Η κρίση μπορεί να μας βγάλει σε κάτι καλό;

Το τι είναι καλό για το µέλλον συζητιέται. Αν κάποιοι πιστεύουν ότι το καλό µέλλον είναι να επανέλθουµε στην κατάσταση όπου µια οικογένεια είχε τέσσερα αυτοκίνητα και οκτώ κινητά, τότε πλανώνται πλάνην οικτράν. Το καλύτερο είναι να εξασφαλιστεί η αξιοπρεπής διαβίωση όλων αλλά και να επιτευχθούν η επικοινωνία και η αλληλεγγύη των ανθρώπων. Η αλληλεγγύη που πραγµατώνεται χωρίς ανταλλάγµατα, και µάλιστα αυτή που γίνεται και ανάµεσα σε ανθρώπους µε διαφορετικές ιδέες, πρακτικές, αντιλήψεις. Το τελευταίο είναι και το πιο δύσκολο. Σκέφτοµαι ότι ίσως η κρίση στενεύοντας τις δυνατότητες της καταναλωτικής διασκέδασης ωθήσει τους ανθρώπους να ανακαλύψουν τη γοητεία και την απόλαυση της τέχνης. Υπάρχει το παράδειγµα της Κατοχής, µε την πνευµατική δραστηριότητα, τα θέατρα γεµάτα κόσµο κτλ.


Τ. Πατρίκιος:«Oλα τα κόµµατα νοσταλγούν το παρελθόν»

http://www.tovima.gr/politics/article/?aid=431016

Η Ιταλίδα που οργανώνει κίνημα για τη σωτηρία της Ελλάδας - Ελλάδα

Κλάουντια Μπετιόλ

Η Ιταλίδα που οργανώνει κίνημα για τη σωτηρία της Ελλάδας

Μια 47χρονη από το Λάτσιο ξεκίνησε καμπάνια μέσω Ιντερνετ καλώντας τους ευρωπαίους πολίτες να μην επιτρέψουν βγουν στο σφυρί τα ελληνικά λιμάνια, τα νησιά, τα αεροδρόμια ή τα μνημεία

H 47χρονη Κλάουντια Μπετιόλ κατάγεται από το Κολεφέρο, στο Λάτσιο της Ιταλίας. Είναι μηχανικός περιβάλλοντος, μητέρα ενός 13χρονου κοριτσιού. Ομως, τα όνειρά της δεν είναι καθόλου ιταλικά: θέλει να σώσει την Ελλάδα - και η πρότασή της βρίσκει υποστηρικτές σε όλον τον κόσμο, από τη Μεγάλη Βρετανία και τη Δανία μέχρι τον Καναδά, τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Αυστραλία, ακόμη και την Ινδία.

Τον περασμένο Ιούλιο η Μπετιόλ παρακολουθούσε με κομμένη την ανάσα την οικονομική κρίση στη χώρα μας, αλλά και τα σχέδια για εκποίηση της ελληνικής δημόσιας περιουσίας. Πολύ γρήγορα, η διάσωση των ελληνικών δημόσιων αγαθών τής έγινε έμμονη ιδέα. «"Γιατί να αγοράσουν οι πολυεθνικές και οι κερδοσκόποι την Ελλάδα; Θα την αγοράσω εγώ", είπα με το που άκουσα τις τηλεοπτικές συζητήσεις επί του θέματος». «Η κόρη μου αμέσως μου είπε πως δεν έχουμε τα χρήματα για να αγοράσουμε την Ελλάδα. "Αν μαζευτούμε όλοι οι Ευρωπαίοι μαζί, θα το καταφέρουμε", της απάντησα», λέει στα «ΝΕΑ» η ιταλίδα μηχανικός με ειδίκευση στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας.

Ανέβασε στο Ιντερνετ την ιστοσελίδα www.europeancommongoods.org, μέσω της οποίας καλεί τους ευρωπαίους πολίτες να υιοθετήσουν την πρωτοβουλία της και να συμμετέχουν στην καμπάνια που ξεκίνησε, προκειμένου να μη βγουν στο σφυρί τα λιμάνια, τα νησιά, τα αεροδρόμια ή τα μνημεία της Ελλάδας.

Η Μπετιόλ δήλωνε χαρακτηριστικά σε συνέντευξή της στο διαδικτυακό τμήμα της ιταλικής εφημερίδας «Corriere della serra» στις 14 Νοεμβρίου, το οποίο είδαν περισσότεροι από 36.000 χρήστες: «Οι ρίζες της Ευρώπης είναι στην Ελλάδα. Μαζεύουμε υπογραφές ώστε να ακουστούμε στις Βρυξέλλες. Θέλουμε να συγκεντρώσουμε έναν σεβαστό αριθμό για να μην πουν ότι είμαστε κάποιοι λίγοι πολίτες, αλλά ένα ολόκληρο κίνημα», σημείωνε.

