Ένας ανορθόδοξος (;) ορισμός του φασισμού

Φασισμός είναι να σε ρωτούν δημοσίως για την ιδιωτική ζωή σου και να σε ανακρίνουν ιδιωτικώς για τις δημόσιες πράξεις σου.

Η τρυφερότητα

Η τρυφερότητα είναι η πιο σεμνή μορφή αγάπης. Είναι το είδος της αγάπης που δεν εμφανίζεται στις γραφές ή στα Ευαγγέλια, αυτή η αγάπη στην οποία δεν ομνύει κανείς, τα λόγια της οποίας κανείς δεν παραθέτει. Δεν έχει ειδικά εμβλήματα ή σύμβολα, δεν οδηγεί στο έγκλημα ούτε προκαλεί φθόνο.

Εμφανίζεται όταν παρατηρούμε προσεκτικά από κοντά μια άλλη ύπαρξη, κάτι που δεν είναι ο "εαυτός" μας.

Η τρυφερότητα είναι αυθόρμητη και ανιδιοτελής: πάει πολύ παραπέρα από την όμοιά της ενσυναίσθηση. Αντιθέτως, πρόκειται για τη συνειδητή, αν και ίσως μελαγχολική, κοινή μοιρασιά της μοίρας.

Η τρυφερότητα είναι η βαθιά συναισθηματική έγνοια για μιαν άλλη ανθρώπινη ύπαρξη, για την ευθραυστότητά της, για τη μοναδική φύση της και την έλλειψη ανοσίας της στα βάσανα και τις επιδράσεις του χρόνου. Η τρυφερότητα αντιλαμβάνεται τους δεσμούς που μας ενώνουν, τις ομοιότητες και την ταύτισή μας. Είναι μια μορφή θέασης που δείχνει τον κόσμο ζωντανό, διασυνδεδεμένο, συνεργαζόμενο και εξαρτώμενο από τον εαυτό του.

...

Αυτός είναι ο λόγος που πιστεύω πως πρέπει να λέω ιστορίες ωσάν ο κόσμος να ήταν μια ζώσα, ενιαία οντότητα, συνεχώς εξελισσόμενη μπροστά στα μάτια μας ωσάν εμείς να ήμασταν ένα μικρό αν και συγχρόνως πολύ ισχυρό τμήμα του.

Όλγκα Τοκάρτσουκ

Άλλη μία φορά

Είναι σημαντικό να επισημανθεί ότι ο κορωνοϊός και η κλιματική αλλαγή μοιράζονται το ίδιο «παράδοξο»: αν περιμένεις να δεις θύματα πριν πάρεις δραστικά μέτρα, έχεις αργήσει ήδη πολύ!

Γιατρός Ερνέστο Τσε Γκεβάρα

Η μάχη κατά της αρρώστιας πρέπει να βασίζεται στην αρχή της δημιουργίας ενός γερού σώματος, όχι μέσω της περίτεχνης εργασίας ενός γιατρού πάνω σ’ έναν αδύναμο οργανισμό, αλλά δημιουργώντας ένα γερό σώμα μέσω της δουλειάς ολόκληρου του συνόλου, ιδιαίτερα ολόκληρου του κοινωνικού συνόλου.

Μια μέρα η ιατρική θα πρέπει να γίνει μια επιστήμη που θα προλαμβάνει τις ασθένειες, που θα προσανατολίζει το κοινό προς τις ιατρικές υποχρεώσεις του και η οποία θα χρειάζεται να παρεμβαίνει μόνο σε περιπτώσεις εξαιρετικά επείγουσες για να πραγματοποιήσει μια χειρουργική επέμβαση ή να αντιμετωπίσει κάτι εξαιρετικά ασυνήθιστο στη νέα κοινωνία που δημιουργούμε… 

Εκείνο που απαιτείται γι’ αυτό το οργανωτικό έργο, όπως και για όλα τα επαναστατικά έργα, είναι το άτομο. Η επανάσταση δεν τυποποιεί, όπως ισχυρίζονται κάποιοι, τη συλλογική βούληση, τη συλλογική πρωτοβουλία. Το αντίθετο, απελευθερώνει τις ατομικές ικανότητες των ανθρώπων. 

Σας Ευγνωμονούμε!

