλο και περισσότερο κόσμο να μιλάει για το χάος και την τάξη που «κάποιος» πρέπει να βάλει.

Ο φιλόσοφος Σλάβοι Ζίζεκ είπε ότι το μοντέλο της Κίνας, ο δικτατορικός καπιταλισμός, είναι το μέλλον μας. Τι κάνουμε για να το αποτρέψουμε αυτό; Αυτό είναι το ερώτημα το οποίο ο καθένας από εμάς οφείλει να απαντήσει».

Δημοσιεύθηκε στην εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ της Θεσσαλίας

Από http://www.tvxs.gr/news/

This is not a spanish revolution - This can be your revolution!

                                          http://www.spanishrevolution.es/sprev/

Democracia Real Ya! -Πραγματική Δημοκρατία τώρα!

Οι διαδηλωτές της Πουέρτα ντελ Σολ της Μαδρίτης δηλώνουν την αντίθεσή τους στο διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα και την οικονομία της ανεργίας!


Είμαστε απλοί άνθρωποι. Είμαστε σαν κι εσάς: άνθρωποι που κάθε πρωί πηγαίνουν να σπουδάσουν, να εργαστούν ή να βρουν δουλειά, άνθρωποι που έχουν οικογένεια και φίλους. Είμαστε άνθρωποι που εργάζονται σκληρά κάθε ημέρα για να ζήσουν και να προσφέρουν ένα καλύτερο μέλλον στους γύρω μας.

Κάποιοι από εμάς είναι προοδευτικοί, κάποιοι άλλοι συντηρητικοί. Μερικοί έχουν «πιστεύω», μερικοί δεν έχουν. Μερικοί έχουν συγκεκριμένη ιδεολογία, και άλλοι είναι απολίτικοι.  Ολοι μας όμως είμαστε ανήσυχοι και θυμωμένοι  από τις πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές εξελίξεις που βλέπουμε γύρω μας. Από τη διαφθορά των πολιτικών, των επιχειρηματιών, των τραπεζιτών... Από το ότι οι απλοί άνθρωποι αισθάνονται αβοήθητοι.

Αυτή η κατάσταση μας πληγώνει όλους καθημερινά.  Ομως αν ενωθούμε μπορούμε να την αλλάξουμε. Ήρθε η ώρα να ξεκινήσουμε το χτίσιμο μιας καλύτερης κοινωνίας.

Πιστεύουμε ότι:

-Προτεραιότητα για κάθε προηγμένη κοινωνία πρέπει να είναι η ισότητα, η πρόοδος, η αλληλεγγύη, η ελευθερία της συμμετοχής στον πολιτισμό, την οικολογική βιωσιμότητα και την ανάπτυξη, την ευημερία και την ευτυχία των ανθρώπων.

-Υπάρχουν βασικά δικαιώματα που πρέπει να προστατεύονται στην κοινωνία μας: το δικαίωμα στη στέγαση, την απασχόληση, τον πολιτισμό, την υγεία, την εκπαίδευση, την πολιτική συμμετοχή, την ελεύθερη προσωπική ανάπτυξη, τα δικαιώματα του καταναλωτή, το δικαίωμα για μια υγειή και ευτυχισμένη ζωή.

-Με τον τρόπο που λειτουργούν σήμερα η κυβέρνηση και το οικονομικό μας σύστημα αδυνατούν να αντιμετωπίσουν αυτές τις προτεραιότητες και αυτό αποτελεί πλέον εμπόδιο για την πρόοδο των ανθρώπων.

-Δημοκρατία σημαίνει κυβέρνηση του λαού (δήμος = λαός, κράτος = κυβέρνηση), και αυτό θα πρέπει να συμβαίνει. Αντίθετα, ξέρουμε όλοι ότι το πολιτικό μας σύστημα δεν θέλει καν μας ακούσει. Το καθήκον τους θα έπρεπε να είναι να μεταφέρουν τη φωνή μας στα εθνικά και διεθνή θεσμικά όργανα, να διευκολύνουν την συμμετοχή των πολιτών μέσα από κανάλια άμεσης επικοινωνίας, να λειτουργούν προς όφελος της ευρύτερης κοινωνίας και όχι υπέρ των πλουσίων που ευημερούν εις βάρος μας, όχι ακολουθώντας πιστά μονάχα τις προσταγές των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων τα οποία έχουν επιβάλει τη δικτατορία και την κομματοκρατία.