Οπως εξηγεί στα «ΝΕΑ», το κίνημα αυτό θα πρέπει να αποτελείται κυρίως από Ευρωπαίους. «Είναι, ίσως, η τελευταία μας ευκαιρία για να κάνουμε κάτι σωστό. Η Ελλάδα είναι τώρα πιο κοντά από κάθε άλλη χώρα στο χείλος του γκρεμού. Ακολουθούν όμως και οι άλλες. Είναι πρώτα απ' όλα θέμα αξιοπρέπειας», τονίζει η 47χρονη, η οποία προσθέτει πως στη χώρα μας έχει έρθει μόνο μία φορά. Το γεγονός ότι ήταν γυναίκα και μιλούσε για ευρωπαϊκή ενότητα, την έκαναν να φαντάζει στα μάτια κάποιων ως γραφική. «Το ξεπέρασα γιατί είχα έναν στόχο, να βοηθήσω την Ελλάδα».

Μάλιστα, στο μανιφέστο της, που έχει καταχωριστεί στην ιστοσελίδα, μεταφρασμένο σε πέντε γλώσσες, μεταξύ των οποίων και τα ελληνικά, αναφέρεται ότι «αντί να αφήσουμε τα ελληνικά δημόσια περιουσιακά αγαθά να πουληθούν αντί πινακίου φακής, είτε σε υπερδυνάμεις είτε σε ιδιώτες επενδυτές, τα ελληνικά δημόσια αγαθά, όπως και εκείνα άλλων χωρών σε πιθανή κρίση, πρέπει να πουληθούν σε ένα Ευρωπαϊκό Οικονομικό Συνεταιρισμό, είτε με αυστηρά δημόσιο χαρακτήρα είτε με πλειοψηφική συμμετοχή δημόσιων φορέων, προκειμένου να συγκεντρωθούν άμεσα, από τις κυβερνήσεις και τα διεθνή όργανα τα απαραίτητα χρήματα».

Ηδη, λίγες μόνο μέρες από τότε που άρχισε αυτή η πανευρωπαϊκή καμπάνια για την Ελλάδα, αρκετές χιλιάδες είναι οι υπογραφές που έχουν συγκεντρωθεί. Απλοί πολίτες, καθηγητές, ελεύθεροι επαγγελματίες αλλά και φοιτητές προσυπογράφουν και δηλώνουν διατεθειμένοι να προσφέρουν τον οβολό τους για να σωθεί η κληρονομιά της Ελλάδας. Μεταξύ των πρώτων που στήριξαν την πρόταση της Μπετιόλ, ήταν και ο αναπληρωτής πρόεδρος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, Τζιάνι Πιτέλα καθώς και ο γερμανός ευρωβουλευτής Τζο Λέινεν. «Με αυτήν τη δύναμη που έχουμε από τις υπογραφές, στις 23 Νοεμβρίου θα βρεθώ στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, όπου και θα παρουσιάσω τη θέση μας για τον Ευρωπαϊκό Οικονομικό Συνεταιρισμό».

Περίπου 2.000 είναι όμως και οι Ελληνες, από διάφορες γωνιές της χώρας μας - από τη Σαντορίνη, τη Λέρο και τη Ρόδο, μέχρι την Αθήνα, τη Θεσσαλονίκη και τα Ιωάννινα -, οι οποίοι μπήκαν στην ιστοσελίδα και υπέγραψαν. Δημόσιοι υπάλληλοι, δικηγόροι, ελεύθεροι επαγγελματίες, γιατροί, καλλιτέχνες, φοιτητές, μηχανικοί, έμποροι, ακόμη και άνεργοι δηλώνουν πως θα σταθούν στο πλευρό της Μπετιόλ στον αγώνα για τη διάσωση της ελληνικής δημόσιας περιουσίας. «Δεν πρέπει να μείνουμε στο γεγονός ότι μία Ιταλίδα ξεκινά αυτήν την προσπάθεια, γιατί έτσι θα χάσουμε το νόημα. Ολοι μαζί οι ευρωπαίοι πολίτες μπορούμε να σώσουμε τη δημόσια περιουσία της Ελλάδας», υπογραμμίζει η Μπετιόλ.

http://www.tanea.gr/ellada/article/?aid=4674194

Η πολιτική στάση μας είναι να "ζήσουμε καλύτερα με λιγότερα"

Δεσμευόμαστε για λιτότητα και επάρκεια, κατανοητή όχι ως αποτέλεσμα περικοπών, αλλά ως αναζήτηση για μια απλή ζωή, μια ευτυχισμένη ζωή με χαμηλό αντίκτυπο. Η πολιτική στάση μας είναι να "ζήσουμε καλύτερα με λιγότερα". Υπό αυτή την έννοια,και δεδομένης της παγκόσμιας οικονομικής και οικολογικής κρίσης είναι επιτακτική ανάγκη να τεθεί το ζήτημα της απο-ανάπτυξης, της μείωσης δηλαδή της κατανάλωσης των φυσικών πόρων (πρώτες ύλες και ενέργεια) και των εκπομπών των αερίων του θερμοκηπίου, σε συνδυασμό με την ανάπτυξη της δημιουργικότητας και των δημόσιων υπηρεσιών, της ανθρώπινης δηλαδή ανάπτυξης.

