Η κρίση του κορονοϊού μπορεί να κάνει τους ανθρώπους να σκεφτούν ‘τι είδους κόσμο θέλουμε;’

...

Η πανδημία του κορονοϊού είναι αρκετά σοβαρή, αλλά αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι υπάρχουν δύο τεράστιες απειλές που αντιμετωπίζουμε, οι οποίες είναι πολύ χειρότερες από οτιδήποτε έχει συμβεί στην ανθρώπινη ιστορία: Η μία είναι ο αυξανόμενος κίνδυνος ενός πυρηνικού πολέμου και η άλλη είναι φυσικά η αυξανόμενη απειλή της υπερθέρμανσης του πλανήτη. Ο κορονοϊός είναι κάτι άσχημο και μπορεί να έχει τρομακτικές συνέπειες, αλλά θα υπάρξει ανάκαμψη. Ενώ οι άλλες δύο απειλές αν δεν αντιμετωπιστούν θα είναι το τέλος μας

...

Νόαμ Τσόμσκι

Η Ελλάδα;

Δυστυχώς, ενώ ζούμε σ' έναν τόπο παραδεισένιο, πλούσιο και κλιματικά ευνοημένο, από τη βλακεία και τη μαλακία μας τον κάναμε κόλαση. Θα μπορούσαμε να ζούμε λιτά μεν, αλλά άνετα, σαν άνθρωποι, όχι να τρέχουμε μονίμως με την ψυχή στο στόμα να πληρώσουμε, να ξαναπληρώσουμε, μπας και σώσουμε το σπίτι, την οικογένεια, το μαγαζί μας! Εδώ όσους ψηφίζουμε, σε ζώα αποδεικνύονται, κάθε φορά και πιο ανάξιοι της εμπιστοσύνης μας. «Άλλο μου τάζεις κι άλλο μου μπάζεις», που λέει κι ο απλός λαός, που έχει μεν σοφές ρήσεις και παροιμίες, όταν όμως ψηφίζει γίνεται παροιμιώδης μαλάκας! Ναι, θα μπορούσαμε και με δικό μας νόμισμα αλλά αυτό προϋποθέτει μια ώριμη, αλληλέγγυα κοινωνία που ξέρει να αρκείται σε αυτά που έχει και τα οποία είναι αρκετά. Έτσι επιβίωνε ο τόπος αυτός αιώνες τώρα. Αυτά όμως είναι ρομαντικά παραμυθάκια, η μπάλα αυτήν τη στιγμή έχει χαθεί!

— Θα ξανάρθουνε, λες, καιροί επαναστατικοί; 

Σίγουρα! Εξάλλου η επανάσταση υπάρχει σε διάφορες μορφές μέσα στην καθημερινότητα. Δεν σημαίνει μόνο όπλα. Από το μυαλό ξεκινάει. Έχουμε να κάνουμε με τον συντηρητισμό και τον αρτηριοσκληρωτισμό, από τη μία, κι από την άλλη, το άγνωστο μιας αταξικής και ανεκτικής κοινωνίας. Εκτός λοιπόν κι αν μας τσιπάρουν όλους (που και πάλι κάποιοι θα δραπετεύσουν) και ζούμε σαν ημιβιονικά όντα, πάντα θα υπάρχει η επαναστατική σκέψη, το πνεύμα, η πράξη.

Ωϊμέεε!

Ποιός είναι ο υποδιοικητής Μάρκος;

Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο,
μαύρος στη Νότια Αμερική,
ασιάτης στην Ευρώπη,
μεξικανός των ΗΠΑ στο Σαν Ισίδρο,
αναρχικός στην Ισπανία,
Παλαιστίνιος στο Ισραήλ,
ιθαγενής στους δρόμους του Σαν Κριστομπάλ,
αλητοπαρέα στη Νέζα,
ροκάς στην πανεπιστημιούπολη,
εβραίος στη Γερμανία,
συνήγορος του πολίτη στο Υπουργείο Άμυνας,
φεμινιστής σε πολιτικά κόμματα,
κομμουνιστής στη μεταψυχροπολεμική εποχή,
κρατούμενος στη Σινταλάπα,
ειρηνιστής στη Βοσνία,
ιθαγενής Μαπούτσε στις Άνδεις,
δάσκαλος του συνδικάτου CNTE,
καλλιτέχνης χωρίς γκαλερί ούτε πορτοφόλι,
νοικοκυρά ένα Σάββατο βράδυ σε οποιαδήποτε γειτονιά οποιασδήποτε πόλης οποιουδήποτε Μεξικού,
αντάρτης στο Μεξικό του τέλους του 20ου αιώνα,
απεργός στη Συνομοσπονδία Εργατών Μεξικού,
ρεπόρτερ που κλείνει ‘τρύπες’ στις μεσαίες σελίδες,
φαλλοκράτης στο φεμινιστικό κίνημα,
γυναίκα μόνη στο μετρό μετά τις 10 το βράδυ,
συνταξιούχος που διαμαρτύρεται στην κεντρική πλατεία,
αγρότης χωρίς γη,
περιθωριακός εκδότης,
φοιτητής,
διαφωνών με το νεοφιλελευθερισμό,
συγγραφέας χωρίς βιβλία ούτε αναγνώστες,
και βέβαια Ζαπατίστα του Νοτιοανατολικού Μεξικού.

Τελικά ο Μάρκος είναι ένα οποιοδήποτε ανθρώπινο ον, σε αυτό τον κόσμο. Ο Μάρκος είναι όλες οι καταπιεσμένες μειονότητες που αντιστέκονται, εκρήγνυνται και λένε ‘Φτάνει πιά!’. Όλες οι μειονότητες την ώρα που πρέπει να μιλήσουν, και όλες οι πλειονότητες την ώρα που πρέπει να σωπάσουν και να υπομείνουν.
Όλοι οι αποκλεισμένοι που αναζητούν ένα λόγο, το λόγο τους, αυτό που ξαναδίνει την πλειοψηφία στους αιώνια διασπασμένους –εμάς. 
Ότι ενοχλεί την εξουσία και τις καθησυχασμένες συνειδήσεις –αυτό είναι ο Μάρκος

Άνθρωποι από καλαμπόκι

Υπήρξαμε για λίγο στρατιωτάκια που αρχίζουν να ξεκουρδίζονται

...
Τι κοινό μπορεί να'χει ο μιλιταρισμός με την ελευθερία; Τι σχέση μπορεί να'χει η υπεράσπιση της ελευθερίας ενός λαού με τον πατριωτισμό που διδασκόμαστε από μικρά παιδιά; Στα σχολεία, στις παρελάσεις, παντού.
Ο πόλεμος του ανθρώπου για την ελευθερία του δεν είναι έπος ούτε τραγωδία. Είναι η ίδια η ζωή εν κινήσει. Κίνηση που δεν μπορεί να ελεγχθεί και να μπει σε καλούπια.
....
 Εις οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί ελευθερίας

Είστε αριστερός ή δεξιός;