-Η συγκέντρωση της εξουσίας στα χέρια των λίγων παράγει ανισότητα, προκαλεί εντάσεις, φέρνει αδικία, η οποία οδηγεί στη βία. Κι εμείς την απορρίπτουμε.Το απαρχαιωμένο οικονομικό μοντέλο παγιδεύει την ατμομηχανή της κοινωνίας μέσα σε ένα φαύλο κύκλο όπου οι λίγοι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι πολλοί βουλιάζουν στη φτώχεια τη μιζέρια. Και έτσι καταρρέουμε. Μοναδικός σκοπός του συστήματος είναι η συσσώρευση κεφαλαίων σε βάρος της αποτελεσματικότητας και της ευημερίας της κοινωνίας.

-Η σπατάλη πόρων οδηγεί στην καταστροφή του πλανήτη, δημιουργώντας ανεργία και οι καταναλωτές πολίτες αποτελούν μέρος του κέντρου βάρους σε ένα μηχάνημα σχεδιασμένο να εμπλουτίσει μια μειοψηφία που δεν ξέρει τις ανάγκες μας.

-Είμαστε ανώνυμοι αλλά χωρίς εμάς τίποτα δεν θα μπορούσε να υπάρξει, καθώς εμείς κινούμε τον κόσμο. Αν σαν κοινωνία μάθουμε να μην εμπιστευόμαστε αφηρημένες οικονομικές αποδόσεις που ποτέ δεν ωφελούν τους πολλούς, μπορούμε να εξαλείψουμε τις καταχρήσεις και τις ελλείψεις από τις οποίες σήμερα όλοι υποφέρουμε. Χρειάζεται μια ηθική επανάσταση... Είμαστε άνθρωποι, όχι προϊόντα σε μια αγορά…

Για όλα τα παραπάνω, είμαι εξοργισμένος.
Νομίζω ότι μπορώ να το αλλάξουμε.
Νομίζω ότι μπορώ να βοηθήσω.
Ξέρω ότι μαζί μπορούμε.
Παρέα με εμάς. Είναι δικαίωμά σας.


Από:http://www.enet.gr/?i=news.el.article&id=276864

Τι να κάνουμε;

Η κρίση δεν ξεκίνησε από την Ελλάδα και δεν οφείλεται στις παθογένειες της ελληνικής κοινωνίας, όσο κι αν διατείνονται το αντίθετο πολλοί και διάφοροι, οι οποίοι, λες και περίμεναν την ευκαιρία για να κάνουν επίδειξη του πόσο σιχαίνονται και τη χώρα και τους εαυτούς τους. Πρόκειται για κρίση του παγκόσμιου χρηματοπιστωτικού συστήματος, και το πρόβλημα ξεκίνησε από τις ΗΠΑ.

Οι δε ισχυρές χώρες δεν έχουν μικρότερο πρόβλημα, απλώς διαθέτουν μεγαλύτερη αντοχή στην όποια κρίση. Αν φταίει κάποιος, αυτός είναι η ασύδοτη ελεύθερη αγορά, και σε αντίθεση με το τι ισχυρίζονται οι υπερασπιστές της, δεν πρόκειται να αυτορρυθμιστεί. Χωρίς αλλαγή του καταναλωτικού μοντέλου δεν υπάρχει διέξοδος. Όσο εξακολουθούν όλα να πουλιούνται και να αγοράζονται, η κρίση θα βαθαίνει. Χρειάζεται αλλαγή νοοτροπίας και τρόπου ζωής.

Χρειάζεται αποκαθήλωση του χρήματος, που χρόνια τώρα το προσκυνάμε και το αντιμετωπίζουμε ως υπέρτατη αξία. Η απαξίωση σχεδόν κάθε ελληνικού πράγματος, είτε μιλάμε για τα πανεπιστήμια είτε για το συλλογικό μας εαυτό, δυσχεραίνει την κατάσταση. Ας πιπιλάνε τα μίντια τη καραμέλα τους κι ας υφαίνουν σαν αράχνες τον ιστό της εικονικής πραγματικότητας που βολεύει τα οικονομικά συμφέροντα.

Οι παθογένειές μας όχι μόνο δεν θα ξεπεραστούν αλλά επιπλέον θα οξυνθούν με το βυθιζόμαστε στην ύφεση. Η πνευματικοί άνθρωποι οφείλουν να αναδείξουν τις ντόπιες ιδιαιτερότητες και αρετές που τείνουν να εξαφανιστούν μές στον πολτό της παγκοσμιοποίησης. Αργά ή γρήγορα θα ξαναμάθουμε, πάνω στο πετσί μας, ότι ο δρόμος για το παγκόσμιο ξεκινάει αναπόφευκτα από το τοπικό.

