Η υπέρβαση του καπιταλισμού στη συνέχεια θα μπορεί να στηριχθεί σε μια διαδικασία οικουμενοποίησης. Μια διαδικασία που θα στηρίζεται στην αρχή της οικουμενικότητας, στην αρχή κατά την οποία: μία είναι η πατρίδα όλων, ο πλανήτης μας.
Ο αέρας, η θάλασσα, το νερό, η γη και οι καρποί της, ο υλικός πλούτος και οι ενεργειακοί πόροι, τα δώρα γενικά της φύσης αυτού του πλανήτη, είναι δώρα και κοινή κληρονομιά για όλους τους ανθρώπους και τις άλλες μορφές ζωής που δημιούργησε αυτή η φύση.
Γ. Κολέμπας: Υπάρχει η ανάγκη για τη δημιουργία ενός νέου ανθρωπολογικού τύπου
Σάββατο 6 Οκτωβρίου 2012
Ζητείται έμπνευση στόχων και κατευθύνσεων
Όποια κι αν είναι η ακριβής έκβαση της κρίσης, η βεβαιότητα για κάποια σταθερά χαρακτηριστικά των επόμενων χρονικών περιόδων –π.χ. τα λιγότερα χρήματα σε σχέση με τις εποχές που «λεφτά υπήρχαν»- μας δίνει την δυνατότητα για κάποιες προβλέψεις σχετικά με τον μετασχηματισμό της ελληνικής κοινωνίας που έχει ήδη αρχίσει.
Δεν τολμούμε να μιλήσουμε για τον μακροπρόθεσμο πολιτικό μετασχηματισμό της ελληνικής κοινωνίας, διότι πολλοί παράγοντες μπορούν να τον επηρεάσουν αποφασιστικά – όπως το πώς θα πορευτεί η σημερινή και οι επόμενες κυβερνήσεις, πού θα καταλήξει αυτή η ιστορία με την «Χρυσή Αυγή» και λοιπά. Μπορούμε να μιλήσουμε με βάση το μόνο σίγουρο: ότι στην επόμενη δεκαετία θα κυκλοφορούν λιγότερα χρήματα απ’ όσα κυκλοφορούσαν στα «χρόνια του μεγάλου πάρτυ». Διότι το πάρτυ έχει τελεσίδικα τελειώσει.
Με την κάποτε πλησμονή ρευστού δημιουργήθηκε η αξίωση να καταστεί η Ελλάδα (και κυρίως η Αθήνα) ένα απέραντο Μανχάτταν (δεν θα αναλύσουμε την παρελθούσα περίοδο: το θέμα έχει πραγματικά εξαντληθεί). Τώρα λαμβάνει χώρα η αναίρεση αυτού του «οράματος», με τρεις βραδυφλεγείς κινήσεις που ήδη διαφαίνονται στην κοινωνία:
α) από το κέντρο στην περιφέρεια
β) από την παροχή υπηρεσιών στην παραγωγή
γ) από τα μεγάλα μεγέθη στα μικρά
......................
Μια πολιτική ηγεσία που αντιλαμβάνεται τον ρόλο της σε τέτοιες συνθήκες μπορεί να «δώσει σχήμα» σ’ αυτές τις μετεξελίξεις. Άς πούμε, με το να παροτρύνει νέους απελπισμένους από την ανεργία στα θηριώδη άστεα και έτοιμους για μετανάστευση να μην εγκαταλείψουν την Ελλάδα, αλλά να εγκαταλείψουν την Αθήνα και να εγκατασταθούν στην επαρχία. «Η λύση για σένα δεν βρίσκεται έξω από την Ελλάδα – βρίσκεται έξω από την Αθήνα».
Γενικά, σε τέτοιες περιπτώσεις μετεξέλιξης που δεν έχει πάρει ακόμα συγκεκριμένο σχήμα, η πολιτική ηγεσία έχει την εξής μοναδική ευκαιρία: μπορεί να μεταρρυθμίζει… με τα λόγια. Χωρίς κατ’ ανάγκην πόρους, απλώς και μόνο με την έμπνευση στόχων και κατευθύνσεων, κομμάτια της κοινωνίας που ούτως ή άλλως «ψάχνονται», ανταποκρίνονται. Είναι κρίμα να μένει μια τέτοια δυνατότητα αναξιοποίητη.
Όποιος «έχει μάτια και βλέπει» μπορεί να διακρίνει την απαρχή αυτών των τάσεων στην ελληνική κοινωνία. Τίποτα βέβαια δεν μπορεί να προβλεφθεί με ακρίβεια, και εδώ πάνω στην αναπουμπούλα επιβεβαιώνεται η φύση της κινεζικής «κατάρας»: «σου εύχομαι να ζήσεις σε ενδιαφέροντες καιρούς». Όντως, καλώς ή κακώς ζούμε σε «ενδιαφέρουσα εποχή»…
Σωτήρης Μητραλέξης
Ο βραδυφλεγής μετασχηματισμός της ελληνικής κοινωνίας -Ἀντίβαρο
Δεν τολμούμε να μιλήσουμε για τον μακροπρόθεσμο πολιτικό μετασχηματισμό της ελληνικής κοινωνίας, διότι πολλοί παράγοντες μπορούν να τον επηρεάσουν αποφασιστικά – όπως το πώς θα πορευτεί η σημερινή και οι επόμενες κυβερνήσεις, πού θα καταλήξει αυτή η ιστορία με την «Χρυσή Αυγή» και λοιπά. Μπορούμε να μιλήσουμε με βάση το μόνο σίγουρο: ότι στην επόμενη δεκαετία θα κυκλοφορούν λιγότερα χρήματα απ’ όσα κυκλοφορούσαν στα «χρόνια του μεγάλου πάρτυ». Διότι το πάρτυ έχει τελεσίδικα τελειώσει.
Με την κάποτε πλησμονή ρευστού δημιουργήθηκε η αξίωση να καταστεί η Ελλάδα (και κυρίως η Αθήνα) ένα απέραντο Μανχάτταν (δεν θα αναλύσουμε την παρελθούσα περίοδο: το θέμα έχει πραγματικά εξαντληθεί). Τώρα λαμβάνει χώρα η αναίρεση αυτού του «οράματος», με τρεις βραδυφλεγείς κινήσεις που ήδη διαφαίνονται στην κοινωνία:
α) από το κέντρο στην περιφέρεια
β) από την παροχή υπηρεσιών στην παραγωγή
γ) από τα μεγάλα μεγέθη στα μικρά
......................
Μια πολιτική ηγεσία που αντιλαμβάνεται τον ρόλο της σε τέτοιες συνθήκες μπορεί να «δώσει σχήμα» σ’ αυτές τις μετεξελίξεις. Άς πούμε, με το να παροτρύνει νέους απελπισμένους από την ανεργία στα θηριώδη άστεα και έτοιμους για μετανάστευση να μην εγκαταλείψουν την Ελλάδα, αλλά να εγκαταλείψουν την Αθήνα και να εγκατασταθούν στην επαρχία. «Η λύση για σένα δεν βρίσκεται έξω από την Ελλάδα – βρίσκεται έξω από την Αθήνα».
Γενικά, σε τέτοιες περιπτώσεις μετεξέλιξης που δεν έχει πάρει ακόμα συγκεκριμένο σχήμα, η πολιτική ηγεσία έχει την εξής μοναδική ευκαιρία: μπορεί να μεταρρυθμίζει… με τα λόγια. Χωρίς κατ’ ανάγκην πόρους, απλώς και μόνο με την έμπνευση στόχων και κατευθύνσεων, κομμάτια της κοινωνίας που ούτως ή άλλως «ψάχνονται», ανταποκρίνονται. Είναι κρίμα να μένει μια τέτοια δυνατότητα αναξιοποίητη.
Όποιος «έχει μάτια και βλέπει» μπορεί να διακρίνει την απαρχή αυτών των τάσεων στην ελληνική κοινωνία. Τίποτα βέβαια δεν μπορεί να προβλεφθεί με ακρίβεια, και εδώ πάνω στην αναπουμπούλα επιβεβαιώνεται η φύση της κινεζικής «κατάρας»: «σου εύχομαι να ζήσεις σε ενδιαφέροντες καιρούς». Όντως, καλώς ή κακώς ζούμε σε «ενδιαφέρουσα εποχή»…
Σωτήρης Μητραλέξης
Ο βραδυφλεγής μετασχηματισμός της ελληνικής κοινωνίας -Ἀντίβαρο
Σάββατο 29 Σεπτεμβρίου 2012
Το ελληνικό, τώρα:
«Το ελληνικό, τώρα: από την ώρα που μας βοηθάει η Ελλάς να γίνουμε άνθρωποι, με μια παγκοσμιότητα, πολύ καλώς. Από την ώρα που μας δίδει μια φουστανέλα και μας εμποδίζει να υπάρχουμε με τους άλλους συνανθρώπους, είναι αντιδραστικό. Αν αυτό που λέμε ελληνικό είναι εμπόδιο στο να ενωθούμε με έναν μαύρο, είναι καταδικαστέο. Αν, αντιθέτως, αυτό είναι βοηθητικό για να ενωθούμε με τους άλλους, είναι υπέροχο».