...Προσωπικά δυσβάστακτη μου είναι μόνον η έλλειψη χιούμορ – και χιούμορ δεν σημαίνει την ικανότητα να γελάς εις βάρος των άλλων, αλλά την ικανότητα να γελάς μαζί με τους άλλους εις βάρος του εαυτού σου, την ικανότητα να σχετικεύεις τον εαυτό σου. Ωστόσο, ακόμα και η παντελής έλλειψη χιούμορ φαίνεται κατανοητή και συγχωρητέα, αν σκεφθούμε πόσο βαθειά είναι η ανάγκη να έχει κανείς μια ταυτότητα και πόσο άτεγκτη είναι η λογική της περιφρούρησής της. Υπό τις συνθήκες αυτές, η ιδεολογική πλάνη συνιστά τη φυσική κατάσταση, και είναι δευτερεύον, συχνά τυχαίο μάλιστα, αν η πλάνη θα έχει «δεξιά» ή «αριστερά» πρόσημα.
...
 Καμιά «δεξιά» και καμιά «αριστερή» σοφία δεν θα βοηθούσε αν οχτώ ή δέκα δισεκατομμύρια άνθρωποι επιδιώκουν μανιωδώς να καταναλώσουν τόσες πρώτες ύλες τόση ενέργεια και τόσα αγαθά όσα οι Βορειοαμερικανοί και οι Ευρωπαίοι. Η πολιτική γίνεται βιολογική καθώς μετατρέπεται απλώς σε κατανομή αγαθών (αγαθών επίσης οικολογικών) πάνω σ’ έναν στενότατο πλέον πλανήτη. Όπως βλέπουμε, η αναγκαστική αποκοπή από τις πολιτικές ιδεολογίες των ευρωπαϊκών Νέων χρόνων δεν θα σημάνει το τέλος των αγώνων μεταξύ των ανθρώπων παρά θα σημάνει απλώς αγώνες χωρίς τέτοιες ιδεολογίες – στη χειρότερη περίπτωση θα σημάνει επιστροφή στις γυμνές υπαρξιακές αντιπαραθέσεις που δεν χρειάζονται καν ιδεολογικούς εξωραϊσμούς και ιδεολογικά περιτυλίγματα. Η υποκατάσταση των γνωστών μας πολιτικών ιδεολογιών με τα βιολογικά κριτήρια και μεγέθη δεν θα συνιστούσε, στη χειρότερη αυτή περίπτωση, μιαν ευπρόσδεκτη απελευθέρωση της ανθρώπινης ιστορίας από το περιττό φορτίο αρχέγονων ψευδαισθήσεων, αλλά το αντίθετο: θα σηματοδοτούσε μια κατάσταση τόσο βεβαρημένη, ώστε να μη μπορεί να σηκώσει επιπρόσθετα ούτε καν το μικρό βάρος μιας ιδεολογικής σαπουνόφουσκας.

Παναγιώτης Κονδύλης

Κυριακή 14/7/2019

Θέλουν να επιτεθούν στο Ιράν, και το Ιράν απειλεί ότι θα αντεπιτεθεί με ότι μέσο μπορεί να χρησιμοποιήσει. Δύο δυνάμεις του Κακού ετοιμάζονται να ξεκινήσουν έναν ολοκληρωτικό (με πιθανότητες να καταλήξει παγκόσμιος) πόλεμο, κι εμείς τι κάνουμε;

Με ανοιχτά τα μάτια δεν θα παραδοθούμε στις σκοτεινές δυνάμεις που θα απελευθερωθούν μέσα από τον πόλεμο. 

Ο καθένας, σήμερα, από το μικρό που του αναλογεί (οικογένεια, δουλειά, φίλοι) μέχρι το πιο μεγάλο, ονειρευόμαστε αλλά και φέρνουμε στη ζωή τον κόσμο που έχουμε ανάγκη.

Mπορούμε να κλείνουμε τα λιμάνια, αλλά μπορούμε και να τα ανοίγουμε.

Ένα πλοίο που μεταφέρει 42 ανθρώπινα όντα περιμένει δύο βδομάδες ανοιχτά της νήσου Λαμπεντούζα. Είναι άνθρωποι που προσπαθούν να ξεφύγουν από τον πόλεμο, τη φτώχεια και τη φυλάκιση. Οι υπεύθυνοι για αυτούς τους πολέμους και αυτή η δυστυχία κάθονται στα κοινοβούλια και στα επιχειρηματικά γραφεία της Ιταλίας και της Ευρώπης. Οι ίδιοι άνθρωποι που  τώρα κάνουνε μπαλάκι, από τη Ρώμη στο Στρασβούργο, την ευθύνη να τους αφήσουν να βγουν στη στεριά.