Υγεία

ορίζεται ως η κατάσταση πλήρους σωματικής, πνευματικής και κοινωνικής ευημερίας και όχι απλώς απουσίας ασθενείας ή αναπηρία

(a state of complete physical, mental and social well-being and not merely the absence of disease or infirmity)

Ο "ιατρικός μύθος" σήμερα

... 

Τον ονομάζουμε μύθο γιατί εκφράζει το όνειρο της παντοδυναμίας, γιατί είναι αντινομικός, γιατί αντανακλά πρωτόγονες τάσεις, γιατί λειτουργεί με μεταθέσεις. Είναι αυτό άραγε καλό, είναι κακό; Δεν θα μπορούσαμε ν' απαντήσουμε δογματικά. Κάνει καλό όσο προωθεί έρευνες, προσφέροντας νέες δυνατότητες και καθώς ενσωματώνεται μέσα στην προοπτική του ανθρώπου που πορεύεται προς το θάνατό του και επιθυμεί ν' ανακουφιστεί και ν' ανακουφίσει τον άλλον από μερικά του βάσανα. Κάνει κακό όσο εκδηλώνει μια τάση για μετάθεση των προβλημάτων έξω από τον πραγματικό τους χώρο, θέλοντας να θεραπεύσει τα ιστορικά και ανθρώπινα δεινά, με τεχνητά και μηχανικά μέσα, με μέσα που γίνονται σκοποί.

...

Ο γερο- Ηράκλειτος, φυσικά πριν από την πάλη για την κατάργηση του πόνου και της οδύνης και για τη γενικευμένη κοινωνική ασφάλιση, είχε πει και προβλέψει πως: "Καλό και κακό, ένα και το αυτό. Οι γιατροί κόβουν και καυτηριάζουν, ταλαιπωρούν τρομερά τους αρρώστους και τους ζητάν και αμοιβή, ενώ θα τους άξιζε να μη παίρνουν τίποτα, αφού επιτελούν την ίδια λειτουργία: Το καλό και τις αρρώστιες":

και αγαθόν και κακόν εν έστιν. Οι γουν ιατροί τέμνοντες, καίοντες, παντί βασανίζοντες κακώς τους αρρωστούντας. Επαιτέονται μηδέν άξιοι μισθόν λαμβάνειν παρά των αρρωστούντων, ταύτα εργαζόμενοι, τα αγαθά και τας νόσους.

... 

Ο σύγχρονος άνθρωπος θέλει να διαφωτίζεται, να θεραπεύεται, να είναι ευτυχισμένος, να μεταμορφώνεται και να βελτιώνεται, να είναι ικανός να ζει μέσα σ' ένα σύμπαν χωρίς διέξοδο• θέλει ν' απαλλαγεί από την δυστυχισμένη συνείδησή του, θέλει να ελέγχει τη γέννηση και να καθυστερεί το θάνατό του. Χωρίς να προσανατολίζεται προς το παν και ζώντας με άγχος μπροστά στο τίποτα, αυτός ο άνθρωπος αναζητά το άλλο και δεν βρίσκει παρά το περίπου.

...

ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΠΛΑΝΗΤΙΚΗ ΣΚΕΨΗ

Η κρίση του κορονοϊού μπορεί να κάνει τους ανθρώπους να σκεφτούν ‘τι είδους κόσμο θέλουμε;’

...

Η πανδημία του κορονοϊού είναι αρκετά σοβαρή, αλλά αξίζει να υπενθυμίσουμε ότι υπάρχουν δύο τεράστιες απειλές που αντιμετωπίζουμε, οι οποίες είναι πολύ χειρότερες από οτιδήποτε έχει συμβεί στην ανθρώπινη ιστορία: Η μία είναι ο αυξανόμενος κίνδυνος ενός πυρηνικού πολέμου και η άλλη είναι φυσικά η αυξανόμενη απειλή της υπερθέρμανσης του πλανήτη. Ο κορονοϊός είναι κάτι άσχημο και μπορεί να έχει τρομακτικές συνέπειες, αλλά θα υπάρξει ανάκαμψη. Ενώ οι άλλες δύο απειλές αν δεν αντιμετωπιστούν θα είναι το τέλος μας

...