Hacemos una firme apuesta por la austeridad y la suficiencia, entendida no como resultado de los recortes, sino como búsqueda de una vida sencilla, de una vida feliz y de bajo impacto. Se trata de una actitud política de vivir mejor con menos. En ese sentido, en un mundo en crisis económica, alimentaria y ecológica, un mundo finito y con recursos limitados, es indispensable abordar la cuestión del decrecimiento, es decir, decrecimiento en el consumo de recursos naturales (materias primas y energía) y en la emisión de residuos y gases de efecto invernadero, que se combine al mismo tiempo con el crecimiento en torno a la creación y refuerzo de los servicios públicos y el desarrollo humano

Από το εκλογικό πρόγραμμα της Ενωμένης Αριστεράς - Πράσινων στην Ισπανία

Programa_Electoral_IU_2011_0

Ένα πέτρινο ακρωτήρι στη Μεσόγειο...

Στοκχόλμη, 10 Δεκεμβρίου 1963

Τούτη την ώρα αισθάνομαι πως είμαι ο ίδιος μια αντίφαση. Αλήθεια, η Σουηδική Ακαδημία έκρινε πως η προσπάθειά μου σε μια γλώσσα περιλάλητη επί αιώνες, αλλά στην παρούσα μορφή της περιορισμένη, άξιζε αυτή την υψηλή διάκριση. Θέλησε να τιμήσει τη γλώσσα μου, και να - εκφράζω τώρα τις ευχαριστίες μου σε ξένη γλώσσα. Σας παρακαλώ να μου δώσετε τη συγγνώμη που ζητώ πρώτα-πρώτα από τον εαυτό μου.

Ανήκω σε μια χώρα μικρή. Ένα πέτρινο ακρωτήρι στη Μεσόγειο, που δεν έχει άλλο αγαθό παρά τον αγώνα του λαού του, τη θάλασσα, και το φως του ήλιου. Είναι μικρός ο τόπος μας, αλλά η παράδοσή του είναι τεράστια και το πράγμα που μας χαρακτηρίζει είναι ότι μας παραδόθηκε χωρίς διακοπή. Η ελληνική γλώσσα δεν έπαψε ποτέ της να μιλιέται. Δέχτηκε τις αλλοιώσεις που δέχεται καθετί ζωντανό, αλλά δεν παρουσιάζει κανένα χάσμα. Άλλο χαρακτηριστικό αυτής της παράδοσης είναι η αγάπη της για την ανθρωπιά, κανόνας της είναι η δικαιοσύνη. Στην αρχαία τραγωδία, την οργανωμένη με τόση ακρίβεια, ο άνθρωπος που ξεπερνά το μέτρο, πρέπει να τιμωρηθεί από τις Ερινύες. Ο ίδιος νόμος ισχύει και όταν ακόμα πρόκειται για φυσικά φαινόμενα: "Ήλιος ουχ υπερβήσεται μέτρα" λέει ο Ηράκλειτος, "ει δε μη, Ερινύες μιν Δίκης επίκουροι εξευρήσουσιν".

Συλλογίζομαι πως δεν αποκλείεται ολωσδιόλου να ωφεληθεί ένας σύγχρονος επιστήμων, αν στοχαστεί τούτο το απόφθεγμα του Ίωνα φιλοσόφου. Όσο για μένα συγκινούμαι παρατηρώντας πως η συνείδηση της δικαιοσύνης είχε τόσο πολύ διαποτίσει την ελληνική ψυχή, ώστε να γίνει κανόνας και του φυσικού κόσμου. Και ένας από τους διδασκάλους μου (εννοεί τον Μακρυγιάννη), των αρχών του περασμένου αιώνα, γράφει: "...θα χαθούμε γιατί αδικήσαμε..." Αυτός ο άνθρωπος ήταν αγράμματος, είχε μάθει να γράφει στα τριανταπέντε χρόνια της ηλικίας του. Αλλά στην Ελλάδα των ημερών μας, η προφορική παράδοση πηγαίνει μακριά στα περασμένα όσο και η γραπτή. Το ίδιο και η ποίηση. Είναι για μένα σημαντικό το γεγονός ότι η Σουηδία θέλησε να τιμήσει και τούτη την ποίηση και όλη την ποίηση γενικά, ακόμη και όταν αναβρύζει ανάμεσα σ’ ένα λαό περιορισμένο. Γιατί πιστεύω πως τούτος ο σύγχρονος κόσμος όπου ζούμε, ο τυραννισμένος από το φόβο και την ανησυχία, τη χρειάζεται την ποίηση. Η ποίηση έχει τις ρίζες της στην ανθρώπινη ανάσα, και τι θα γινόμασταν αν η πνοή μας λιγόστευε; Είναι μια πράξη εμπιστοσύνης κι ένας Θεός το ξέρει αν τα δεινά μας δεν τα χρωστάμε στη στέρηση εμπιστοσύνης.