«Η έννοια του ελληνικού για πολλούς ανθρώπους έχει διαφορετική όψη. Εγώ πιστεύω σ’ εκείνη την ελληνικότητα που εξαφανίζει τις διαφορές».
«Φυσικά, από κάπου ξεκινάμε. Όλοι ξεκινάμε και τις πρώτες λέξεις που ψελλίζουμε είναι της μάνας μας. Αλλά δεν μένουμε με τις τέσσερις λέξεις που μάθαμε απ’ τη μάνα μας: πηγαίνουμε και μαθαίνουμε και μιλάμε και σκεπτόμαστε και ξαναμαθαίνουμε να μιλάμε και απορρίπτουμε σκέψεις και προχωράμε…»
*από το αρχείο του Γιώργου Ζεβελάκη.
http://www.youtube.com/watch?v=M7JKl91KTJY&feature=player_embedded
Μάνος Χατζιδάκις:«Πιστεύω σ’ εκείνη την ελληνικότητα που εξαφανίζει τις διαφορές»
«Η έννοια του ελληνικού για πολλούς ανθρώπους έχει διαφορετική όψη. Εγώ πιστεύω σ’ εκείνη την ελληνικότητα που εξαφανίζει τις διαφορές».
«Φυσικά, από κάπου ξεκινάμε. Όλοι ξεκινάμε και τις πρώτες λέξεις που ψελλίζουμε είναι της μάνας μας. Αλλά δεν μένουμε με τις τέσσερις λέξεις που μάθαμε απ’ τη μάνα μας: πηγαίνουμε και μαθαίνουμε και μιλάμε και σκεπτόμαστε και ξαναμαθαίνουμε να μιλάμε και απορρίπτουμε σκέψεις και προχωράμε…»
*από το αρχείο του Γιώργου Ζεβελάκη.
http://www.youtube.com/watch?v=M7JKl91KTJY&feature=player_embedded
Μάνος Χατζιδάκις:«Πιστεύω σ’ εκείνη την ελληνικότητα που εξαφανίζει τις διαφορές»
Τρίτη 25 Σεπτεμβρίου 2012
Πατρίδα για μένα είναι η γλώσσα
Μέχρι πρότινος αυτό το προσδιόριζα σύμφωνα με την εκάστοτε διάθεση μου. Ένιωθα Έλληνας στην Αλβανία και Αλβανός στην Ελλάδα. Αλλά θα ήταν ψέμα να πω ότι σκέφτομαι, λειτουργώ, ή κινούμαι όπως κινείται αντίστοιχα ένας νεαρός Αλβανός στην Αλβανία. Νιώθω ευτυχής που έχω ρίζες από παντού... Πατρίδα για μένα είναι η γλώσσα.
Γι' αυτό νιώθω ιδιαίτερα τυχερός για το ότι βρίσκομαι εδώ, και γράφω και εκφράζομαι μέσω της ελληνικής γλώσσας. Είναι μια πολύχρωμη γλώσσα, που μπορεί πραγματικά να βάψει με την κάθε λέξη.
Και επειδή έχω μια ιδιαίτερη αγάπη στον αρχαιοελληνικό κόσμο της Τραγωδίας, στην αρχαία ελληνική λογοτεχνία, και είμαι σε κοντινή επαφή με την πύρινη διάσταση αυτής, δηλαδή, την αφαίρεση, τη λιτότητα και την απλότητα, καθώς και το γεγονός ότι μπορώ να καταλάβω τη δόνηση κάθε λέξης, για παράδειγμα, του Αισχύλου, είναι για μένα πολύ σημαντικό!
Νεριτάν Ζιντζιρία: Πατρίδα για μένα είναι η γλώσσα
Σάββατο 15 Σεπτεμβρίου 2012
«Εγώ δεν είμαι φασίστας…»;
Όποτε από την ραδιοφωνική εκπομπή, χαρακτηρίσω φασίστες όσους στέλνουν ξενοφοβικά, ρατσιστικά μηνύματα, δέχομαι έναν καταιγισμό μηνυμάτων, από ίδιους ή και άλλους, που με κομψό αλλά κυρίως άκομψο τρόπο, σημειώνουν ότι αυτοί δεν είναι φασίστες, αλλά «είναι έλληνες», ή είναι εθνικιστές προσπαθώντας να διαχωρίσουν τον φασιστικό τρόπο σκέψης, από τον δικό τους τρόπο σκέψης.
Για τον επιμελή σχολιαστή και σύμφωνα με τα ερμηνευτικά λεξικά, σίγουρα υπάρχουν κάποιες αμυδρές διαφορές, μεταξύ του ακροδεξιού, του ρατσιστή, του ξενόφοβου, του φασίστα. Τις διαφορές τις γνωρίζω, αλλά εδώ που φτάσαμε το τελευταίο που με απασχολεί είναι η ακρίβεια των χαρακτηρισμών.
Ο ρατσισμός, η ξενοφοβία, μια σειρά από άλλες φοβίες, το μίσος, η τυφλή βία, οδηγούν στον πεντακάθαρο φασισμό. Είναι η αρχή μιας τεράστιας λεωφόρου, που οδηγεί με ιλιγγιώδη ταχύτητα στο τείχος που λέγεται Φασισμός και που στο τέλος του προκαλεί, αίμα και θάνατο.
Όταν ο γερμανικός λαός κάποτε επέλεξε τον Χίτλερ για να τον κυβερνήσει, δεν επέλεγε τον πόλεμο, δεν επέλεγε το να αφήσει την ήρεμη ζωή του, να ντυθεί φαντάρος και να πάει στα πέρατα της Ευρώπης για να γίνει κιμάς. Οι μανάδες που ψήφισαν Χίτλερ δεν ήθελαν να δουν τα παιδιά τους (αν τα είδαν), στα φέρετρα. Οι ηλικιωμένοι γερμανοί παππούδες, δεν ψήφισαν να γκρεμιστούν τα σπίτια τους, οι πόλεις τους, από τους βομβαρδισμούς των συμμάχων, ή να χάσουν τα εγγόνια τους. Τα ίδια ΔΕΝ επέλεξαν και όσοι ανέχτηκαν τον Χίτλερ ή έκαναν τα στραβά μάτια στον φασιστικό λόγο και τις πρακτικές του.
Όλοι αυτοί ψήφισαν τον Χίτλερ για να τους δώσει αξιοπρέπεια, δουλειές, καλύτερη ζωή, καλύτερη υγεία, παιδεία κλπ. Ο Χίτλερ όμως όταν ψηφιζόταν, είχε στο νου του όλο το πακέτο. Δεν το έκρυψε ποτέ. Το περιέγραφε με κάθε τρόπο. Απλώς οι περισσότεροι δεν το έβλεπαν ή δεν ήθελαν να το δουν, γιατί δεν ήταν φασίστες επειδή ήταν Γερμανοί…
Ερώτηση: Υπάρχουν ομοιότητες μεταξύ της σημερινής Ελλάδας και της προπολεμικής Γερμανίας;
Απάντηση: Υπάρχουν ομοιότητες στο πως μια κοινωνία που περνά βαθειά κρίση, προσπαθώντας να γλιτώσει από τα χειρότερα, επιλέγει τα χείριστα. Έχει συμβεί αρκετές φορές και δεν βλέπω κάποιο φωτεινό σημάδι που να δείχνει ότι εμείς θα είμαστε η εξαίρεση. (Έχει προηγηθεί άλλωστε τόση προεργασία, από τις εκλεγμένες κυβερνήσεις, ΜΜΕ, αγανακτισμένους πολίτες…)
Γι αυτό θεωρώ φασίστα, όχι μόνο όποιον ψηφίζει φασιστικό κόμμα, αλλά και όποιον το γλυκοκοιτάζει, όποιον μισοσυμφωνεί και όποιον δεν αντιδρά στην βία και το μίσος. Φασίστας δεν είναι μόνο ο ψυχάκιας που βγαίνει το βράδυ για να μαζέψει κεφάλια Πακιστανών. Είναι και ο γείτονας, συνάδελφος, φίλος που δεν αγανακτεί, επαναστατεί με αυτά που βλέπει. Και τέτοιοι είναι πάρα πολλοί δίπλα μας, εργάτες, μαγαζάτορες, γιαγιάδες, θείες, φοιτητές, μαθητές, όλοι αυτοί που θα γίνουν κιμάς με την πρώτη ευκαιρία, σε μερικά χρόνια ή μήνες, από το φασιστικό μύλο, που ξέρει να αλέθει αριστοτεχνικά και όσους τους υποστηρίζουν.