Νόαμ Τσόμσκι

Η Ελλάδα;

Δυστυχώς, ενώ ζούμε σ' έναν τόπο παραδεισένιο, πλούσιο και κλιματικά ευνοημένο, από τη βλακεία και τη μαλακία μας τον κάναμε κόλαση. Θα μπορούσαμε να ζούμε λιτά μεν, αλλά άνετα, σαν άνθρωποι, όχι να τρέχουμε μονίμως με την ψυχή στο στόμα να πληρώσουμε, να ξαναπληρώσουμε, μπας και σώσουμε το σπίτι, την οικογένεια, το μαγαζί μας! Εδώ όσους ψηφίζουμε, σε ζώα αποδεικνύονται, κάθε φορά και πιο ανάξιοι της εμπιστοσύνης μας. «Άλλο μου τάζεις κι άλλο μου μπάζεις», που λέει κι ο απλός λαός, που έχει μεν σοφές ρήσεις και παροιμίες, όταν όμως ψηφίζει γίνεται παροιμιώδης μαλάκας! Ναι, θα μπορούσαμε και με δικό μας νόμισμα αλλά αυτό προϋποθέτει μια ώριμη, αλληλέγγυα κοινωνία που ξέρει να αρκείται σε αυτά που έχει και τα οποία είναι αρκετά. Έτσι επιβίωνε ο τόπος αυτός αιώνες τώρα. Αυτά όμως είναι ρομαντικά παραμυθάκια, η μπάλα αυτήν τη στιγμή έχει χαθεί!

— Θα ξανάρθουνε, λες, καιροί επαναστατικοί; 

Σίγουρα! Εξάλλου η επανάσταση υπάρχει σε διάφορες μορφές μέσα στην καθημερινότητα. Δεν σημαίνει μόνο όπλα. Από το μυαλό ξεκινάει. Έχουμε να κάνουμε με τον συντηρητισμό και τον αρτηριοσκληρωτισμό, από τη μία, κι από την άλλη, το άγνωστο μιας αταξικής και ανεκτικής κοινωνίας. Εκτός λοιπόν κι αν μας τσιπάρουν όλους (που και πάλι κάποιοι θα δραπετεύσουν) και ζούμε σαν ημιβιονικά όντα, πάντα θα υπάρχει η επαναστατική σκέψη, το πνεύμα, η πράξη.

Ωϊμέεε!

Ποιός είναι ο υποδιοικητής Μάρκος;

Ο Μάρκος είναι γκέι στο Σαν Φρανσίσκο,
μαύρος στη Νότια Αμερική,
ασιάτης στην Ευρώπη,
μεξικανός των ΗΠΑ στο Σαν Ισίδρο,
αναρχικός στην Ισπανία,
Παλαιστίνιος στο Ισραήλ,
ιθαγενής στους δρόμους του Σαν Κριστομπάλ,
αλητοπαρέα στη Νέζα,
ροκάς στην πανεπιστημιούπολη,
εβραίος στη Γερμανία,
συνήγορος του πολίτη στο Υπουργείο Άμυνας,
φεμινιστής σε πολιτικά κόμματα,
κομμουνιστής στη μεταψυχροπολεμική εποχή,
κρατούμενος στη Σινταλάπα,
ειρηνιστής στη Βοσνία,
ιθαγενής Μαπούτσε στις Άνδεις,
δάσκαλος του συνδικάτου CNTE,
καλλιτέχνης χωρίς γκαλερί ούτε πορτοφόλι,
νοικοκυρά ένα Σάββατο βράδυ σε οποιαδήποτε γειτονιά οποιασδήποτε πόλης οποιουδήποτε Μεξικού,
αντάρτης στο Μεξικό του τέλους του 20ου αιώνα,
απεργός στη Συνομοσπονδία Εργατών Μεξικού,
ρεπόρτερ που κλείνει ‘τρύπες’ στις μεσαίες σελίδες,
φαλλοκράτης στο φεμινιστικό κίνημα,
γυναίκα μόνη στο μετρό μετά τις 10 το βράδυ,
συνταξιούχος που διαμαρτύρεται στην κεντρική πλατεία,
αγρότης χωρίς γη,
περιθωριακός εκδότης,
φοιτητής,
διαφωνών με το νεοφιλελευθερισμό,
συγγραφέας χωρίς βιβλία ούτε αναγνώστες,
και βέβαια Ζαπατίστα του Νοτιοανατολικού Μεξικού.