Δεν είμαστε ούτε ήρωες ούτε πολιτικοί. Κάποιος μάς είπε «ταραχοποιούς». Είμαστε απλοί λιμενεργάτες της Γένοβας, αλλά ακριβώς ως εργαζόμενοι αναγνωριζόμαστε μόνο στις ιδρυτικές αξίες του εργατικού κινήματος: την αδελφότητα μεταξύ των ανθρώπων, τη διεθνή αλληλεγγύη. Επειδή γνωρίζουμε καλά, όπως το γνωρίζουν όλοι, ότι αυτοί οι άντρες και αυτές οι γυναίκες που φεύγουν διωγμένες για να βρουν ελπίδα, θα καταλήξουν, στην Ιταλία και αλλού, να κάνουν τις δουλειές με τη μεγαλύτερη εκμετάλλευση για πέντε δεκάρες, κυνηγημένοι, πλουτίζοντας ακριβώς αυτούς που φωνάζουν με όλη τους τη δύναμη ότι δεν τους θέλουν και ότι «πρέπει να γυρίσουν στη χώρα τους».

Ε, λοιπόν, έρχονται εδώ μόνο και μόνο επειδή οι κυβερνήσεις μας έχουν καταστρέψει τις χώρες τους.

Πιστεύουμε ότι εάν το Sea Watch 3 διασπάσει το μπλόκο που θέλει να επιβάλει η κυβέρνηση, θα πρέπει να το υποδεχτούμε με συγκεκριμένη και ενεργή αλληλεγγύη, με όλη τη δύναμη την οποία είναι ικανοί να δείξουν οι εργαζόμενοι και οι αντιρατσιστές. Καθόσον μας αφορά, το Sea Watch 3 μπορεί να χαράξει ρότα προς το λιμάνι μας· για εμάς θα είναι ευπρόσδεκτοι. Mπορούμε να κλείνουμε τα λιμάνια, αλλά μπορούμε και να τα ανοίγουμε.

Τις τελευταίες εβδομάδες είχαμε σταματήσει, όχι μόνοι μας φυσικά, δύο φορές το φορτίο μιας εταιρείας –της Bahri- που ειδικεύεται στην εμπορία όπλων, όπως ήμασταν παρόντες και στην πλατεία για να «εξηγήσουμε» στους φασίστες και τους προστάτες τους ότι στην πόλη μας δεν έχουν καμία ελπίδα.

Καθώς πλησιάζει η 30η Ιουνίου και ο Σαλβίνι σχεδιάζει να κάνει άλλη μια επίσκεψη στη Γένοβα, δεν μπορούμε παρά να υπενθυμίσουμε σε όλους –και πρώτα απ’ όλα στους εαυτούς μας- ότι ένας άλλος ακρογωνιαίος λίθος της εργατικής παράδοσης είναι ο αγώνας.

Η ανακοίνωση των λιμενεργατών της Γένοβας για την υποδοχή του Sea Watch 3

The climate crisis is our third world war

...
When the US was attacked during the second world war no one asked, “Can we afford to fight the war?” It was an existential matter. We could not afford not to fight it. The same goes for the climate crisis. 
...
The war on the climate emergency, if correctly waged, would actually be good for the economy – just as the second world war set the stage for America’s golden economic era , with the fastest rate of growth in its history amidst shared prosperity. The Green New Deal would stimulate demand, ensuring that all available resources were used; and the transition to the green economy would likely usher in a new boom.
...
Almost surely, however, there will have to be a redeployment of resources to fight this war just as with the second world war, when bringing women into the labor force expanded productive capacity but it did not suffice.
...
There is absolutely no reason the innovative and green economy of the 21st century has to follow the economic and social models of the 20th-century manufacturing economy based on fossil fuels, just as there was no reason that that economy had to follow the economic and social models of the agrarian and rural economies of earlier centuries.

Joseph E Stiglitz

Emergency!

H φρασεολογία με την οποία ο Guardian θα καλύπτει στο εξής τα θέματα του περιβάλλοντος αλλάζει. Και τούτο γιατί, όπως λέει η βρετανική εφημερίδα, θέλει να αποτυπώνει και να μεταδίδει στον αναγνώστη με μεγαλύτερη ακρίβεια την κρίση, που αντιμετωπίζει ο πλανήτης.

