"ασκός κλυδωνιζόμενος μηδεπώποτε βυθιζόμενος"

...
Ο Αρκάς Φιλοποίμην, κάπου στις αρχές του 2ου προχριστιανικού αιώνα, ήταν ο καλύτερος στρατηγός της Αχαϊκής συμπολιτείας (οι Πελοποννήσιοι μεταξύ τους πολεμούσαν συνέχεια, δεν σταμάτησαν κι ας είχαν τους Ρωμαίους από πάνω τους)- ανησύχησε με την άνοδο του ρωμαίου Φλαμινίνου και πήγε στο Μαντείο των Δελφών να ρωτήσει ποιο θα είναι το μέλλον της Ελλάδας. Η απάντηση που πήρε τότε για τη χώρα ήταν πως θα είναι σαν ένας "ασκός κλυδωνιζόμενος μηδεπώποτε βυθιζόμενος". Αυτή η φράση της Πυθίας, ούτε λίγο ούτε πολύ, μοιάζει και με τον τίτλο που έχω βάλει στα ζωγραφικά έργα που εκθέτω αυτόν τον καιρό στην γκαλερί Αστρολάβος: «Ελλάδα: Η χώρα του ποτέ και του πάντοτε».

Δεν μπορώ να προφητεύσω για το μέλλον τι θα γίνει. Λέω απλώς ότι αν δεν γίνει αυτό που ελπίζω, να αλλάξει κάτι στο οικονομικό σύστημα χάρις πια στην θέληση των λαών και όχι των κυβερνήσεων, δεν βλέπω καλή μέρα για κανέναν, όχι μόνο για μας.
...
Έτσι δεν είμαι ποτέ τελείως απαισιόδοξος και ποτέ τελείως αισιόδοξος. Είμαι ανάμεσα στα δύο, βλέποντας και κάνοντας. Διότι δεν ξέρεις αύριο τι θα συμβεί. Μπορεί να αλλάξουν άρδην όλα, όπως τα τελευταία χρόνια έχουμε δει δραματικές αλλαγές, απίστευτες, τις οποίες δεν τις φανταζόμασταν, ακριβώς, τα προηγούμενα χρόνια.

Και στο έργο μου όπως θα δει κανείς έχω ένα πανηγυρικό χαρακτήρα στο χιούμορ μου, με χρώματα, περίεργα αντικείμενα που στροβιλίζονται, με ένα άλλο ύφος και ήθος, το οποίο αφορά και τον τρόπο που γράφω. Δεν γράφω θρήνους συνέχεια, δεν μου αρέσει αυτό. Μ’ αρέσει να αντιμετωπίζω τα πράγματα με κάποια ειρωνεία, με καγχασμό καμιά φορά ή κυνικά, αλλά πάντοτε να μην ενδίδω σε αυτόν τον τόνο απελπισίας, ή ηττοπάθειας-θα την έλεγα- που χαρακτηρίζει πολλούς ανθρώπους οι οποίοι δεν έχουν ίσως με κάποιον τρόπο τα εφόδια για να αντιμετωπίσουν τέτοιες καταστάσεις. Τους καταλαβαίνω, δεν τους κατηγορώ, αλλά προσωπικά δεν συμμετέχω σε αυτού του είδους την απελπισία.
...
Προσωπικά, συνεχίζω το δικό μου τον τρόπο. Δεν τον αλλάζω. Δεν έχω την εντύπωση ότι έχει συμβεί κάτι τόσο καταστροφικό όσο ήταν η Μικρασιατική καταστροφή αφενός και η Κατοχή αφετέρου. Και υπάρχει η περίπτωση να βρεθούμε πάλι σε ένα ρεύμα το οποίο θα μας ωφελήσει. Αυτό δε σημαίνει ότι μέχρι τότε πρέπει να καθόμαστε με χέρια σταυρωμένα.
...
Νομίζω ότι πρέπει να συνεχίσουμε, να μη χάσουμε την ικανότητά μας να σκεφτόμαστε, να χρησιμοποιούμε ότι όπλα έχουμε, μεταξύ των οποίων νομίζω πως η εξυπνάδα μας είναι το καλύτερο, κι αυτό μας έχει διατηρήσει τόσους αιώνες ως εθνότητα και πολιτισμό, δηλαδή δεν εννοώ πολιτισμό με την αρχαία έννοια, αλλά εννοώ πολιτιστικά ζωντανούς, όπως π.χ. με την παράδοσή μας που δεν κατάφερε να την εξαφανίσει κανείς.