Η ταχύτητα των εξελίξεων, ή ένταση των οικονομικών μέτρων και των γενικότερων εξελίξεων, δεν πρέπει να αφήνει καμία αμφιβολία και ταλάντευση.
Ο Φασισμός είναι εδώ. Ο Φασισμός είναι βία, αίμα, θάνατος. Και πολλοί από εσάς, χωρίς να το συνειδητοποιείτε, συμφωνείτε με την βία, το αίμα και τον θάνατο.
Γι αυτό η απλή καταδίκη τέτοιων φαινομένων, τέτοιων συμπεριφορών, ΔΕΝ φτάνει.
ΥΓ. Θα έλεγα σε όλους αυτούς τους φασίστες που νομίζουν ότι ΔΕΝ είναι φασίστες, να κοιταχτούν σε έναν καθρέφτη, αλλά νομίζω ότι θα τους βάλω σε έξοδα, γιατί προβλέπω την αντίδρασή τους, τρομάζοντας από το αποτρόπαιο θέαμα.
Ελληνοφρένεια (ον δε νετ) - «Εγώ δεν είμαι φασίστας…» [12-09-2012]
Για τον επιμελή σχολιαστή και σύμφωνα με τα ερμηνευτικά λεξικά, σίγουρα υπάρχουν κάποιες αμυδρές διαφορές, μεταξύ του ακροδεξιού, του ρατσιστή, του ξενόφοβου, του φασίστα. Τις διαφορές τις γνωρίζω, αλλά εδώ που φτάσαμε το τελευταίο που με απασχολεί είναι η ακρίβεια των χαρακτηρισμών.
Ο ρατσισμός, η ξενοφοβία, μια σειρά από άλλες φοβίες, το μίσος, η τυφλή βία, οδηγούν στον πεντακάθαρο φασισμό. Είναι η αρχή μιας τεράστιας λεωφόρου, που οδηγεί με ιλιγγιώδη ταχύτητα στο τείχος που λέγεται Φασισμός και που στο τέλος του προκαλεί, αίμα και θάνατο.
Όταν ο γερμανικός λαός κάποτε επέλεξε τον Χίτλερ για να τον κυβερνήσει, δεν επέλεγε τον πόλεμο, δεν επέλεγε το να αφήσει την ήρεμη ζωή του, να ντυθεί φαντάρος και να πάει στα πέρατα της Ευρώπης για να γίνει κιμάς. Οι μανάδες που ψήφισαν Χίτλερ δεν ήθελαν να δουν τα παιδιά τους (αν τα είδαν), στα φέρετρα. Οι ηλικιωμένοι γερμανοί παππούδες, δεν ψήφισαν να γκρεμιστούν τα σπίτια τους, οι πόλεις τους, από τους βομβαρδισμούς των συμμάχων, ή να χάσουν τα εγγόνια τους. Τα ίδια ΔΕΝ επέλεξαν και όσοι ανέχτηκαν τον Χίτλερ ή έκαναν τα στραβά μάτια στον φασιστικό λόγο και τις πρακτικές του.
Όλοι αυτοί ψήφισαν τον Χίτλερ για να τους δώσει αξιοπρέπεια, δουλειές, καλύτερη ζωή, καλύτερη υγεία, παιδεία κλπ. Ο Χίτλερ όμως όταν ψηφιζόταν, είχε στο νου του όλο το πακέτο. Δεν το έκρυψε ποτέ. Το περιέγραφε με κάθε τρόπο. Απλώς οι περισσότεροι δεν το έβλεπαν ή δεν ήθελαν να το δουν, γιατί δεν ήταν φασίστες επειδή ήταν Γερμανοί…
Ερώτηση: Υπάρχουν ομοιότητες μεταξύ της σημερινής Ελλάδας και της προπολεμικής Γερμανίας;
Απάντηση: Υπάρχουν ομοιότητες στο πως μια κοινωνία που περνά βαθειά κρίση, προσπαθώντας να γλιτώσει από τα χειρότερα, επιλέγει τα χείριστα. Έχει συμβεί αρκετές φορές και δεν βλέπω κάποιο φωτεινό σημάδι που να δείχνει ότι εμείς θα είμαστε η εξαίρεση. (Έχει προηγηθεί άλλωστε τόση προεργασία, από τις εκλεγμένες κυβερνήσεις, ΜΜΕ, αγανακτισμένους πολίτες…)
Γι αυτό θεωρώ φασίστα, όχι μόνο όποιον ψηφίζει φασιστικό κόμμα, αλλά και όποιον το γλυκοκοιτάζει, όποιον μισοσυμφωνεί και όποιον δεν αντιδρά στην βία και το μίσος. Φασίστας δεν είναι μόνο ο ψυχάκιας που βγαίνει το βράδυ για να μαζέψει κεφάλια Πακιστανών. Είναι και ο γείτονας, συνάδελφος, φίλος που δεν αγανακτεί, επαναστατεί με αυτά που βλέπει. Και τέτοιοι είναι πάρα πολλοί δίπλα μας, εργάτες, μαγαζάτορες, γιαγιάδες, θείες, φοιτητές, μαθητές, όλοι αυτοί που θα γίνουν κιμάς με την πρώτη ευκαιρία, σε μερικά χρόνια ή μήνες, από το φασιστικό μύλο, που ξέρει να αλέθει αριστοτεχνικά και όσους τους υποστηρίζουν.
Η ταχύτητα των εξελίξεων, ή ένταση των οικονομικών μέτρων και των γενικότερων εξελίξεων, δεν πρέπει να αφήνει καμία αμφιβολία και ταλάντευση.
Ο Φασισμός είναι εδώ. Ο Φασισμός είναι βία, αίμα, θάνατος. Και πολλοί από εσάς, χωρίς να το συνειδητοποιείτε, συμφωνείτε με την βία, το αίμα και τον θάνατο.
Γι αυτό η απλή καταδίκη τέτοιων φαινομένων, τέτοιων συμπεριφορών, ΔΕΝ φτάνει.
ΥΓ. Θα έλεγα σε όλους αυτούς τους φασίστες που νομίζουν ότι ΔΕΝ είναι φασίστες, να κοιταχτούν σε έναν καθρέφτη, αλλά νομίζω ότι θα τους βάλω σε έξοδα, γιατί προβλέπω την αντίδρασή τους, τρομάζοντας από το αποτρόπαιο θέαμα.
Ελληνοφρένεια (ον δε νετ) - «Εγώ δεν είμαι φασίστας…» [12-09-2012]
Τετάρτη 22 Αυγούστου 2012
Αρβελέρ: Μια άλλη ζωή θα ήταν σωστή αντίδραση
Σε μια τέτοια εποχή όπως αυτή που ζούμε, η κρίση γεννά ένα άλλο ερώτημα από τα συνήθη, ποια θα είναι η δική μας αλλαγή. Ακούστε: Μαθητές από γυμνάσια και λύκεια της Γαλλίας ζητούσαν στα σχολεία τους να έρθουν στην Ελλάδα να επισκεφθούν το ιερό τρίγωνο: Δελφούς-Ολυμπία-Αθήνα. Οι γονείς τους ήσαν λιγάκι ανήσυχοι, τα παιδιά όμως ήρθαν τελικά και γύρισαν κατενθουσιασμένα. Πέρα λοιπόν από τη διαγωγή των ξένων απέναντί μας, σημασία έχει η διαγωγή των Ελλήνων προς όλους. Να προσπαθήσουμε, δηλαδή, να μην είμαστε αναιδείς και παντογνώστες. «Κι η σιωπή στο σπίτι μας είναι γιομάτη από 'ναν αξεδιάλυτο πνιγμένο βόγκο των περασμένων των καιρών και των αγέννητων αιώνων» όπως έλεγε και ο Παλαμάς. Που θα πει να γίνουμε πιο φιλόξενοι στα αλήθεια, πέρα από την ετικέτα της φιλοξενίας, που χρόνια και χρόνια διαλαλούμε. Αλλά δυστυχώς έχουμε τη συνήθεια να ψάχνουμε μονίμως έξω από δω για Φιλέλληνες.