Τελικά ο Μάρκος είναι ένα οποιοδήποτε ανθρώπινο ον, σε αυτό τον κόσμο. Ο Μάρκος είναι όλες οι καταπιεσμένες μειονότητες που αντιστέκονται, εκρήγνυνται και λένε ‘Φτάνει πιά!’. Όλες οι μειονότητες την ώρα που πρέπει να μιλήσουν, και όλες οι πλειονότητες την ώρα που πρέπει να σωπάσουν και να υπομείνουν.
Όλοι οι αποκλεισμένοι που αναζητούν ένα λόγο, το λόγο τους, αυτό που ξαναδίνει την πλειοψηφία στους αιώνια διασπασμένους –εμάς. 
Ότι ενοχλεί την εξουσία και τις καθησυχασμένες συνειδήσεις –αυτό είναι ο Μάρκος

Άνθρωποι από καλαμπόκι

Υπήρξαμε για λίγο στρατιωτάκια που αρχίζουν να ξεκουρδίζονται

...
Τι κοινό μπορεί να'χει ο μιλιταρισμός με την ελευθερία; Τι σχέση μπορεί να'χει η υπεράσπιση της ελευθερίας ενός λαού με τον πατριωτισμό που διδασκόμαστε από μικρά παιδιά; Στα σχολεία, στις παρελάσεις, παντού.
Ο πόλεμος του ανθρώπου για την ελευθερία του δεν είναι έπος ούτε τραγωδία. Είναι η ίδια η ζωή εν κινήσει. Κίνηση που δεν μπορεί να ελεγχθεί και να μπει σε καλούπια.
....
 Εις οιωνός άριστος αμύνεσθαι περί ελευθερίας

Είστε αριστερός ή δεξιός;

...Προσωπικά δυσβάστακτη μου είναι μόνον η έλλειψη χιούμορ – και χιούμορ δεν σημαίνει την ικανότητα να γελάς εις βάρος των άλλων, αλλά την ικανότητα να γελάς μαζί με τους άλλους εις βάρος του εαυτού σου, την ικανότητα να σχετικεύεις τον εαυτό σου. Ωστόσο, ακόμα και η παντελής έλλειψη χιούμορ φαίνεται κατανοητή και συγχωρητέα, αν σκεφθούμε πόσο βαθειά είναι η ανάγκη να έχει κανείς μια ταυτότητα και πόσο άτεγκτη είναι η λογική της περιφρούρησής της. Υπό τις συνθήκες αυτές, η ιδεολογική πλάνη συνιστά τη φυσική κατάσταση, και είναι δευτερεύον, συχνά τυχαίο μάλιστα, αν η πλάνη θα έχει «δεξιά» ή «αριστερά» πρόσημα.
...
 Καμιά «δεξιά» και καμιά «αριστερή» σοφία δεν θα βοηθούσε αν οχτώ ή δέκα δισεκατομμύρια άνθρωποι επιδιώκουν μανιωδώς να καταναλώσουν τόσες πρώτες ύλες τόση ενέργεια και τόσα αγαθά όσα οι Βορειοαμερικανοί και οι Ευρωπαίοι. Η πολιτική γίνεται βιολογική καθώς μετατρέπεται απλώς σε κατανομή αγαθών (αγαθών επίσης οικολογικών) πάνω σ’ έναν στενότατο πλέον πλανήτη. Όπως βλέπουμε, η αναγκαστική αποκοπή από τις πολιτικές ιδεολογίες των ευρωπαϊκών Νέων χρόνων δεν θα σημάνει το τέλος των αγώνων μεταξύ των ανθρώπων παρά θα σημάνει απλώς αγώνες χωρίς τέτοιες ιδεολογίες – στη χειρότερη περίπτωση θα σημάνει επιστροφή στις γυμνές υπαρξιακές αντιπαραθέσεις που δεν χρειάζονται καν ιδεολογικούς εξωραϊσμούς και ιδεολογικά περιτυλίγματα. Η υποκατάσταση των γνωστών μας πολιτικών ιδεολογιών με τα βιολογικά κριτήρια και μεγέθη δεν θα συνιστούσε, στη χειρότερη αυτή περίπτωση, μιαν ευπρόσδεκτη απελευθέρωση της ανθρώπινης ιστορίας από το περιττό φορτίο αρχέγονων ψευδαισθήσεων, αλλά το αντίθετο: θα σηματοδοτούσε μια κατάσταση τόσο βεβαρημένη, ώστε να μη μπορεί να σηκώσει επιπρόσθετα ούτε καν το μικρό βάρος μιας ιδεολογικής σαπουνόφουσκας.

Παναγιώτης Κονδύλης