Παρατήρησαν, τον περασμένο χρόνο γύρω από τούτο το τραπέζι, την πολύ μεγάλη διαφορά ανάμεσα στις ανακαλύψεις της σύγχρονης επιστήμης και στη λογοτεχνία. Παρατήρησαν πως ανάμεσα σ’ ένα αρχαίο ελληνικό δράμα και ένα σημερινό, η διαφορά είναι λίγη. Ναι, η συμπεριφορά του ανθρώπου δε μοιάζει να έχει αλλάξει βασικά. Και πρέπει να προσθέσω πως νιώθει πάντα την ανάγκη ν’ ακούσει τούτη την ανθρώπινη φωνή που ονομάζουμε ποίηση. Αυτή τη φωνή που κινδυνεύει να σβήσει κάθε στιγμή από στέρηση αγάπης και ολοένα ξαναγεννιέται. Κυνηγημένη, ξέρει πού να βρει καταφύγιο. Aπαρνημένη, έχει το ένστικτο να πάει να ριζώσει στους πιο απροσδόκητους τόπους. Γι’ αυτή δεν υπάρχουν μεγάλα και μικρά μέρη του κόσμου. Το βασίλειό της είναι στις καρδιές όλων των ανθρώπων της γης. Έχει τη χάρη να αποφεύγει πάντα τη συνήθεια, αυτή τη βιομηχανία. Χρωστώ την ευγνωμοσύνη μου στη Σουηδική Ακαδημία που ένιωσε αυτά τα πράγματα, που ένιωσε πως οι γλώσσες, οι λεγόμενες περιορισμένης χρήσης, δεν πρέπει να καταντούν φράχτες όπου πνίγεται ο παλμός της ανθρώπινης καρδιάς, που έγινε ένας Άρειος Πάγος ικανός:

να κρίνει με αλήθεια επίσημη την άδικη μοίρα της ζωής,

για να θυμηθώ τον Σέλεϋ, τον εμπνευστή, καθώς μας λένε, του Αλφρέδου Νόμπελ, αυτού του ανθρώπου που μπόρεσε να εξαγοράσει την αναπόφευκτη βία με τη μεγαλοσύνη της καρδιάς του.

Σ’ αυτόν τον κόσμο, που ολοένα στενεύει, ο καθένας μας χρειάζεται όλους τους άλλους. Πρέπει ν’ αναζητήσουμε τον άνθρωπο, όπου κι αν βρίσκεται.
Όταν, στο δρόμο της Θήβας, ο Οιδίπους συνάντησε τη Σφίγγα, κι αυτή του έθεσε το αίνιγμά της, η απόκρισή του ήταν: ο άνθρωπος. Τούτη η απλή λέξη χάλασε το τέρας.  Έχουμε πολλά τέρατα να καταστρέψουμε. Ας συλλογιστούμε την απόκριση του Οιδίποδα.
  
Η ομιλία του Γιώργου Σεφέρη κατά την απονομή του βραβείου Νομπέλ στη Λογοτεχνία

Porque hubo un tiempo en que toda la América Latina estaba aquí nomasito

Bastaba estirar la mano y se tocaban los corazones de los pueblos latinoamericanos.
Bastaba voltear un poco la mirada y ahí estaban el relámpago desparramado del Amazonas, la cicatriz indeleble de los Andes, el soberbio estar del Aconcagua, la interminable Tierra de Fuego, el siempre inquieto Popocatépetl.
Y con ellos estaban los pueblos que les dieron nombre y vida.
Porque hubo un tiempo en que Chile y todos los países de la América Latina quedaban más cerca de México que el imperio que, desde el norte geográfico y social, impone lejanías a quienes compartimos la vecindad de la historia.
Hubo un tiempo.
Tal vez todavía es ese tiempo.


http://palabra.ezln.org.mx/comunicados/2004/2004_10_09.htm

http://ilesxi.wordpress.com

Σήμερα σε τι αντιστέκεστε;

Το πιο βασικό για τη νεολαία, είναι να μάθει την ιστορία μας, την οποία δεν γνωρίζει, όπως και να αντιστέκεται σε ότι κακό. Τώρα εγώ προσωπικά σε τι αντιστέκομαι; Εγώ δεν κυκλοφορώ πια και δεν μπορώ να προσφέρω τίποτα, διότι και η ηλικία και οι ασθένειες που με ταλαιπωρούν, με εμποδίζουν. Παρ’ όλα αυτά αντιστέκομαι στο κακό των πεζοδρομίων. Στην Κυψέλη που ζω, όλα τα πεζοδρόμια είναι κατεστραμμένα. Για να περπατήσεις, λοιπόν, δεν κοιτάς μπροστά αλλά χάμω. Θα πρέπει κάτι να κάνουμε για να διορθωθεί έστω αυτό. Για να περπατάμε στο μέλλον με το κεφάλι ψηλά. Να αντισταθούμε ξεκινώντας από αυτό, που πιθανόν να φαίνεται μικρό, για να φτάσουμε και στα μεγάλα. Και προπαντός να μάθουν οι νέοι την ιστορία μας την οποία δεν γνωρίζουν. Ας αγαπήσουμε επιτέλους αυτή τη χώρα και να την τιμήσουμε όπως της αξίζει!