Αντί λοιπόν για «κλιματική αλλαγή» (climate change), προτιμά το «κλιματική έκτακτη ανάγκη» (climate emergency) ή «κλιματική κρίση» (climate crisis), ενώ για την άνοδο της θερμοκρασίας στον πλανήτη από το σχετικά ήπιο «global warming» περνάει στο «global heating», με τον όρο heat, που σημαίνει καύσωνας, να παραπέμπει σε μία πολύ πιο έντονη κατάσταση.

Οι παλαιοί όροι δεν απαγορεύονται βεβαίως, αλλά η σύσταση της διευθύντριας σύνταξης, Κάθριν Βάινερ, στους συντάκτες είναι σαφής. «Θέλουμε να διασφαλίσουμε ότι θα είμαστε επιστημονικά ακριβείς, επικοινωνώντας παράλληλα ξεκάθαρα με τους αναγνώστες σε αυτό το τόσο σημαντικό ζήτημα» τόνισε και εξήγησε: «Η φράση κλιματική αλλαγή, για παράδειγμα, ακούγεται μάλλον παθητική και ήπια, την ώρα που οι επιστήμονες μιλούν για μία καταστροφή για την ανθρωπότητα».

Όπως είπε ολοένα και περισσότεροι επιστήμονες και οργανισμοί αλλάζουν και εκείνοι την ορολογία, χρησιμοποιώντας πιο «δυνατή» γλώσσα για να περιγράψουν την κατάσταση, στην οποία έχουμε βρεθεί.

...

naftemporiki.gr

το μαγικό θέατρο δεν είναι για όλους

Είναι μια παρηγορητική ψίχα εικασίας, και μπορεί να υπάρχει κάτι περισσότερο από μια φρατζόλα αλήθειας σε αυτή. Εξάλλου, κάθε άλλο κοινωνικό κίνημα από την εποχή που είναι γνωστή ως η δεκαετία του '60 έχει προσγειωθεί στη δεξιά πλευρά της ιστορίας. Γιατί λοιπόν να προσποιούμαστε ότι δεν υπήρξε τίποτα προς ανακάλυψη στα σύνορα του μυαλού μας ή ότι ήταν απλώς ένα ανόητο καπρίτσιο; Η ερώτηση στην οποία οδηγούμαι είναι η εξής: Αν υποθέσουμε ότι είναι ακόμη δυνατό να περιγραφεί, τι περιέχεται μέσα σε αυτές τις εμπειρίες που είναι τόσο δυναμικά μετασχηματιστικό για τον τρόπο ζωής μας;

Πρώτον, όσον αφορά τους "ιπτάμενους αρουραίους", επίτρεψέ μου να καταρρίψω κάποια φαντασία μου ότι η ψυχεδελική χρήση θα μπορούσε κάποτε να είναι «ευρέως διαδεδομένη». Όπως επεσήμανε με μεγάλη ακρίβεια ο Hermann Hesse στο Steppenwolf , «το μαγικό θέατρο δεν είναι για όλους».

Προφανώς, τα χημικά στοιχεία σ’ αυτές τις ουσίες ενεργοποιούν υποδοχείς στον εγκέφαλό μας, που διαφορετικά βρίσκονται αδρανείς, αναμφισβήτητα για καλό λόγο καθώς θα ήταν σχεδόν αδύνατο να λειτουργήσουμε μηχανήματα, να γράψουμε αναφορές, να διεξάγουμε πολέμους ή να ψήσουμε κέικ εάν ήταν μόνιμα λειτουργικοί.

Για όσους μπορούν να το αποδεχτούν, η ψυχεδελική εμπειρία είναι και προϊστορική και φουτουριστική, δημιουργώντας πολλαπλές ενοράσεις που δεν μεταφράζονται εύκολα στη γλώσσα. Παρέχουν στον χρήστη ένα φακό για τον περιβάλλοντα χώρο του/της, ο οποίος είναι ταυτόχρονα μικροσκοπικός, καλειδοσκοπικός, και, ας πούμε, "κοσμο-σκοπικός", εάν θέλουμε έναν πιο επιστημονικό όρο. Σίγουρα, μπορεί (και συχνά το κάνει) να προσφέρεται σε πνευματικές ερμηνείες. Και παρόλο που σβήνει στο χρόνο, παραμένουν αρκετά χνάρια για να αλλάξει (σε αρκετά θετικό βαθμό) τον τρόπο με τον οποίο κάποιος αντιλαμβάνεται την αποκαλούμενη "πραγματικότητα".