Δείτε και τούτο. Δίπλα στους Δελφούς, σε αυτό το καταπληκτικό μυστηριακό μέρος, η Αράχοβα γίνηκε το ελληνικό Γκστάαντ και αυτό αποτελεί μια ιστορική και κοινωνικοοικονομική εξέλιξη που καταδεικνύει πως η κρίση δεν βαραίνει όλους με τον ίδιο τρόπο. Το «μαζί τα φάγαμε», λόγια ενός άλλου μεγάλου ανδρός, ίσως σημαίνει το «μαζί τα κάναμε». Γιατί το λάθος όσων δεν έφαγαν ήταν ότι δεν υπήρξε έγκαιρα καμία αντίδρασή τους. Τώρα θα με ρωτήσετε ποια θα ήταν η σωστή αντίδραση. Μια άλλη ζωή απ’ αυτήν που έκαναν. Μια άλλη ζωή από αυτή που κάνουν.
Είμαι παιδί της κατοχής, γεννήθηκα πριν την κατοχή και στον πόλεμο ήμουν πολύ νέα. Κάποτε, όταν ήμουν παιδάκι, τα καλοκαίρια στον κεντρικό δρόμο της Βουλιαγμένης, 6 αδέρφια σε ένα αντίσκηνο να περιμένουμε τον πατέρα Σάββατο βράδυ, είχαμε τη συνήθεια να μετρούμε τα αυτοκίνητα. Ποτέ δεν τα βγάζαμε πάνω από 67. Σκηνή δεύτερη. Στο Βύρωνα, όπου κάθομαι πάντα, σήμερα 200 μόνο μέτρα μακρύτερα από το πατρικό μου σπίτι, παίζαμε στο δρόμο το σκοινάκι, που θα πει πάντοτε τεντωμένο το σκοινί απ’ τη μια άκρη στην άλλη, ένας από δω- άλλος από κει. Μια στις τόσες περνούσε κανάς παππούς, καμιά κυρία, κάποιος σκόνταφτε, έβριζε και εμείς με μιας αφήναμε το σκοινί, πού να μας πάρει είδηση ο άλλος τι υπήρχε από κάτω. Τι θέλω να πω; Πως και εδώ δεν περνούσε ούτε ένα αυτοκίνητο. Που θέλω να καταλήξω;
Να ζούμε σύμφωνα με αυτά που έχουμε και όχι με τα όνειρα, αυτό έχω ως αρχή. Έχουμε επιφορτίσει το ένδοξο παρελθόν να λύνει πάντα όλα τα προβλήματα του μέλλοντος. Σαν το τέλος της βυζαντινής αυτοκρατορίας. Οι Βυζαντινοί πριν το τέλος έλεγαν τους Τούρκους Πέρσες και Αχαιμενίδες, όχι γιατί πίστευαν ότι οι Τούρκοι ήταν απόγονοι των Περσών, αλλά γιατί οι ίδιοι οι Βυζαντινοί πίστευαν ότι συνέχιζαν τη μάχη του Μαραθώνα και της Σαλαμίνας. Έτσι και εμείς, συνέχεια ζητούμε επιβράβευση του ένδοξου παρελθόντος και ποτέ δεν δείχνουμε εμπιστοσύνη στο παρόν ή το μέλλον.
Όσο για τα όνειρα, κοιτάξτε. Τα προσωπικά όνειρα των ανθρώπων έχουν σημασία, τα εθνικά είναι πολύ επικίνδυνα. Πάντα στην ιστορία έστρεφαν κάποιον εναντίον κάποιου άλλου. Για τον εαυτό μας τα όνειρα είναι καλά. Όχι παραπέρα.
Αρβελέρ: Μια άλλη ζωή θα ήταν σωστή αντίδραση | ΠΡΟΣΩΠΑ | Protagon
Δείτε και τούτο. Δίπλα στους Δελφούς, σε αυτό το καταπληκτικό μυστηριακό μέρος, η Αράχοβα γίνηκε το ελληνικό Γκστάαντ και αυτό αποτελεί μια ιστορική και κοινωνικοοικονομική εξέλιξη που καταδεικνύει πως η κρίση δεν βαραίνει όλους με τον ίδιο τρόπο. Το «μαζί τα φάγαμε», λόγια ενός άλλου μεγάλου ανδρός, ίσως σημαίνει το «μαζί τα κάναμε». Γιατί το λάθος όσων δεν έφαγαν ήταν ότι δεν υπήρξε έγκαιρα καμία αντίδρασή τους. Τώρα θα με ρωτήσετε ποια θα ήταν η σωστή αντίδραση. Μια άλλη ζωή απ’ αυτήν που έκαναν. Μια άλλη ζωή από αυτή που κάνουν.
Είμαι παιδί της κατοχής, γεννήθηκα πριν την κατοχή και στον πόλεμο ήμουν πολύ νέα. Κάποτε, όταν ήμουν παιδάκι, τα καλοκαίρια στον κεντρικό δρόμο της Βουλιαγμένης, 6 αδέρφια σε ένα αντίσκηνο να περιμένουμε τον πατέρα Σάββατο βράδυ, είχαμε τη συνήθεια να μετρούμε τα αυτοκίνητα. Ποτέ δεν τα βγάζαμε πάνω από 67. Σκηνή δεύτερη. Στο Βύρωνα, όπου κάθομαι πάντα, σήμερα 200 μόνο μέτρα μακρύτερα από το πατρικό μου σπίτι, παίζαμε στο δρόμο το σκοινάκι, που θα πει πάντοτε τεντωμένο το σκοινί απ’ τη μια άκρη στην άλλη, ένας από δω- άλλος από κει. Μια στις τόσες περνούσε κανάς παππούς, καμιά κυρία, κάποιος σκόνταφτε, έβριζε και εμείς με μιας αφήναμε το σκοινί, πού να μας πάρει είδηση ο άλλος τι υπήρχε από κάτω. Τι θέλω να πω; Πως και εδώ δεν περνούσε ούτε ένα αυτοκίνητο. Που θέλω να καταλήξω;
Να ζούμε σύμφωνα με αυτά που έχουμε και όχι με τα όνειρα, αυτό έχω ως αρχή. Έχουμε επιφορτίσει το ένδοξο παρελθόν να λύνει πάντα όλα τα προβλήματα του μέλλοντος. Σαν το τέλος της βυζαντινής αυτοκρατορίας. Οι Βυζαντινοί πριν το τέλος έλεγαν τους Τούρκους Πέρσες και Αχαιμενίδες, όχι γιατί πίστευαν ότι οι Τούρκοι ήταν απόγονοι των Περσών, αλλά γιατί οι ίδιοι οι Βυζαντινοί πίστευαν ότι συνέχιζαν τη μάχη του Μαραθώνα και της Σαλαμίνας. Έτσι και εμείς, συνέχεια ζητούμε επιβράβευση του ένδοξου παρελθόντος και ποτέ δεν δείχνουμε εμπιστοσύνη στο παρόν ή το μέλλον.
Όσο για τα όνειρα, κοιτάξτε. Τα προσωπικά όνειρα των ανθρώπων έχουν σημασία, τα εθνικά είναι πολύ επικίνδυνα. Πάντα στην ιστορία έστρεφαν κάποιον εναντίον κάποιου άλλου. Για τον εαυτό μας τα όνειρα είναι καλά. Όχι παραπέρα.
Αρβελέρ: Μια άλλη ζωή θα ήταν σωστή αντίδραση | ΠΡΟΣΩΠΑ | Protagon
Τρίτη 19 Ιουνίου 2012
Η πραγματική κρίση δεν βρίσκεται στο περιβάλλον, αλλά στην ανθρώπινη καρδιά
Στην ορθόδοξη χριστιανική παράδοση, αναφερόμαστε σε αυτή τη «διάσταση που απουσιάζει», ως άσκηση, η οποία θα μπορούσε να μεταφραστεί ως εγκράτεια και μετριοπάθεια, ή – ακόμη καλύτερα – απλότητα και λιτότητα. Η αλήθεια είναι ότι αντιστεκόμαστε σε οποιαδήποτε απαίτηση για αυτοσυγκράτηση και αυτοέλεγχο. Ωστόσο, αγαπητοί φίλοι, αν δεν ζούμε πιο απλά, δεν μπορούμε να μάθουμε να μοιραζόμαστε. Και αν δεν μάθουμε να μοιραζόμαστε, τότε πώς μπορούμε να περιμένουμε να επιβιώσουμε; Αυτό μπορεί να είναι μια θεμελιώδης θρησκευτική και πνευματική αξία. Ωστόσο, είναι και μια θεμελιώδης ηθική και υπαρξιακή αρχή».