Λοιπόν, δεν υπάρχει λόγος να φοβηθούμε σήμερα ότι θα μας εξαφανίσουν, όταν σήμερα έχουμε τα εκατονταπλάσια τεχνικά και άλλα μέσα να αντισταθούμε, αν θέλουμε. Κι αυτό νομίζω ότι πρέπει να το αντιληφθούν οι νέοι, και νομίζω ότι πολλοί νέοι το έχουν αντιληφθεί, διότι επειδή βρίσκονται σε δύσκολη θέση αρχίζουν και σκέφτονται… κι αυτό είναι πολύ σημαντικό!

Νάνος Βαλαωρίτης

Και τώρα τι κάνουμε;

Όσον αφορά εμένα δε νοιώθω απογοήτευση ή θυμό.

Αφού άλλη μια αυταπάτη έπεσε (ότι κάποιοι άλλοι -με εμάς θεατές- θα φέρουν την αλλαγή) δε μπορώ να κάνω τίποτε άλλο παρά να προσπαθήσω να ξαναδώ τα πράγματα από την αρχή, και σκέφτομαι:

• Αυτό που αισθάνθηκα (σαν υπερήφανος λαός) το βράδυ του δημοψηφίσματος υπάρχει και αφού υπάρχει μπορεί και να το ξαναζήσω.
• Οι εμπειρίες των τελευταίων χρόνων μας δυναμώνουν, ενόψει της επικείμενης παγκόσμιας κατάρρευσης.
• Ότι είναι ώρα να μεγαλώσουμε περισσότερο κι απ' τους προγόνους μας (όσο τέρατα κι αν ήταν) και να ολοκληρώσουμε αυτό που ίσως άφησαν...

#GlobalDebout - Παγκόσμια Εξέγερση !

Διεθνές Κάλεσμα του κινήματος Nuit Debout (Νύχτα Ορθίων) σε σύγκλιση όλων των κινημάτων σε μία κοινή συνέλευση στο Παρίσι στις 7-8 Μαΐου 2016 με στόχο την διοργάνωση καταλήψεων πλατειών σε Παγκόσμια κλίμακα (#GLOBALDEBOUT) και την ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΕΞΕΓΕΡΣΗ το Σαββατοκύριακο της 15 Μαΐου 2016 !

Στις #46 Μαρτίου (15 Απριλίου),δύο εβδομάδες μετά την μεγάλη κινητοποίηση στο Παρίσι στις 31 Μαρτίου ,το κίνημα της νύχτας των ορθίων (Nuit Debout)(ή Νυχτερινή Εξέγερση) εξαπλώνεται χωρίς σταματημό. Σε πολλές πόλεις της Γαλλίας και του εξωτερικού ,η γέννηση των καταλήψεων των πλατειών από τις "Νύχτες των ορθίων" μαρτυρά την ελπίδα των κοινών μας εξεγέρσεων. Όλες και όλοι που πέρασαν από τις καταλήψεις των πλατειών και όσες και όσοι συμμετέχουν στις συνελεύσεις εκεί ξέρουν καλά ότι κάτι συμβαίνει.

Κάτοικοι ολόκληρου του κόσμου , ας ρίξουμε τα σύνορα και ας χτίσουμε μαζί μία νέα Παγκόσμια Άνοιξη !Ελάτε να μας συναντήσετε στις 7 και 8 του επόμενου Μάη στην Πλατεία Δημοκρατίας στο Παρίσι για να γνωριστούμε ,να συζητήσουμε , να μοιραστούμε τις εμπειρίες και την τεχνογνωσία μας και να ξεκινήσουμε να χτίζουμε μαζί τις κοινές μας προοπτικές και λύσεις.

Κυρίως ας προετοιμάσουμε και ας ξεκινήσουμε μαζί μία μεγάλη διεθνή δράση το Σαββατοκύριακο της 15 του Μάη (#76 Μαρτίου )για να κάνουμε τότε μαζικές καταλήψεις των δημόσιων πλατειών παντού στον Κόσμο.

Το κίνημα της "Νύχτας των ορθίων" καθόρισε σαν πρώτο του στόχο την δημιουργία ενός χώρου σύγκλισης των αγώνων. Αυτή η σύγκλιση θα μπορούσε να πάει ακόμα πιο μακριά και να εξαπλωθεί σε διεθνές επίπεδο. Υπάρχουν οι δεσμοί μεταξύ των πολυάριθμων κινημάτων ,που στις τέσσερεις γωνιές του κόσμου αντιστέκονται και αντιμάχονται τον κοινωνικό αποκλεισμό ,την χρηματοπιστωτική δικτατορία ,την καταστροφή του περιβάλλοντος ,τους πολέμους και τον μιλιταρισμό ,την υποβάθμιση των συνθηκών της ζωής μας.