Για παράδειγμα, όταν η συνείδηση ​​ενός ατόμου ταξιδεύει μέσα στο στέμμα μιας μαργαρίτας, όπως και η δική μου στο πρώτο μου ταξίδι με LSD (ήταν σαν ένας καθεδρικός ναός από μαθηματικά και μέλι), κάποιος μπορεί να το πάει πιο μακριά και να αισθανθεί ότι κάθε μαργαρίτα στο λιβάδι έχει μια ταυτότητα εξίσου ουσιαστική με την δική του - από μόνο του δεν βοηθάει αλλά να κάνει κάποιον πιο ευαίσθητο στα θαύματα και τις βαθύτερες έννοιες του καθημερινού φυσικού κόσμου. Αυτό με τη σειρά του προκαλεί τη μοχθηρή ευχή ότι εκείνοι που βρωμίζουν τον πλανήτη μας με σκοπό το κέρδος θα μπορούσαν κάποια στιγμή να φρυγανίζουν σαν κουφετάκια στο πυρ της κολάσεως. (Δεν ακούς τα διαβολάκια που τραγουδούν το Kum Ba Yah;)

A Conversation with Tom Robbins

Αγαπητέ μου Μίκη,

Μίκη, έμαθα από τον γέρο μου πατέρα (τον καλύτερο και πολυτιμότερο σύντροφο πού είχα και τον έχασα ξαφνικά…), ένα «σπλάχνο» της γενιάς σου και επίσης αγωνιστή για μια Ελλάδα χωρίς φασισμό και διχασμό, να διαχωρίζω τον αγνό Πατριωτισμό από τον Εθνικισμό,
τον Φασισμό από την Δημοκρατία. Έμαθα πώς το κάψιμο της σημαίας (της σημαίας για λευτεριά που τύλιξε τα φέρετρα των σκοτωμένων στα χιονισμένα μέτωπα και όχι της σημαίας της σκλαβιάς και της ντροπής δίπλα στον «Μαίανδρο» του Μιχαλολιάκου, του Κασιδιάρη και του Λαγού….) φέρνει περισσότερο κοντά τις κοινωνίες στον Φασισμό
και τις απομακρύνει από τον Διεθνισμό και αυτό που λέμε συνείδηση του «Παγκόσμιου Πολίτη»!
Ο γέρος μου ήταν ένας πραγματικός ανιδιοτελής Πατριώτης (σαν και σένα) που άνοιγε την αγκαλιά του σε κάθε άνθρωπο, κάθε πατρίδας, φυλής, χρώματος ή θρησκείας. Θεωρούσε πώς όποιος ήταν Πατριώτης είχε υποχρέωση να είναι και Διεθνιστής και το αντίστροφο. Είχε αρχή στην ζωή του αυτό που έλεγε και ο Μπακούνιν πώς «οι λαϊκές μάζες όλων των χωρών αγαπούν την Πατρίδα τους και αυτό είναι μια φυσική πραγματική αγάπη»!

....

Μίκη στις παρυφές του παρόμοιου συλλαλητηρίου στην Θεσσαλονίκη στις 21/1 η χούλιγκαν νεοφασιστική και παρακρατική ορδή έκαψε τον κοινωνικό χώρο «LIBERTATIA» και στις 18 Γενάρη «αποκαθήλωσε» το άγαλμα «Phylax» του εικαστικού και γλύπτη Κ.Γεωργίου στην παραλιακή λεωφόρο Ποσειδώνος, γιατί …δεν το ανεχόταν η θρησκόληπτη και ανεγκέφαλη «αισθητική» της.