«Ο καθένας από εμάς καλείται να κάνει τη διάκριση μεταξύ του «τι θέλουμε»και «τι χρειαζόμαστε», ή – το πιο σημαντικό – του «τι χρειάζεται ο κόσμος«. Η απληστία υποβαθμίζει τον κόσμο σε μια επιβίωση του ισχυρότερου. Ενώ γενναιοδωρία και ευγνωμοσύνη μετατρέπει τον κόσμο σε μια κοινότητα που μοιράζεται τα πάντα. Καλούμαστε ν’ ακολουθήσουμε το δρόμο της θυσίας – δεν είναι μια θυσία που είναι φθηνή, αλλά μια θυσία που κοστίζει», επισήμανε ο Οικουμενικός Πατριάρχης και πρόσθεσε ότι η θυσία είναι πρωτίστως ένα πνευματικό ζήτημα παρά οικονομικό.
«Η πραγματική κρίση δεν βρίσκεται στο περιβάλλον, αλλά στην ανθρώπινη καρδιά. Το βασικό πρόβλημα βρίσκεται όχι έξω αλλά μέσα μας, όχι στο οικοσύστημα, αλλά στον τρόπο που σκεφτόμαστε. Χωρίς μια επαναστατική αλλαγή μέσα μας, όλες οι προσπάθειες διατήρησης (σ.σ.του περιβάλλοντος) θα παραμένουν ανεπαρκείς και αναποτελεσματικές»
http://greekznews.blogspot.com
«Ο καθένας από εμάς καλείται να κάνει τη διάκριση μεταξύ του «τι θέλουμε»και «τι χρειαζόμαστε», ή – το πιο σημαντικό – του «τι χρειάζεται ο κόσμος«. Η απληστία υποβαθμίζει τον κόσμο σε μια επιβίωση του ισχυρότερου. Ενώ γενναιοδωρία και ευγνωμοσύνη μετατρέπει τον κόσμο σε μια κοινότητα που μοιράζεται τα πάντα. Καλούμαστε ν’ ακολουθήσουμε το δρόμο της θυσίας – δεν είναι μια θυσία που είναι φθηνή, αλλά μια θυσία που κοστίζει», επισήμανε ο Οικουμενικός Πατριάρχης και πρόσθεσε ότι η θυσία είναι πρωτίστως ένα πνευματικό ζήτημα παρά οικονομικό.
«Η πραγματική κρίση δεν βρίσκεται στο περιβάλλον, αλλά στην ανθρώπινη καρδιά. Το βασικό πρόβλημα βρίσκεται όχι έξω αλλά μέσα μας, όχι στο οικοσύστημα, αλλά στον τρόπο που σκεφτόμαστε. Χωρίς μια επαναστατική αλλαγή μέσα μας, όλες οι προσπάθειες διατήρησης (σ.σ.του περιβάλλοντος) θα παραμένουν ανεπαρκείς και αναποτελεσματικές»
http://greekznews.blogspot.com
Κυριακή 17 Ιουνίου 2012
Φανταστείτε μιαν άλλη Ελλάδα...
Φανταστείτε μιαν άλλη Ελλάδα, με επαναστατική χωροταξία και ηθική, με ισόρροπη πληθυσμιακή κατανομή, με ήπιες και συμβατές με το περιβάλλον πηγές ενέργειας, με αποκλειστικά βιοκαλλιέργειες, με μηδέν εγκληματικότητα και καταστολή(αφού καθένας, όπου κι αν βρεθεί, ότι κι αν κάνει θα έχει αξιοπρεπή, στέγη, τροφή, υγεία και παιδεία), με τα ξενοδοχεία - όσα γλιτώσουν (βλ.τέλος 3ης απαντήσεως)- να έχουν μετατραπεί σε σχολές και εργαστήρια όλων των ειδών, όπου θα συναντιούνται δάσκαλοι και μαθητές από τις τρεις ηπείρους που συνορεύομε και θα απολαμβάνουν τη συμμαθητεία,τον ήλιο, τα βουνά, τη θάλασσα και της χαρά της απλής παρέας και συναναστροφής.
Το πείραμα θα ασκήσει τόση γοητεία, πλανητικά, που θα συρρεύσουν τα καλύτερα και πιο κενοτόμα μυαλά της παγκόσμιας πνευματικής και καλλιτεχνικής κοινότητας. Αυτή η χώρα, δε θα είχε ανάγκη κανενός είδους όπλο ή σώματος για τη φύλαξη της. Ακριβώς γιατί δεν μπορεί κανείς να επιτεθεί στο γοητευτικό. Γιατί το αληθινά γοητευτικό είναι μεταφυσικό σημάδι της οικουμενικής αλλαγής μας.
Για αρχή, μπορεί κανείς να προτείνει πολλά όπως:
α) επικοινωνία με τους συγγενείς μας (αυτοί δεν είναι απαραίτητα οι εξ΄αίματος, αλλά αυτοί που έχουν όμμορες ιδέες, ήθος και αισθητική και είναι έτοιμοι να πάρομε μαζί το ρίσκο της αλλαγής). Όμορφο είναι να υπάρχουν αντιθέσεις, αλλά να συνθέτονται.
β) καταγραφή των ειδικοτήτων τους και πού μπορούν να προσφέρουν.
γ) κοινή διαχείρηση των αγαθών( αγροτικά προ’ι’όντα, υπηρεσίες, πνευματικά και καλλιτεχνικά έργα κ.α.).
δ) αιρετά συμβούλια κοινοτήτων( η πυραμιδωτή εξουσία δίνει τη θέση της στην οριζόντια ευθύνη).
ε) κλιμάκια που θα δημιουργούν εμπνευσμένα γεγονότα και άλλα που θα μιλήσουν τη γλώσσα της καρδιάς και θα συναλλαχθούν με τους ανθρώπους, πόρτα-πόρτα σε πολιτείες και χωριά.
στ) χρονοτράπεζες.
ζ) εναλλακτικά νομίσματα.
η) κέντρα ανταλλακτικής οικονομίας.
θ) τοποφαγική γεωργία της εγγύτητας
ι) αλληλομαθητεία και αλληλοεκπαίδευση
κ) αιρετά συμβούλια που θα αναλάβουν τομείς όπως η παιδεία, το περιβάλλον κ.λ.π., που αλληλέγγυα, θα σκύβουν στα προβλήματα ανθρώπων και συνόλων και θα δείχνουν ευφάνταστους τρόπους εναλλακτικής επίλυσης. Μ΄αυτόν τον τρόπο θα ερημώσουν οι παλιοί δρόμοι του κέρδους και της υποτέλειας, αφού ο καινούργιος θα έχει την ομορφιά του οράματος,της προσωπικής σχέσης και του λόγου τιμής.
Δημήτρης Αποστολάκης στο tvxs: Πρέπει να κάμομε μια παληκαριά ενηλικίωσης
http://tvxs.gr
Το πείραμα θα ασκήσει τόση γοητεία, πλανητικά, που θα συρρεύσουν τα καλύτερα και πιο κενοτόμα μυαλά της παγκόσμιας πνευματικής και καλλιτεχνικής κοινότητας. Αυτή η χώρα, δε θα είχε ανάγκη κανενός είδους όπλο ή σώματος για τη φύλαξη της. Ακριβώς γιατί δεν μπορεί κανείς να επιτεθεί στο γοητευτικό. Γιατί το αληθινά γοητευτικό είναι μεταφυσικό σημάδι της οικουμενικής αλλαγής μας.
Για αρχή, μπορεί κανείς να προτείνει πολλά όπως:
α) επικοινωνία με τους συγγενείς μας (αυτοί δεν είναι απαραίτητα οι εξ΄αίματος, αλλά αυτοί που έχουν όμμορες ιδέες, ήθος και αισθητική και είναι έτοιμοι να πάρομε μαζί το ρίσκο της αλλαγής). Όμορφο είναι να υπάρχουν αντιθέσεις, αλλά να συνθέτονται.
β) καταγραφή των ειδικοτήτων τους και πού μπορούν να προσφέρουν.
γ) κοινή διαχείρηση των αγαθών( αγροτικά προ’ι’όντα, υπηρεσίες, πνευματικά και καλλιτεχνικά έργα κ.α.).
δ) αιρετά συμβούλια κοινοτήτων( η πυραμιδωτή εξουσία δίνει τη θέση της στην οριζόντια ευθύνη).
ε) κλιμάκια που θα δημιουργούν εμπνευσμένα γεγονότα και άλλα που θα μιλήσουν τη γλώσσα της καρδιάς και θα συναλλαχθούν με τους ανθρώπους, πόρτα-πόρτα σε πολιτείες και χωριά.
στ) χρονοτράπεζες.
ζ) εναλλακτικά νομίσματα.
η) κέντρα ανταλλακτικής οικονομίας.