Απέναντι στον ανταγωνισμό και τον εγωισμό ,απαντάμε με την αλληλεγγύη την σκέψη και την συλλογική δράση. Οι διαφορές μας δεν είναι πιά πηγές διαίρεσης ,αλλά η βάση της αλληλοσυμπλήρωσής μας και της κοινής μας δύναμης. Ούτε εισακουόμενοι ,ούτε εκπροσωπούμενοι , εμείς, οι προσωπικότητες όλων των οριζόντων , ανακτούμε από κοινού τον δημόσιο λόγο και χώρο : κάνουμε την πολιτική -γιατί αυτό είναι πραγματικά - υπόθεση όλων μας.

Σήμερα δεν είναι πιά η ώρα για να αγανακτεί ο καθένας μόνος του στην γωνιά του , αλλά η ώρα να δράσουμε όλοι μαζί. Εμείς ,το 99% , έχουμε την ικανότητα να δράσουμε και να διώξουμε οριστικά το 1% και τον κόσμο τους , από τις πόλεις μας ,από τους χώρους της εργασίας μας , από τις ζωές μας.

Στις 7 και στις 8 του Μάη ας συγκλίνουμε όλοι μαζί στην Πλατεία Δημοκρατίας στο Παρίσι ! Το Σαββατοκύριακο της 15 και 16 του Μάη ας εξεγερθούμε όλοι μαζί : " Νυχτερινή εξέγερση" παντού , #GlobalDebout - Παγκόσμια Εξέγερση !


nuitdebout

Nuit Debout

Sais-­tu ce qui se passe là ? Des milliers de personnes se réunissent Place de la République à Paris, et dans toute la France, depuis le 31 mars. Des assemblées se forment où les gens discutent et échangent. Chacun se réapproprie la parole et l’espace public.

Ni entendues ni représentées, des personnes de tous horizons reprennent possession de la réflexion sur l’avenir de notre monde. La politique n’est pas une affaire de professionnels, c’est l’affaire de tous. L’humain devrait être au cœur des préoccupations de nos dirigeants. Les intérêts particuliers ont pris le pas sur l’intérêt général.

Chaque jour, nous sommes des milliers à occuper l’espace public pour reprendre notre place dans la République. Venez nous rejoindre, et décidons ensemble de notre devenir commun.

ή

Ο Καμίλ απαντά ποιητικά: «Ένας παλαιός κόσμος δεν θέλει να πεθάνει και ένας νέος κόσμος διστάζει να ανατείλει». Ο Μαρκ είναι πιο προσγειωμένος: «Πολλές ελπίδες δεν έχει το κίνημα, αλλά και μία να έχει, αξίζει να προσπαθήσει κανείς».

nuitdebout

Το πρόβλημα μιας κοινωνίας είναι ο φόβος

Για φαντάσου όμως έναν άνθρωπο που έχει αντιληφθεί τον ανώτερο χαρακτήρα του και το ανώτερο εγώ του, μέσα σε μια ενότητα συμπαντική- τι θα ζητάει από την κοινωνία; Θα ζητάει άλλα αγαθά, τα οποία δεν είναι έτοιμα και δε μπορεί η παρούσα κοινωνική δομή να τα δώσει.

Όταν λες ότι όλα είναι ένα, χάνεται η αίσθηση της ατομικότητας, του «εγώ». Συνειδητοποιώντας κανείς ότι δεν είναι αυτό το φθαρτό σαρκίο, δεν είναι πράγμα, θα αντιληφθεί ότι αυτό που βλέπουν οι αισθήσεις είναι μια εικόνα, ένα matrix.

Και για να υπάρχει η εικόνα, θα πρέπει αναγκαστικά να υπάρχει κάπου το πρότυπό της. Αν αρχίσει να αναζητάει αυτό το πρότυπο, τότε τίποτα δε θα τον συγκρατεί πια.

Μια κοινωνία που θα βάλει το σαρκίο σε δεύτερη μοίρα, χωρίς να το παραγνωρίζει βέβαια, είναι επικίνδυνη για τον παλιό πολιτισμό.