Από το http://tvxs.gr/news  Οι αιτίες που μας έφεραν ως εδώ και κυρίως «τι πρέπει να κάνουμε;» είναι το αντικείμενο έρευνας της Κρυσταλίας Πατούλη - ερωτήματα στα οποία δίνουν τη δική τους απάντηση γνωστές προσωπικότητες της τέχνης, των επιστημών και των γραμμάτων. Σήμερα, δημοσιεύουμε τις απαντήσεις του συγγραφέα Βαγγέλη Ραπτόπουλου.

Καιρός είναι η έννοια Έλληνας να δώσει τη θέση της στην έννοια άνθρωπος

Έτσι σήμερα ζούμε την τόσο συγκεχυμένη σχέση μας με την παράδοση. Όλα τα θεωρούμε απαραίτητα, για να μπορέσουμε στο μέλλον να συμπληρώσουμε πιστοποιητικά καταγωγής. Κι ακούγεται παντού το κάπως φαρισαϊκό μας αίτημα. Η Ταυτότητα. Να μην χάσουμε την εθνική μας ταυτότητα. Αλλά κανείς δεν επιχειρεί να διευκρινίσει ποια στοιχεία ακριβώς συνθέτουν την ταυτότητά μας, για να φροντίσουμε να τα μαζέψουμε και να την προφυλάξουμε επιμελώς μέσα σε πλαστική ή δερμάτινη θήκη. Και τέλος, μας είναι πράγματι απαραίτητη, με τα στοιχεία του παρελθόντος; Αρχίζω επίσης ν’αμφιβάλλω.

Κείνο που νιώθω σίγουρα μέσα μου είναι μια φυσική απέχθεια σ’ ό,τι χρειάζεται παράσταση, σε ό,τι γραφικό. Δεν με ενδιαφέρουν οι συνήθειες του πατέρα μου και των λοιπών συγγενών, παρά μόνο στο ποσοστό που συντηρούνται μέσα μου και μ’ εξυπηρετούν στο σήμερα. Κι αν αυτό που περιέχω είναι μια ένδειξη ελληνικής παράδοσης, τότε καλώς να υπάρξει. Γιατί δεν μ’ αρέσει να παριστάνω τον πολύ Έλληνα. Θέλω να είμαι όσο είμαι. Καιρός είναι η έννοια Έλληνας να δώσει τη θέση της στην έννοια άνθρωπος. Και τότες πιστεύω πως θα συνδεθούμε με μια πιο βαθιά παράδοση που, κατά σύμπτωση, είναι κι αυτή γνησίως ελληνική.


Κείμενο του Μάνου Χατζιδάκι από το http://xefteri.wordpress.com/2010/07/29

Ρομαντικοί Εμπρός!

Yeşiller Partisi Eş Sözcüsü Yüksel Selek'in Büyük Kongre Konuşması:
“Romantikler İleri!”
6 Haziran 2010, Ankara

Sevgili Yeşiller!

Kongremizin iki günlük yoğun çalışması sona yaklaşırken, oldukça yorgun görünüyorsunuz. Benim için biraz talihsiz bir durum. Ama merak etmeyin, şu ana kadar söylenenleri tekrar etmeyeceğim, tabii, Yeşiller Partisi'ni bugünlere getiren herkese yürekten teşekkür etmek dışında. Ayrıca, beni eşsözcü adaylığı için cesaretlendiren, başta genç yeşil arkadaşlarım olmak üzere, herkese de teşekkür etmek istiyorum. Bundan büyük bir onur duydum. Sizler gibi yaratıcı, dinamik, bildiğini derinlemesine bilen genç aktivistlerle çalışmak benim için büyük mutluluk olacak.