http://tvxs.gr/news/

Οι καραμέλες που μου απομένουν…

«Μέτρησα τα χρόνια μου και συνειδητοποίησα, ότι μου υπολείπεται λιγότερος χρόνος ζωής απ’ ότι έχω ζήσει έως τώρα…

Αισθάνομαι όπως αυτό το παιδάκι που κέρδισε μια σακούλα καραμέλες: τις πρώτες τις καταβρόχθισε με λαιμαργία, αλλά όταν παρατήρησε ότι του απέμεναν λίγες, άρχισε να τις γεύεται με βαθιά απόλαυση.

Δεν έχω πια χρόνο για ατέρμονες συγκεντρώσεις όπου συζητούνται, καταστατικά, νόρμες, διαδικασίες και εσωτερικοί κανονισμοί, γνωρίζοντας ότι δε θα καταλήξει κανείς πουθενά.

Δεν έχω πια χρόνο για να ανέχομαι παράλογους ανθρώπους που παρά τη χρονολογική τους ηλικία, δεν έχουν μεγαλώσει.

Δεν έχω πια χρόνο για να λογομαχώ με μετριότητες.

Δε θέλω να βρίσκομαι σε συγκεντρώσεις όπου παρελαύνουν παραφουσκωμένοι εγωισμοί.

Δεν ανέχομαι τους χειριστικούς και τους καιροσκόπους.

Με ενοχλεί η ζήλια και όσοι προσπαθούν να υποτιμήσουν τους ικανότερους για να οικειοποιηθούν τη θέση τους, το ταλέντο τους και τα επιτεύγματα τους.
Μισώ, να είμαι μάρτυρας των ελαττωμάτων που γεννά η μάχη για ένα μεγαλοπρεπές αξίωμα. Οι άνθρωποι δεν συζητούν πια για το περιεχόμενο… μετά βίας για την επικεφαλίδα.

Ο χρόνος μου είναι λίγος για να συζητώ για τους τίτλους, τις επικεφαλίδες. Θέλω την ουσία, η ψυχή μου βιάζεται…Μου μένουν λίγες καραμέλες στη σακούλα…

Θέλω να ζήσω δίπλα σε πρόσωπα με ανθρώπινη υπόσταση.

Που μπορούν να γελούν με τα λάθη τους.

Που δεν επαίρονται για το θρίαμβό τους.

Που δε θεωρούν τον εαυτό τους εκλεκτό, πριν από την ώρα τους.

Που δεν αποφεύγουν τις ευθύνες τους.

Που υπερασπίζονται την ανθρώπινη αξιοπρέπεια.

Και που το μόνο που επιθυμούν είναι να βαδίζουν μαζί με την αλήθεια και την ειλικρίνεια.

Το ουσιώδες είναι αυτό που αξίζει τον κόπο στη ζωή.

Θέλω να περιτριγυρίζομαι από πρόσωπα που ξέρουν να αγγίζουν την καρδιά των ανθρώπων…

Άνθρωποι τους οποίους τα σκληρά χτυπήματα της ζωής τους δίδαξαν πως μεγαλώνει κανείς με απαλά αγγίγματα στην ψυχή.

Ναι, βιάζομαι, αλλά μόνο για να ζήσω με την ένταση που μόνο η ωριμότητα μπορεί να σου χαρίσει.

Σκοπεύω να μην πάει χαμένη καμιά από τις καραμέλες που μου απομένουν…Είμαι σίγουρος ότι ορισμένες θα είναι πιο νόστιμες απ’όσες έχω ήδη φάει.

Σκοπός μου είναι να φτάσω ως το τέλος ικανοποιημένος και σε ειρήνη με τη συνείδησή μου και τους αγαπημένους μου…»

Mario de Andrade (Ποιητής, συγγραφέας, δοκιμιογράφος και μουσικολόγος από τη Βραζιλία).