Οπότε χρειάζεται μια μεταστροφή, μια μετά-νοια;

Ακριβώς, όμως αυτή η μεταστροφή είναι επώδυνη. Θα πρέπει να αλλάξουμε συνειδησιακό καθεστώς.

Πρακτικά ποιό θα μπορούσε να είναι το πρώτο βήμα για μια τέτοια μεταστροφή;

Το πρόβλημα μιας κοινωνίας είναι ο φόβος. Ό,τι κακό προκύπτει στον άνθρωπο είναι μέσω του φόβου. Ο φόβος δημιουργείται από την έννοια της ανάγκης. Φοβάμαι γιατί θα στερηθώ κάτι που έχω ανάγκη.

Όταν δημιουργώ πλαστές ανάγκες, δημιουργώ παραπανίσιους φόβους. Άρα το φούσκωμα των αναγκών δημιουργεί γιγάντεμα των φόβων. Και ένας φοβισμένος άνθρωπος, ποτέ δε μπορεί να είναι ελεύθερος άνθρωπος.

Να λοιπόν το πρώτο βήμα: να περιορίσουμε τις ανάγκες μας στις φυσικές μας ανάγκες, για να περιορίσουμε τους φόβους μας στους φυσικούς φόβους. Έτσι κάθε μέρα θα γινόμαστε όλο και πιο ελεύθεροι.

Όταν λέμε ότι κάποιος γεννιέται ή πεθαίνει, εννοούμε επιστημονικά ότι χάνεται ή εμφανίζεται η δυνατότητα να τον αντιλαμβάνονται οι αισθήσεις μας

Προσωρινή(;)  αλλαγή πορείας:

Alan Watts's quotes

The only way to make sense out of change is to plunge into it, move with it, and join the dance.

Υπομονή, το παλιό καταρρέει

...Ίσως να είναι ίχνος παρηγοριάς η παράδοξη, δυσεξήγητη σύνεση (σχεδόν σοφία) του πολλαπλά ευτελισμένου λαού μας, που ξέρει ακόμα να φιδοπερπατάει στο ναρκοπέδιο του πολιτικού μας σκηνικού:
Τόλμησε, με απίστευτη αξιοπρέπεια, ένα «όχι» στον χυδαίο εκβιασμό (Τράπεζες κλειστές - καταιγισμός απειλών) από την «Ευρώπη των φώτων».
Εμπιστεύτηκε ξανά το ανύπαρκτο φιλότιμο της εκτρωματικής «Αριστεράς» που παραπάνω περιγράψαμε, ίσως για να δηλώσει, με ρίσκο ζωής ή θανάτου, πόσο ανυπόφορη του είναι πια η γαλαζοπράσινη πεθαμενίλα.

Ακόμα και στην επιθανάτια φάση, ένας λαός με ιστορία μπορεί να εκπλήξει.

ΧΡΗΣΤΟΣ ΓΙΑΝΝΑΡΑΣ

ISIS

Απέναντι στους μαχητές του θανάτου οι μόνοι που μπορούν να αντιπαρατεθούν
(όχι για να νικήσουν αλλά για να εξισορροπήσουν)
είναι κάποιοι παλαβοί -που δε φοβούνται το θάνατο- μαχητές της ζωής

ISIS

Είναι εδώ για να μας θυμίζει ότι όλα μας αφορούν, ακόμα κι αν γίνονται κάπου "μακριά" μας, και κανείς -κυριολεκτικά- πια δε μπορεί να κοιμάται ήσυχος.

Όπως με θωρείς με γράψε

Πιστεύω ...ότι οι κοινωνίες του μέλλοντος θα ‘ναι κοινωνίες λιγότερο δαπανηρές σε ενέργεια. Και ποιες είναι οι λιγότερο δαπανηρές κοινωνίες σε ενέργεια;

Κοιτάξτε να δείτε. Από την μικρή μου εμπειρία, κι από το λίγο μυαλό που διαθέτω, είναι οι κοινωνίες του «Όπως με θωρείς με γράψε».
...
Γιατί, το να πω εγώ την αλήθεια ... είναι μια πολύ οικονομική συνθήκη.

Γιατί εάν πω ένα ψέμα, πρέπει να θυμάμαι τι είπα στον καθέναν, κι αυτό το πράγμα σημαίνει μια δυσλειτουργία, μια σπατάλη αποθήκευσης, μια σπατάλη ενέργειας.

Χαΐνης

Αλλά η ζωή πάντα κερδίζει στο τέλος

Έρωτας στα χρόνια της προσφυγιάς