Bugün Yeşiller Partisi yasal kuruluşunu tamamlayarak siyasal mekanda bir özne olmayı hak etmiş oluyor; fakat gerçek yeşil siyasal özne olabilmek için daha çok yolumuz var. Bana göre kuruluş bir süreçtir, kendimizi ve partimizi her gün yeniden inşa etmeye devam edeceğiz. Çünkü, Yeşil hareket romantiktir…

Biraz önce Sevgili Ümit Şahin, üçüncü köprüyü yaptırmazsak biz yaptırmayacağız, diyordu, coşkulu bir vurguyla. İşte akılcı görünen sahici bir romantik, diye düşündüm. İnanarak söylüyordu başaracağımıza, haklıydı. Neden böyle düşünüyorum, sabrınıza sığınarak biraz açmak isterim. Biliyorsunuz, romantizimin dilimizde ona çok yakışan iki karşılığı var: coşkuculuk ya da coşumculuk. 

İktidarı gökyüzünden insan aklına indiren Aydınlanma, pozitivist düşünceyi, modern yeni düzenin temeline yerleştirerek bilimi, rasyonalizmi, determinizmi mutlaklaştırmak yoluyla kendini tahkim ediyordu. Hayatın anlamı sorusuna yanıt olamayan, insan bireyin varoluşuna dar gelen bu düzen bu coşkulu insanları bunaltıyordu. Böylece, 17.yy. son çeyreğinden 18.yy ilk yarısına uzanan dönemde, insanların manevi dünyalarını yok sayan, yoksullaştıran, inançlarını yıkıma uğratan, toplumu kutsayıp bireyi önemsiz kılan, aklı araçsallaştıran moderniteye ilk karşı çıkış, romantiklerden geldi. 

Romantikler sanki, bu ruhsuz madde dünyasına karşı, insandaki, sonsuza fırlamak isteyen o enerjiyi, başka bir dünya yaratmak için açığa çıkarmaya çağırıyordu. İnsanların daha mutlu olacağı toplum tahayyülleri, ütopyalar geliştirdiler. Doğayı, insanı sevmeyi, tanımayı ve duyguları yücelttiler. Bayron, Hugo, Schiller romantiktiler. Bethoven, Çaykovski romantikti. Marks da, Engels de romantikti. Nazım da, Kafka da, Dostoyevski de, Goethe de, Nietzsche de… 

Ben de romantiktim; içimdeki o tutkulu enerjiyle özgürlüğe koşuyordum. Komünist toplum tahayyülü, insanlığın tasarlayacağı en mükemmel ütopya olarak görünüyordu. Komünist oldum. Sonra Feminist ütopyayla tanıştım, feminist oldum. Sonra da ekotopya ile tanıştım. Ve işte, siyasal ekolojik mücadeleyi tüm ütopyalarımın bileşkesi olarak görüp benimsediğim toplum tahayyülüme ulaştıracak yol olarak gördüğüm için aranızdayım, buradayım.

Artık doğrusal gelişmenin, ilerlemenin sonuna gelindiğini, değişim dinamiklerinin çoklu karakterini görüyoruz. Kadınların, gençlerin, tüm farklılıkların kendilerini özgürce var edebilecekleri, geliştirebilecekleri çok paradigmalı toplum tahayyüllerimiz, ütopyalarımız var artık. Sürdürülebilir, adil bir yaşam için, yeşil yeni düzen için siyasi bir mücadelemiz var. Onun için buradayım.

80’lerin ikinci yarısında, küreselleşen yeni dünyanın çanları, iki sistemli dünyanın sonu için çalarken, komünist ütopyaya ulaşmada bir ara aşama olarak tasarlanmış, ama kendini kapitalist sistem karşısında tahkim etmiş olan sosyalist sistemin, ufku açık, akıllı yöneticileri, sarsıntılar arasında, perestroyka-glasnost (yeniden yapılanma ve şeffaflık), demokrasi, diye seslerini yükseltiyorlar, insanlığın ulaşmak istediği yere doğru yürünecek yeni bir yolun varlığına işaret ediyorlardı. Romantikler ileri! diye haykırdılar, ama sesleri kapitalizmin kaba gürültüleri arasında boğulup gitti. Ne yazık ki, tarihin sonunu bugünden ilan edenler her zaman yanılırlar ve ütopyalarına da ihanet etmiş olurlar. Özgürlük, kurtuluş vaat ederek gelenler, özgürlüklerin, değişimin önüne set çekerlerse, sonlarını kendi elleriyle hazırlamış olurlar. 

Biz Yeşiller; derslerle dolu tarihi ve belirsizliklerle, çelişkiler, risklerle dolu bugünü, bu küreselleşmiş dünyayı doğru anlarsak, bu tarihsel anda, geleceğin partisi olan Partimizin misyonunu hakkıyla yerine getirebilir, onu değişim ve yenilenme sürecinin içinde geliştirebiliriz. Tek tek her birimiz, kendimizi özgürleştirebilir, demokrasimizi demokratikleştirerek yolumuza devam edebiliriz. 