Πάνω στο νήμα

σημείωμα  που άφησε ο Γεώργιος Αλέξανδρος Μαγκάκης, λίγο πριν αναχωρήσει για το επέκεινα:


"Σαλπάρω ήρεμος για τον άλλο κόσμο. Αυτόν που αφήνω πίσω μου σίγουρα δεν είναι πια η Ελλάδα μου. Αυτός είναι άλλος τόπος με ανθρώπους άλλης φυλής. Δεν με αφορούν. Τι θέλω εγώ ανάμεσά τους; Να ‘στε όλοι καλά. Στον τάφο μου να γράψετε: Αντιστάθηκε το 1941-1944 στη ναζιστική κατοχή, το 1967-1974 στη στρατιωτική δικτατορία και το 1989-1996 στην ηθική σήψη. Μετά, στην πλημμύρα του άνοου, δεν υπάρχει αντίσταση και το μετά από την πλημμύρα αυτή δεν υπάρχει πια" 
http://tvxs.gr/news/

Η κατάληψη της Wall Street επανακτά τον πνευματικό χώρο

Ένα καλό σύνθημα πρέπει να πιάνει τη διάθεση του κόσμου και να εκφράζει ακριβώς μια κατάσταση: “Είμαστε το 99%”, “είμαστε η κρίση”, ή απλά “χωρίς δικαιοσύνη, δεν υπάρχει ειρήνη”. Όπως το έθεσε ο Λένιν: “Κάθε συγκεκριμένο σύνθημα πρέπει να βγάινει ως συμπέρασμα από το σύνολο των συγκεκριμένων χαρακτηριστικών μιας ορισμένης πολιτικής κατάστασης”.

 Τους τελευταίους μήνες υπάρχει μια παγκόσμια έκρηξη συνθημάτων που αναδύονται από απεργίες, διαμαρτυρίες, καταλήψεις, εξεγέρσεις, επαναστάσεις, καθιστικές διαμαρτυρίες, αντιμαθήματα και πάει λέγοντας. Συνθήματα, τα οποία φαίνεται να έρχονται συνάμα από παντού και πουθενά, σιγά σιγά ανακτούν το χώρο των ιδεών που οι μάρκες προσπαθούν τόσο καιρό να κατακτήσουν. Αυτή η έκρηξη συνθημάτων χλευάζει την προσπάθεια των καθεστωτικών πολιτικών για ζωηρά συνθήματα: Τι ελπίδα έχει το σύνθημα της συνδιάσκεψης των Εργατικών “ηγεσία για ένα καλύτερο μέλλον” σε σχέση με το “ας καταλάβουμε τα πάντα”;

 Ωστόσο, ένα καλό σύνθημα μπορεί να αναδυθεί μόνο μέσα από μια οργανωμένη πολιτική κατάσταση. Οι διαδηλώσεις στη Wall Steet είναι αξιοσημείωτες για πολλούς λόγους: σίγουρα για τον τρόπο που έχουν διαδοθεί σε όλη τη χώρα, προωθώντας κάτι σαν ένα λαϊκό κίνημα ενάντια στο Tea Party, αλλά μια συγκεκριμένη πρακτική, καταγραμμένη σε βίντεο, έχει κυκλοφορήσει ευρέως: το “ανθρώπινο μικρόφωνο”, όπου, λόγω της ανάγκης για άδεια εγκατάστασης μικροφωνικής στη Νέα Υόρκη, οι ομιλητές αναγκάζονται να τεμαχίσουν τις ομιλίες τους σε μικρές, κοφτές προτάσεις, που επαναλαμβάνει το κοινό, και μετά οι πιο πίσω, δημιουργώντας ένα φαινόμενο τόσο βαθιά συγκινητικό, όσο και συχνά αστείο και περίεργα μυστηριακό, όπως δείχνουν τα βίντεο με τη Ναόμι Κλάιν και το Σλάβοι Ζίζεκ.

Είναι λίγο όπως η σκηνή από την έκδοση του Φαρενάιτ 451 (του Ρέυ Μπράντμπερυ) από τον Τριφό, όπου τα άτομα απομνημονεύουν απαγορευμένα βιβλία και περιπλανώνται επαναλαμβάνοντάς τα, μόνο που αυτή τη φορά είναι συλλογικό και άμεσο: όπως το παιχνίδι των κινέζικων ψίθυρων αλλά με φωναχτά αντί για μουρμουρητά, και άμεση επικοινωνία αντί για παρανόηση.

 Στις ΗΠΑ και αλλού, οι διαμαρτυρίες δε φαίνεται να σταματάνε σύντομα. Παρά τις μαζικές συλλήψεις, τις φυλακίσεις, τα πρόστιμα, τις αποτρεπτικές ποινές και την αστυνομική βία, παρά τις αρχές και τα ΜΜΕ που σπαταλάνε τόσο χρόνο, χρήμα και προσπάθειες να παρουσιάσουν τις διαμαρτυρίες ως ανούσιες, δυσάρεστες κι επικίνδυνες, ο κόσμος βγαίνει στους δρόμους, και σε πολλές περιπτώσεις μένει εκεί.