θ) τοποφαγική γεωργία της εγγύτητας
ι) αλληλομαθητεία και αλληλοεκπαίδευση
κ) αιρετά συμβούλια που θα αναλάβουν τομείς όπως η παιδεία, το περιβάλλον κ.λ.π., που αλληλέγγυα, θα σκύβουν στα προβλήματα ανθρώπων και συνόλων και θα δείχνουν ευφάνταστους τρόπους εναλλακτικής επίλυσης. Μ΄αυτόν τον τρόπο θα ερημώσουν οι παλιοί δρόμοι του κέρδους και της υποτέλειας, αφού ο καινούργιος θα έχει την ομορφιά του οράματος,της προσωπικής σχέσης και του λόγου τιμής.
Δημήτρης Αποστολάκης στο tvxs: Πρέπει να κάμομε μια παληκαριά ενηλικίωσης
http://tvxs.gr
Δευτέρα 11 Ιουνίου 2012
εγώ θα διορθώσω το ρωμέικο;
εγώ θα διορθώσω το ρωμέικο;. -Ναι, κύριε, εσύ θα διορθώσεις το ρωμέικο, στο χώρο και στον τομέα όπου βρίσκεσαι
http://panosz.wordpress.com/2012/04/20/kastoriadis-2/
http://panosz.wordpress.com/2010/11/30/kastoriadis/
http://panosz.wordpress.com/2012/04/20/kastoriadis-2/
http://panosz.wordpress.com/2010/11/30/kastoriadis/
Κυριακή 10 Ιουνίου 2012
Ζούμε σε πόλεμο και πρέπει να ενωθούμε!
Πρέπει να συνεργαστούμε ως Έλληνες πέρα από τις οποιεσδήποτε διαφορές, που σαφώς υπάρχουν. Διότι, επιμένω, ζούμε σε πόλεμο. Κανονικό παγκόσμιο πόλεμο, που ανάλογα με την αντοχή του το κάθε κράτος, πορεύεται", η κορυφαία μουσική ερμηνεύτρια και τραγουδοποιός Δήμητρα Γαλάνη, συμμετέχοντας στον δημόσιο διάλογο του tvxs.gr, μιλά στηνΚρυσταλία Πατούλη με αφορμή τις κρίσιμες επερχόμενες εκλογές της 17ης Ιουνίου 2012.
Δ.Γ.: Κάθομαι και παρατηρώ, είτε βρίσκομαι στην Ελλάδα, είτε σε ένα ταξίδι στο εξωτερικό (όπου μπορείς και βλέπεις τα πράγματα σχετικά αποστασιοποιημένα και ψύχραιμα) και έχω την αίσθηση ότι έχει ξεκινήσει ένα κατάμαυρο σύννεφο να σκεπάζει σιγά - σιγά την Ευρώπη και όλη την ανθρωπότητα. Όπως αποτυπωνόταν, θυμάμαι, σε κάποιες παλιές ασπρόμαυρες ζωγραφιές, η επέκταση του φασισμού στον Β΄Παγκόσμιο.
Και από όπου περνάει, ξαφνικά, αρχίζουν να καταρρέουν οι οικονομίες η μία μετά την άλλη! Το ένα κράτος μετά από το άλλο. Έτσι χωρίς καμία διάκριση. Δεν πρέπει να μείνει τίποτα όρθιο!
Ισλανδία, Ιρλανδία, Ελλάδα, Πορτογαλία, Ισπανία, Ιταλία, Βέλγιο και λίγο Γαλλία κοκ. Και έπεται συνέχεια. Όλοι πρέπει να ζούμε κάτω από από αυτή την τρομοκρατία... Τώρα μας λένε ότι και η Κύπρος αλλά και η Ισπανία κινδυνεύουν να μπουν στον έλεγχο του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου. Πράγματα, δηλαδή, τελείως παράλογα! Πώς γίνεται, ενώ, μέχρι σήμερα, η οικονομία της Κύπρου, ήταν μια υγιής οικονομία, ξαφνικά να καταρρέει;
Πως γίνεται να χρεοκοπεί η Ισπανία; Πώς, εν μία νυκτί, δημιουργήθηκαν αυτά τα προβλήματα; Πως γίνεται κάποιοι “οίκοι” να εξαφανίζουν λαούς και κράτη ολόκληρα; Πώς εξηγούνται λογικά αυτά τα πράγματα;
Πρέπει να είσαι πολύ βλαξ, για να πιστέψεις ότι τα προβλήματα δημιουργήθηκαν επειδή δεν βγαίνουν τα νούμερα, ή επειδή εδώ στην Ελλάδα ήμασταν σπάταλοι ή ακόμα και πολύ σπάταλοι…
Μα τι λέμε τώρα! Είναι ένα παραμύθι, ένα χθόνιο σχέδιο, ή μια απύθμενη ανικανότητα…;
Στην Ελλάδα, επειδή ήταν όλα “ξέφραγα” και δεν υπήρχε κράτος και καμία οργάνωση, στην αρχή μουδιάσαμε και κατεβάσαμε το κεφάλι μπροστά στην κατάντια μας όταν διαπιστώσαμε, όλοι πλέον, ότι δεν λειτουργούσε τίποτα όλα αυτά τα χρόνια. Μας βρήκαν, λοιπόν σε αυτή την κατάσταση, και έτσι μπόρεσαν να κάνουν πάνω μας έναν βάρβαρο και σκληρό πειραματισμό.
Δεν υπάρχει, πλέον, η παραμικρή αμφιβολία γι αυτό. Διάλεξαν ένα μικρό κράτος, ένα μόρφωμα κράτους θα έλεγα, το οποίο, μάλιστα, οι ίδιοι έβαλαν το χεράκι τους και το “έστησαν” έτσι, για να δουν ποιές θα είναι οι ανοχές και οι αντοχές της κοινωνίας και για να κερδίσουν χρόνο κατά τη γνώμη μου. Βρήκαν βέβαια “εξαιρετικούς” συνεργάτες σε αυτό τα γνωστά πρόσωπα των κομμάτων εξουσίας...
Μπορεί να υπάρχουν πολλά που μας κάνουν να τραβάμε τα μαλλιά μας ή να ντρεπόμαστε για το πώς καταντήσαμε έτσι. Πώς δηλαδή δώσαμε εμείς το δικαίωμα σε αυτούς τους ανθρώπους να μας κυβερνούν γιατί τους ανεχτήκαμε ή κάναμε τα στραβά μάτια ή αδιαφορήσαμε. Υπάρχουν πολλά, που έγιναν και είναι λάθος, και τα οποία πρέπει να μας σοκάρουν τόσο, ώστε να μας αναγκάσουν να ξαναβρούμε τους εαυτούς μας και να λειτουργήσουμε φυσιολογικά σαν άνθρωποι και σαν ώριμοι πολίτες. Αυτά, όντως, ισχύουν και είναι εσωτερικά μας προβλήματα τα οποία είμαι σίγουρη ότι θα καταφέρουμε να τα λύσουμε.
Αλλά, το άλλο κομμάτι, που έχει να κάνει με τη διεθνή συγκυρία, είναι κάτι, που νομίζω, ότι, κανείς δεν μπορεί να το απαντήσει! Κανείς δεν μπορεί να ξέρει ποια θα είναι η εξέλιξη της Ευρώπης, εκτός από αυτούς που την οδηγούν, εκεί όπου την οδηγούν.
Η κατάσταση είναι πολύ τεταμένη και από ότι φαίνεται κι αυτοί, όμως, έχουν χάσει τον μπούσουλα. Ασχολούνται με μας, μόνον όποτε χρειάζονται έναν αποδιοπομπαίο τράγο για να πούνε ότι κάποιος φταίει… Στου κασίδη το κεφάλι, δηλαδή. Έτσι μας χρησιμοποιούν, αντί να κοιτάνε τις πομπές τους και την εγκληματική ανικανότητα τους, μια και από ότι φαίνεται δεν γνωρίζουν ούτε οι ίδιοι που θα τους βγάλει… Όλα έχουν γίνει αριθμοί και οι άνθρωποι αόρατοι...
Κάθομαι και παρακολουθώ, θα έλεγα σχεδόν μαζοχιστικά, αυτές τις συζητήσεις στα τηλεοπτικά πάνελ, με διάφορους εκπροσώπους των κομμάτων, που ο καθένας λέει τα δικά του και άκρη δεν βγαίνει. Και αναρωτιέμαι: αυτό είναι το θέμα μας τώρα; Οι ίδιες στερεότυπες ερωτήσεις «και τι θα κάνετε αν σας αρνηθούν;» και ο άλλος να απαντά «να σας εξηγήσω…» και στη συνέχεια τίποτα… Ή το άλλο “Μέσα ή έξω από την Ευρώπη”, “ευρώ ή δραχμή” λες και ξέρουν και οι ίδιοι που ρωτούν... Συνεχώς τα ίδια! Διότι κανείς, βέβαια, δεν ξέρει τι θα συμβεί! Και όμως, επιμένουν να βγαίνουν στις τηλεοράσεις και να μη λένε τίποτα.