Böyle bakarak; gezegenimiz mahvolmasın, yaşam sürsün diye çıktığımız bu yolda politikamızı, Partimizin logosunu iğne oyasıyla işleyen o güzel kadınlar gibi, ince ince, itinayla, güzelliğin yasalarına uyarak öreceğiz, güneşe yürüyeceğiz, diyorum.

Romantikler ileri!

Yüksel Selek


Από το http://www.yesiller.org/V1/index.php?option=com_content&task=view&id=413&Itemid=119

The days of consumption without thought are over

Davos, Switzerland, 28 January 2011 – United Nations Secretary-General Ban Ki-moon told the participants in the World Economic Forum Annual Meeting 2011 that a “revolution” is urgently needed in thinking and policy to bring about sustainable economic growth that can both protect the environment and raise living standards.

“We need a revolution. We need revolutionary change, revolutionary action. We need a free market revolution for global sustainability,” he said in an address to the 41st Annual Meeting.

For this to happen, change must come across the board, including to the way people live, the way they organize socially and the way politics are conducted. But most of all, it needs fast and decisive action on climate change to slow global warming, he said.

“The days of consumption without thought are over,” Ban warned. “Climate change is rendering the old model obsolete.” The old economic model now amounts to a “global suicide pact”.

Ways must be devised to manage scarce resources. However, the problem is that the scarcest resource of all is time. “We are running out of time on climate change, on clean energy,” declared the Secretary-General.

Developing a sustainable growth agenda has become “the agenda for the 21st century,” he said. “Together we need to tear down the walls between a green agenda and a growth agenda. There is no time to waste.”


http://www.weforum.org/s?s=global+suicide+pact

Μη-βίαιη πολιτική ανυπακοή και κοινωνική άμυνα

Με αφορμή την ελληνική έκδοση του Μικρού Εγχειριδίου Πολιτικής Ανυπακοής (2009, Xavier Renou, συλλογική μετάφραση: Ηλιόσποροι) διοργανώνεται ένα διήμερο βιωματικό εργαστήριο με τον συγγραφέα στην Αθήνα, για να εξετάσουμε τις θεωρητικές και πρακτικές διαστάσεις της μη-βίαιης πολιτικής ανυπακοής και δράσης, μέσα στο ευρύτερο πλαίσιο της κοινωνικής άμυνας.
...
Η βία μόνο βία φέρνει. Σε μια εποχή όπου η συνεχιζόμενη περιβαλλοντική, οικονομική και κοινωνική κρίση εντείνει τα φαινόμενα θεσμικής βίας και κοινωνικής αντι-βίας, πρέπει να αναζητήσουμε μεθόδους και εργαλεία μη-βίαιων δημιουργικών αντιστάσεων, νέων μορφών αγώνα που θα συμβάλλουν με θετικό τρόπο στη δημιουργία μιας άλλης κοινωνίας.

Σε καμία των περιπτώσεων δεν μιλάμε για παθητική αντίσταση αλλά για μη-βίαιη πολιτική δράση.

Καταλήψεις, απεργίες, περιβαλλοντικός και αντικαταναλωτικός ακτιβισμός (π.χ. ενάντια στα μεταλλαγμένα, τα πυρηνικά ή τα μεγάλα κατασκευαστικά έργα), αυτοοργανωμένα στέκια, καλλιτεχνικός ακτιβισμός, ενημερωτικές εκστρατείες, πολύχρωμες και πολύβουες πορείες συνθέτουν ένα πολύμορφο σκηνικό δημιουργικών αντιστάσεων που δεν χρειάζονται βίαιες μεθόδους και πρακτικές για να είναι αποτελεσματικές.

Η δομή των βιωματικών σεμιναρίων αντικατοπτρίζει τη δομή του Μικρού Εγχειριδίου Πολιτικής Ανυπακοής, συνδυάζοντας θεωρητική και πρακτική γνώση, και οι βασικές ενότητες αφορούν:

1. Τις βασικές αρχές της μη-βίαιης πολιτικής ανυπακοής και δράσης
2. Τα προσωπικά και κοινωνικά όρια
3. Τεχνικές διαχείρισης της βίας (της δικής μας και των άλλων)
4. Μεθοδολογίες προετοιμασίας και υλοποίησης δράσεων
5. Τεχνικές σωματικής αντίστασης και ανάλυσης ρίσκου
6. Τα δικαιώματα απέναντι στην καταστολή (στο δρόμο, στο τμήμα, κλπ)
7. Τεχνικές χρησιμοποίησης δημοσιογράφων και ΜΜΕ, καθώς και
8. Ένα βιωματικό παιχνίδι ρόλων για τη μετατροπή της θεωρίας και της αποκτηθείσας γνώσης σε πράξη.