 Όλο και περισσότεροι αντιλαμβάνονται ότι η διαμαρτυρία έχει αποτέλεσμα, ότι μερικές συγκεντρώσεις τελικά θα φανούν στις ειδήσεις, ότι η αλληλεγγύη και η επανάκτηση του δημόσιου χώρου χωρίς σεκιουριτάδες, κάμερες κι αστυνομία είναι ένα πράγματι θαυμάσιο πράγμα. Το να πας σε διαδήλωση είναι συχνά ένα αστραπιαίο μάθημα για το πως δουλεύει το κράτος και τα ΜΜΕ, με τις κλασικές απεικονίσεις “κακών διαδηλωτών”, “αφελών χίπηδων”, “άχρηστων φοιτητών” κλπ. Όταν οι διαδηλωτές είναι υπό επίθεση, όταν το κράτος δείχνει την κατασταλτική του πλευρά ξανά και ξανά, άνθρωποι που μπορεί να μην ήξεραν ποτέ πώς είναι να σε αντιμετωπίζουν συνέχεια σαν εγκληματία, αρχίζουν να συνδέουν στο μυαλό τους τις καταστάσεις, να κριτικάρουν την κυριαρχία του κράτους.

 Όπως το έθεσε η Άντζελα Ντέιβις, μιλώντας για τη δικιά της φυλάκιση το 1970:

 Υπήρχε μια σχέση, όπως επέμενε ο Τζωρτζ Τζάκσον, μεταξύ των αυξανόμενων αριθμών πολιτικών κρατούμενων και των φτωχών έγχρωμων που επίσης φυλακίζονταν με αυξανόμενους ρυθμούς. Αν η φυλακή ήταν ο κρατικός προορισμός για ακτιβιστές όπως εγώ, ήταν επίσης μια προσωρινή λύση για κοινωνικά προβλήματα που σχετίζονταν με τη φτώχεια και το ρατσισμό. Αν και η φυλάκιση εξισωνόταν με την αποκατάσταση στην κυρίαρχη αντίληψη τότε, ήταν προφανές σε μας ότι ο βασικός της σκοπός ήταν η καταστολή. Μαζί με άλλους ριζοσπαστικούς ακτιβιστές της εποχής, ξεκινήσαμε να εξερευνούμε τι μπορεί να σημαίνει το να ενώσουμε το κάλεσμά μας για λευτεριά στους πολιτικούς κρατούμενους με ένα εμβρυικό κάλεσμα για την κατάργηση της φυλακής.

Οι μαζικές παγκόσμιες διαδηλώσεις είναι απλά η αρχή, τώρα έρχεται η ευκαιρία για πραγματική αλλαγή. Όπως λέει ένα πανό στη Wall Street: “Δεν είμαστε ανοργάνωτοι, απλά η Αμερική έχει πάρα πολλά προβλήματα”. Η Αμερική και όλος ο κόσμος, βασικά.

της Nina Power

Πηγή: Guardian

http://ilesxi.wordpress.com/

Η ομιλία του Τσάρλι Τσάπλιν, στον επίλογο της ταινίας "Ο Μεγάλος δικτάτωρ"

Λυπάμαι, αλλά δεν θέλω να γίνω αυτοκράτορας. Δεν είναι δική μου υπόθεση. Δεν θέλω ούτε να βασιλέψω, ούτε να κατακτήσω κανέναν. Θα ήθελα να βοηθήσω όλο τον κόσμο, αν μπορούσα. Εβραίους, χριστιανούς, μαύρους, λευκούς. Ολοι επιθυμούμε την αλληλεγγύη, αυτή είναι η φύση των ανθρώπων. Να ζούμε με την ευτυχία των άλλων, και όχι με τη δυστυχία τους. Δεν θέλουμε ούτε να μισούμε, ούτε να περιφρονούμε.

Στον κόσμο αυτόν υπάρχει χώρος για τον καθένα. Η καλή Γη είναι πλούσια και μπορεί να παρέχει για όλους. Η ζωή μπορεί να είναι ελεύθερη κι ωραία, αλλά χάσαμε αυτό το μονοπάτι. Η πλεονεξία δηλητηρίασε τις ψυχές των ανθρώπων, ανύψωσε τους φραγμούς του μίσους, μας καταδίκασε στη δυστυχία και στη σφαγή. Ορίσαμε την ταχύτητα, αλλά κλειστήκαμε στον εαυτό μας. Η εκμηχάνιση προσφέρει αφθονία αλλά μας έχει αφήσει σε ένδεια. Η επιστήμη μας έκανε κυνικούς, η ευφυΐα μας, σκληρούς και άξεστους. Σκεφτόμαστε πολύ και αισθανόμαστε ελάχιστα.

Περισσότερο κι απο τις μηχανές, χρειαζόμαστε την ανθρωπιά. Πιο πολύ από την επιδεξιότητα, χρειαζόμαστε την καλοσύνη και την ευγένεια. Χωρίς αυτές τις αρετές, η βία θα κυριαρχήσει στη ζωή και όλα θα χαθούν. Το αεροπλάνο και το ραδιόφωνο μας έφεραν πιο κοντά. Η ίδια η φύση αυτών των εφευρέσεων διαλαλεί την καλοσύνη των ανθρώπων. Διαλαλεί την παγκόσμια αδελφοσύνη, την ενότητα όλων μας.