Ας ησυχάσουν λίγο. Ας μη μιλήσουνε για λίγο μήπως και “ακούσουν” αυτό που στη πραγματικότητα συμβαίνει στον κόσμο.
Αλλά βλέπεις, άλλο που δεν θέλουν τα κανάλια της διαπλοκής και των συγκεκριμένων συμφερόντων. Η σύγχυση και ο πανικός να μεγαλώνουν και ο κόσμος, κάτω από αυτή την επήρεια, να πηγαίνει για να ψηφίσει.
Κρ.Π.: Δηλαδή, με λίγα λόγια, λέτε, πως αυτή η κρίση που ζούμε, είναι μία εκ βάθρων αλλαγή, που δεν γνωρίζουμε τα αποτελέσματά της, η οποία αφορά όλη την Ευρώπη, αν όχι όλο τον κόσμο, και η Ελλάδα είναι το σύμπτωμα που την ανέδειξε;
Δ.Γ.: Ναι, έτσι πιστεύω ότι είναι. Το πρόβλημα είναι του συστήματος και η Ελλάδα ένα σύμπτωμα, το οποίο μάλιστα το αντιμετωπίζουν δίνοντας μία εντελώς πειραματική θεραπεία, χωρίς να τους ενδιαφέρει και πολύ αν θα πεθάνει ο ασθενής ή όχι. Και αυτό είναι ανήθικο και πρέπει να μας ταρακουνήσει...
Σ’ αυτές τις περιστάσεις πρέπει αν είναι δυνατόν να γίνουμε όλοι ένα (μιλώ πάντα για το υγιές κομμάτι της κοινωνίας μας και του πολιτικού μας κόσμου) και με κοινωνική και συλλογική ευθύνη να πορευτούμε μαζί και μάλιστα αν είναι δυνατόν σε απόλυτη συνεννόηση.
Να αναπτύξουμε μία κοινή στρατηγική αντιμετώπισης. Να μπορούσε να υπάρχει δηλαδή μία συνεννόηση, απλά με ένα νεύμα, ένα “κλείσιμο του ματιού”, ώστε ενωμένοι να βρεθούμε απέναντι σε αυτόν τον φασισμό, τη χούντα του άπληστου κέρδους! Και να ελιχθούμε σωστά... Αυτό πρέπει να κάνουν οι πολιτικοί μας και αυτό το μήνυμα πρέπει να στείλουμε και εμείς στους άλλους λαούς της Ευρώπης και μαζί τους να αγωνιστούμε για να τελειώσουμε κάποτε με αυτόν τον εφιάλτη...
Κρ.Π.: Αν δεν κάνω λάθος, η συνεργασία και η αλληλεγγύη όπως και ο προβληματισμός για το «όλοι μαζί να δούμε τι θα κάνουμε» εκφράστηκε πρώτα στο Σύνταγμα με την Άμεση Δημοκρατία, και από τον Σύριζα, κατόπιν, για την ενότητα της Αριστεράς (συμπτωματικά, βγήκε και μία διαφήμιση που λέει, ελάτε να συνεργαστούμε όλοι μαζί…) Πιστεύετε ότι είναι το κοινό αίσθημα; Γιατί μέχρι στιγμής, δεν βλέπουμε έμπρακτη συσπείρωση προς αυτή την κατεύθυνση…
Δ.Γ.: Ναι έτσι είναι. Η συνεργασία και η συλλογική συνείδηση χρειάζονται τώρα περισσότερο παρά ποτέ! Πιστεύω ότι ο κόσμος το έχει καταλάβει αυτό και το ελπίζει. Το φωνάζει άλλωστε με την ψήφο του. Για να γίνει αυτή η πρόσκληση όμως πιστευτή και για να ανταποκριθεί ο κόσμος, πρέπει να γίνει μέσα από καθαρούς ανθρώπους και πολιτικούς.
Όλη αυτή η κάστα των “μολυσμένων" από τη διαπλοκή πολιτικών, δημοσιογράφων, επιχειρηματιών, όλο αυτό το αρρωστημένο περιβάλλον, πρέπει να σιωπήσει και να εξαφανιστεί από προσώπου γης. Εδώ είναι όμως που τρελλαίνεται κανείς βλέποντας τα ίδια πρόσωπα που έσυραν τη χώρα σ’ αυτή τη περιπέτεια, να βγαίνουν και να έχουν το θράσσος να μιλούν και μάλιστα να μιλούν ακόμα και για.... επαναδιαπραγματεύσεις.
Και επειδή ξέρουν, ότι δεν έχουν πλέον καμία αξιοπιστία ούτε εντός αλλά και ούτε εκτός της χώρας, αρκούνται στο να ενσπείρουν τον πανικό και τη καταστροφή. Και ο κόσμος φοβάται και μπερδεύεται. Και όταν φοβάσαι κλείνεσαι και κοιτάς φοβικά μόνο τα του οίκου σου. Είναι λογικό και ανθρώπινο. Μήπως όμως θα έπρεπε να τους γυρίσουμε πίσω αυτόν τον φόβο?
Σήμερα περισσότερο από ποτέ ο καθένας πρέπει να σκεφτεί καθαρά, χωρίς επιρροές, τι πραγματικά θέλει και ανάλογα να πράξει στις ερχόμενες εκλογές. Τέρμα το κρυφτούλι και τα δήθεν. Ο καθένας πρέπει να ταχθεί με αυτό που πιστεύει και αισθάνεται ότι πραγματικά τον εκπροσωπεί.
Εμείς, σαν δημόσια πρόσωπα, οφείλουμε να επηρεάσουμε τον κόσμο βοηθώντας τον απλά να καταλάβει και να μη φοβηθεί να καταθέσει την αλήθεια του, όποια κι αν είναι αυτή. Πρέπει να ξεκαθαρίσουμε γρήγορα αυτό που θέλουμε, διότι είμαστε σε πόλεμο.
Θέλω να ελπίζω, πως, όποιες διαφορές κι αν υπάρχουν, κάποια στιγμή θα αποφασίσουμε να συνασπιστούμε απέναντι στον εχθρό. Στον πόλεμο, δηλαδή, δεν υπήρχαν αυτές οι διαφορές, ανάμεσα στους ανθρώπους. Στον πόλεμο ήμασταν όλοι μαζί, με ελάχιστες εξαιρέσεις. Όλοι έκαναν αντίσταση, εκτός από τους συνεργάτες των στρατευμάτων κατοχής δηλαδή τους μαυραγορίτες, τους δωσίλογους και τους ρουφιάνους....
Κρ.Π.: Δυστυχώς, τώρα δεν είμαστε ένα… Μιλάτε για το σημαντικότερο όλων, ίσως, αυτή τη στιγμή. Δηλαδή, ότι πρέπει να συνεργαστούμε ως Έλληνες.
Δ.Γ.: Ναι, πρέπει οπωσδήποτε. Είτε έχουμε καταλάβει, όσοι έχουμε καταλάβει, είτε δεν έχουμε καταλάβει, πρέπει να συνεργαστούμε ως Έλληνες πέρα από τις οποιεσδήποτε διαφορές, που σαφώς υπάρχουν.
Διότι, επιμένω, ζούμε σε πόλεμο. Κανονικό παγκόσμιο πόλεμο, που ανάλογα με την αντοχή του το κάθε κράτος, πορεύεται.
Πριν λίγες μέρες ήμουν στο αεροδρόμιο στη Λισσαβώνα, και με ρώτησε ένας αστυνομικός που έκανε έλεγχο στα διαβατήρια «Ελληνίδα, ε;», λέω «ναι», μου λέει «τι γίνεται, εκεί, σε σας;», του απαντώ, “να στο πώ με μία λέξη; Χάλια”! Και μου απαντά με ένα πολύ θλιμμένο ύφος «και εδώ τα ίδια και χειρότερα !».
Κι ήταν ένας αστυνομικός… Ένα νέο παιδί. Οι άνθρωποι εκεί, μέσα στην απελπισία τους, έχουν ξεχάσει, θέσεις, αξιώματα και εξουσίες. Είναι πάνω απ’ όλα άνθρωποι και συμπάσχουν. Αυτός είναι ο πολιτισμός τους.
Πρέπει, λοιπόν, και εμείς κάποτε να σταματήσουμε τη “φαγωμάρα” μεταξύ μας. Χάνουμε την ενέργεια μας που αυτή τη στιγμή μας είναι απολύτως απαραίτητη για να είμαστε γεροί, και έτοιμοι για τα πάντα!