Το βιωματικό σεμινάριο θα παρουσιάσει και θα συντονίσει ο συγγραφέας του μικρού εγχειριδίου πολιτικής ανυπακοής, ο Xavier Renou από την πολύ δραστήρια οργάνωση των Désobéissants (http://www.desobeir.net/).

Τα σεμινάρια είναι δωρεάν με ανοιχτή οικονομική ενίσχυση για να καλυφθούν τα έξοδα (μεταφορικά και διαμονής) του εκπαιδευτή από τη Γαλλία.

Διάρκεια σεμιναρίων από τις 10.30 το πρωί μέχρι τις 17.30 το απόγευμα. Η παρουσίαση θα γίνει στα Αγγλικά.

Για λόγους προγραμματισμού παρακαλούμε ενημερώστε μας για την διάθεσή σας να συμμετέχετε στέλνοντας ονοματεπώνυμο με ένα email στο iliosporoi(at)yahoo.gr

διοργάνωση: Ηλιόσποροι - δίκτυο για την κοινωνική και πολιτική οικολογία
www.iliosporoi.net

με την υποστήριξη της οργάνωσης European Village, www.european-village.org

χάρτης πρόσβασης στο καφενείο: http://www.european-village.org/images/stories/map.html

http://ww.european-village.org/index.php/el/component/k2/item/43-μη-βίαιη-πολιτική-ανυπακοή-και-κοινωνική-άμυνα-διήμερο-βιωματικό-εργαστήριο

Τις ημύνθη περί πάτρης;

"Το εκήρυξεν ο θείος Όμηρος προ ετών τρισχιλίων: Εις οιωνός άριστος!...
...Οι μόνοι αληθείς οιωνοί είναι τα πράγματα. Πλην, αν υπάρχωσι άλλοι συμβολικοί εναέριοι ή επίγειοι οιωνοί, έρχονται επικουρικώς μόνον, δια ν' ανοίξουν τα όμματα των τυφλών, όσοι δεν βλέπουν τα πράγματα...
Εις οιωνός άριστος. Αλλά τις έβαλεν εις πράξιν την συμβουλήν του θειοτάτου αρχαίου ποιητού; Εκ της παρούσης ημών γενεάς τις ημύνθη περί πάτρης;
Ημύνθησαν περί πάτρης οι άστοργοι πολιτικοί, οι εκ περιτροπής μητρυιοί του ταλαιπώρου ωρφανισμένου Γένους, του "στειρεύοντος πριν και ητεκνωμένου δεινώς σήμερον";
Άμυνα περί πάτρης δεν είναι αι σπασμωδικαί, κακομελέτητοι και κακοσύντακτοι επιστρατείαι,
ουδέ τα σκωριασμένης επιδεικτικότητος θωρηκτά.
Άμυνα πετρί πάτρης θα ήτο
η ευσυνείδητος λειτουργία των θεσμών,
η εθνική αγωγή,
η χρηστή διοίκησις,
η καταπολέμησις του ξένου υλισμού και του πιθηκισμού, του διαφθείραντος το φρόνημα και εκφυλίσαντος σήμερον το έθνος,
και η πρόληψις της χρεωκοπίας.
Τις ημύνθη περί πάτρης;
Και τι πταίει η γλαυξ, η θρηνούσα επί ερειπίων; Πταίουν οι πλάσαντες τα ερείπια.
Και τα ερείπια τα έπλασαν οι ανίκανοι κυβερνήται της Ελλάδος.
Και σήμερον, νέον έτος έρχεται. Και πάλιν τι χρειάζονται οι οιωνοί; Οιωνοί είναι τα πράγματα.
Μόνον ο λαός λέγει. Κάθε πέρσι και καλλίτερα.
Ας ευχηθώμεν το ερχόμενον έτος να μη είναι χειρότερον από το έτος το φεύγον".

Αλέξανδρος Παπαδιαμάντης

Εφημερίς "Ακρόπολις", 1 Ιαν. 1896