Γι αυτές τις αθλιότητες της αφασιακής μάζας τόσο εσύ όσο και η υπόλοιπη πνευματική διανόηση της χώρας , δεν άρθρωσε μια πρόταση διαμαρτυρίας και δεν πήρε καμία πρωτοβουλία για να κάνει ένα συλλαλητήριο να κλείσει τις πόρτες που ανοίγει με την βία η «απόλυτη αλήθεια» του Φασισμού!

Αγαπητέ μου Μίκη, η ουσία είναι πώς ο εργάτης στα Σκόπια αμοίβεται με ένα μόλις ευρώ την ώρα και πώς στην Ελλάδα ο εργαζόμενος διανομέας ή κούριερ σκοτώνεται στον δρόμο ανασφάλιστος και ξεχασμένος! Η ουσία είναι ότι οι εργοδότες «πατριώτες» ζούν την χρυσή τους εποχή πάνω στα μαύρα χρόνια των εξαθλιωμένων εργατών της Βαλκανικής και όχι η «αποκλειστικότητα του ονόματος» και η ιδεοψυχαναγκαστική νεύρωση και το «κυνήγι» της «εθνικής υπερηφάνειας» και το copyright της «προγονοπληξίας»!

...

...αν πραγματικά θέλεις ακόμη (ο σύντροφος επαναστάτης και κομμουνιστής Χριστός να σου δώσει άλλα 100 και βάλε, χρόνια…) να κάνεις κάτι σοβαρό και ουσιαστικό που θα δώσει προοπτική αναγέννησης στην Ελληνική κοινωνία αντί να συμμετάσχεις σε οπισθοδρομικά συλλαλητήρια μισαλλοδοξίας, εθνικής αλαζονείας και κατάθλιψης, ΣΤΑΜΑΤΑ εσύ κι η υπόλοιπη Αριστερά να κλαίτε πάνω από τα συντρίμμια της Πατρίδας από τα μνημόνια και την χρηματολατρεία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, σταματήστε να ασχολείστε ο καθένας με το «μαγαζάκι» του και την φράξια του (νάτα και εδώ τα «κρατίδια», τα «ονόματα» και τα «σημαιάκια» που λέγαμε) και φροντίστε να Ενώσετε τις δυνάμεις σας, την εμπειρία, την γνώση και την σοφία σας για να ορθωθεί μια ΕΝΩΤΙΚΗ ΠΡΟΤΑΣΗ ΚΑΙ ΔΙΕΞΟΔΟΣ που θα αναστήσει και θα εμπνεύσει ξανά το ηθικό των καταπιεσμένων, για να κάνει ένα βήμα μπροστά επιτέλους ο τόπος και για να μην αφήσει πίσω καμένη γη(και μυαλά) ξανά ο φασισμός, ο εθνοκεντρισμός και η εθνικιστική «αφήγηση» της ιστορίας!

Αν πραγματικά αγαπάς εσύ και η Αριστερά αυτόν τον τόπο και αν οι αγώνες σας γίνονται για να αλλάξει αυτός ο Κόσμος και όχι για να βολευθεί η έπαρση και ο ατομικισμός της «Αριστεράς» σας!

Ελπίζω να αλλάξεις απόφαση, γιατί λένε πως τα στερνά τιμούν τα πρώτα και όπως μου δίδαξε όχι μόνο η στάση ζωής του γέρου μου πατέρα αλλά και ο σπουδαίος Θεσσαλός ζωγράφος Κομμουνιστής και Εργάτης της Ζωής και της Αντίστασης Γιώργος Γούλας, ναι η «Ζωή τραβά την Ανηφόρα» αλλά θέλει στο διάβα της την Τέχνη και 
την Σκέψη να Προσέχεις τις κινήσεις του εχθρού, να προβλέψεις, 
να σταθείς για λίγο να σκεφθείς, να αναστοχασθείς, να αναθεωρήσεις (πιθανά, γιατί όχι…) 

για να μην ηττηθείς προτού κάν την περπατήσεις την στράτα λίγα μέτρα!

...

Προτού να είναι αργά για τον τόπο και το μέλλον του……

Για την Επιστροφή της Χαμένης Ανθρωπιάς και του Τέλους της Εποχής της Κτηνωδίας