Ακόμα κι αυτή τη στιγμή, η φωνή μου φτάνει στα αυτιά εκατομμυρίων ανθρώπων, απελπισμένων γυναικών, παιδιών, που είναι θύματα ενός συστήματος που ξέρει μόνο να βασανίζει και να φυλακίζει αθώους ανθρώπους. Σε αυτούς που με ακούνε, λέω: Μην απελπίζεστε. Η τωρινή μας δυστυχία δεν είναι παρά το πέρασμα της πλεονεξίας και της σκληρότητας εκείνων που φοβούνται την πρόοδο του ανθρώπου. Το μίσος των ανθρώπων θα περάσει και οι δικτάτορες πεθαίνουν! Και η δύναμη που αφαίρεσαν από το λαό θα επιστρέψει σε αυτόν ξανά. Οσο οι άνθρωποι πεθαίνουν, η ελευθερία δεν θα αφανιστεί ποτέ!

Στρατιώτες! Μην υπακούτε στους αγροίκους, που σας περιφρονούν και σας σκλαβώνουν, που σας δυναστεύουν τις ζωές. Ανθρώπους που σας λένε τι να κάνετε, τι να σκεφτείτε και τι να νιώσετε! Που σας μεταμορφώνουν σε κοπάδι, σε κρέας για τα κανόνια. Μην υποχωρείτε μπροστά σε αυτά τα εκφυλισμένα όντα, στους εγκέφαλους και τις καρδιές των μηχανών! Δεν είστε ούτε μηχανές, ούτε κοπάδι, είστε άνθρωποι! Φέρετε την αγάπη της ανθρωπότητας μέσα στις καρδιές σας, δεν μισείτε! Μόνο όσοι στερήθηκαν την αγάπη μισούν! Οι στερημένοι και οι αφύσικοι!

Στρατιώτες! Μην αγωνίζεστε για τη σκλαβιά, αγωνιστείτε για την ελευθερία! Ο άγιος Λουκάς στο 17ο κεφάλαιο γράφει: «το βασίλειο του Θεού είναι μέσα στον άνθρωπο». Οχι σε έναν άνθρωπο, όχι σε μια ομάδα ανθρώπων, αλλά σε όλους τους ανθρώπους! Σε εσάς! Εσείς είστε ο λαός που έχει τη δύναμη, να δημιουργεί τις μηχανές, να δημιουργεί την ευτυχία! Εσείς ο λαός, έχετε τη δύναμη να δημιουργήσετε την ευτυχία, να εμπνεύσετε μια όμορφη κι ελεύθερη ζωή, να κάνετε αυτή τη ζωή μια υπέροχη περιπέτεια!

Στο όνομα της δημοκρατίας, ας χρησιμοποιήσουμε αυτή τη δύναμη, ας ενωθούμε! Ας αγωνιστούμε για ένα καινούργιο κόσμο, με ευκαιρίες και δουλειά για όλους, μέλλον για τους νέους, ασφάλεια για τους ηλικιωμένους.

Με αυτές τις υποσχέσεις, οι αγροίκοι πήραν την εξουσία. Αλλά είπαν ψέμματα! Δεν κράτησαν το λόγο τους! Ποτέ δεν θα το κάνουν! Οι δικτάτορες ελευθερώνουν τον εαυτό τους, αλλά υποδουλώνουν το λαό. Ο αγώνας μας είναι να κάνουμε πράξη αυτές τις υποσχέσεις! Να ελευθερώσουμε το λαό, να σπάσουμε τους εθνικούς φραγμούς, να καταργήσουμε την πλεονεξία, το μίσος και τη μισαλλοδοξία. Ας αγωνιστούμε για ένα κόσμο δικαίου, όπου η επιστήμη και η πρόοδος θα φέρουν ευτυχία σε όλους! Στρατιώτες! Στο όνομα της δημοκρατίας, ας ενωθούμε!

...

Χάννα, με ακούς; Όπου κι αν είσαι σήκωσε τα μάτια σου, Χάννα. Τα σύννεφα διαλύονται, ο ήλιος διαπερνά! Βγαίνουμε από το σκοτάδι μέσα στο φως! Μπαίνουμε σε έναν νέο κόσμο, έναν καλύτερο κόσμο, όπου οι άνθρωποι θα ανυψωθούν πάνω από το μίσος, την πλεονεξία και την αγριότητά τους. Σήκωσε τα μάτια σου, Χάννα! Η ψυχή του ανθρώπου έχει φτερά και μαθαίνει επιτέλους να ανυψώνεται! Πετάει προς το ουράνιο τόξο, προς την ελπίδα, προς το μέλλον. Το λαμπρό, το ένδοξο μέλλον, που ανήκει σε εσένα, σε εμένα, σε όλους μας!

Σήκωσε τα μάτια, Χάννα! Κοίτα ψηλά!

http://tvxs.gr/webtv/