Παράλληλα να θυμόμαστε ποιά είναι η δύναμή μας. Και η δύναμή μας είναι, ότι, είμαστε μια μικρή, μεν, χώρα, αλλά σε μια εξαιρετικά ανθρώπινη κλίμακα, με φυσικό πλούτο, μια αγροτική χώρα που μπορεί να ζει από αυτά που παράγει και από αυτά που θα παράξει μελλοντικά. Είμαστε μια χώρα που γεννάει μυαλά μαστόρων σε πάρα πολλές τέχνες και επιστήμες.
Πιστεύω ότι για όλα υπάρχει μια λύση αρκεί να δει κανείς τα πράγματα στη σωστή τους διάσταση. Οι ανθρώπινες ζωές όμως που χάνονται κάθε μέρα δεν έρχονται πίσω. Και η ακύρωση της ελπίδας των νέων ανθρώπων είναι στυγνό έγκλημα εκ προμελέτης! Και δεν μιλάω μόνο για την Ελλάδα. Μιλάω για όλους τους λαούς της Ευρώπης.
Επιτέλους, απέναντι σε αυτό, πρέπει να ενωθούμε και να μη το επιτρέψουμε! Να είμαστε απόλυτα ενωμένοι, με μυαλό, με σκέψη και ψυχραιμία όσο μπορούμε. Έχοντες (δεν μιλάω για τους κατέχοντες...) ή μη έχοντες, χρειάζεται να είμαστε ενωμένοι, διότι όλοι τελικά βράζουμε στο ίδιο καζάνι. Άλλος τώρα, άλλος αργότερα!
Κρ.Π.: Ίσως, είστε ο πρώτος άνθρωπος που το εκφράζει δημόσια και τόσο ξεκάθαρα…
Δ.Γ.: Πιστεύω ότι για να είσαι ανεξάρτητος και αυτόνομος, όσο γίνεται, πρέπει να είσαι ώριμος. Οι κοινωνίες πρέπει να ωριμάσουν και να αντιδράσουν επιτέλους ενήλικα. Η ελευθερία δεν κατακτάται έτσι εύκολα. Η ελευθερία και η αυτονομία έχουν υποχρεώσεις. Και τί σημαίνει ενήλικες; Ότι μπορούμε να συνεννοηθούμε μεταξύ μας, ισότιμα, και να δούμε τι μας συμφέρει να κάνουμε για το καλό μας. Αυτό σημαίνει ενηλικίωση: Ανάληψη ευθυνών!
Και όχι να λέμε ότι φταίει κάποιος άλλος, συνέχεια. Μας βολεύει πάρα πολύ αυτό! Και κάνουμε όλοι τα στραβά μάτια μπροστά στην αθλιότητα της παγκόσμιας απληστίας.
Κρ.Π.: Σε σχέση με την συνεργασία, πρακτικά τι θα είχατε να προτείνετε;
Δ.Γ.: Οι εκλογές είναι ένα γεγονός, το οποίο έχει πάρει το δρόμο του. Θεωρώ ότι ενδεικτικό της ωριμότητάς μας σαν λαός, θα είναι να πάψουμε να εκφραζόμαστε μικροκομματικά. Αντίθετα, πρέπει να καταλάβουμε σε τι κατάσταση βρισκόμαστε. Πρέπει να καταλάβουμε επίσης ότι, τα πάσης φύσεως μηντιακά μηνύματα, ως διλλήματα, είναι για τα σκουπίδια!
Έχουμε καταλάβει πλέον τη σοβαρότητα της κατάστασης και είναι στο χέρι μας να κοιτάξουμε μπροστά και να αποφασίσουμε ότι όλα πρέπει να αλλάξουν! Αυτό θέλει χρόνο αλλά τώρα πρέπει να γίνει η αρχή!
Νομίζω, ότι ο ελληνικός λαός με την πρώτη ψήφο του, είπε, “καθαρίστε μου τον τόπο από τη βρώμα και την δυσωδία! Κι αυτό πρέπει να συνεχίσει να λέει!
Είμαι σίγουρη, ότι όλοι ξέρουμε, ότι ο ο επόμενος ηγέτης αυτής της χώρας, θα είναι εκείνος που θα πει “Καθαρίζω τον τόπο! Και από κει και έπειτα ζητάω από όλους να βοηθήσουν!” Αν δεν συμβεί αυτό, δεν θα πεισθεί κανένας να βοηθήσει. Διότι, είναι άλλο να ζητήσει από τον χαμηλοσυνταξιούχο και τον χαμηλόμισθο, ένας «καθαρός» πολιτικός να κάνει κάποιες θυσίες για ένα διάστημα, και άλλο να του το ζητήσει ένας αναξιόπιστος πολιτικός, που τον έχει ξεγελάσει επί σειρά ετών και που τον έφερε στην εξαθλιωμένη κατάσταση που βρίσκεται αυτή τη στιγμή!
Κρ.Π.: Βέβαια, υπάρχει ένα μεγάλο ποσοστό ελλήνων που ψηφίζει τα δύο αυτά κόμματα.
Δ.Γ.: Υπάρχει ακόμα η σκιά των πελατειακών σχέσεων αλλά σε πολύ μικρό βαθμό. Υπάρχει και ένα μέρος των ελλήνων που ακόμη ψηφίζει για… άσχετους λόγους: Από απόλυτα ιδιοτελείς, και αντιδραστικούς, ή χαζούς, μέχρι επικίνδυνους από… εγκεφαλική βλάβη. Ασφαλώς υπάρχει και αυτό! Αλλά, η κυρίαρχη τάση είναι: Καθαρίστε μας τον τόπο!
Κρ.Π.: Σε αντίθεση, με τις ηγεσίες των κομμάτων, ο κόσμος καταλαβαίνει, νομίζετε, περισσότερο, ότι υπάρχει αυτή η ανάγκη της συνεργασίας, και για άλλη μια φορά είναι υπεράνω των ηγεσιών του και των κυβερνήσεών του; Και, ίσως να μην θέλει «κομματάρχες αρχηγούς» αλλά μία διακυβέρνηση συνεργασίας;
Δ.Γ.: Από το ένστικτο της επιβίωσης είναι πιο μπροστά ο κόσμος, γιατί ο κόσμος υποφέρει... Όσο για το θέμα των αρχηγών, δεν είναι αν είσαι αρχηγός, αλλά τι είδους αρχηγός είσαι. Υπάρχουν οι αρχηγοί που καμώνονται τους αρχηγούς, και υπάρχουν και οι αρχηγοί που έχουν γεννηθεί ηγέτες.
Όταν ένας λαός εναποθέτει την ελπίδα του στον όποιον αρχηγό, η στοιχειώδης ηθική –και είναι νομοτελειακό αυτό- είναι να νιώθει και να φέρει αυτή τη τεράστια ευθύνη! Αυτή τη στιγμή ο λαός θέλει να πάρουν την ευθύνη όλοι όσοι είναι καθαροί μέσα από συνεργασίες που είναι απαραίτητες για να είναι αυτή η ευθύνη συλλογική.
Κρ.Π.: Είμαστε όλοι Έλληνες, είμαστε όλοι ένα σύστημα… Είμαστε όλοι ένα… Αυτό δεν εννοούσαν και εκείνοι που διαδήλωσαν υπέρ των Ελλήνων σε όλη την Ευρώπη; Ότι, δηλαδή, τα προβλήματα των Ελλήνων, είναι και δικά τους, και τους αφορούν;
Δ.Γ.: Αυτό πρέπει να συμβεί περισσότερο από ποτέ. Διότι, αν δεν αντιδράσει η ανθρωπότητα, αυτό το σκοτεινό 0.001% της, θα συνεχίσει τη δουλειά του ανενόχλητο! Είτε αυτό λέγεται ενέργεια, είτε αυτό λέγεται πετρέλαιο, είτε αυτό λέγεται φυσικό αέριο, είτε αυτό λέγεται γενικά απληστία . Θα συνεχίσουν!
Δεν τους ενδιαφέρει η ανθρώπινη υπόσταση. Μπορούμε λοιπόν να είμαστε όλοι μαζί; Μπορούμε να είμαστε ένα; Μπορούμε να είμαστε απέναντι στο κακό, όλοι μαζί σαν μία γροθιά; Σαφώς και δεν είμαστε όλοι ίδιοι, και δεν έχουμε όλοι τα ίδια συμφέροντα. Αλλά υπάρχει ένα κοινό σημείο, απέναντι σε ένα πόλεμο. Στον πόλεμο, δεν είναι ενωμένοι οι άνθρωποι; Ε, έτσι πρέπει να κάνουμε και τώρα!
Και κάτι ακόμα πολύ σοβαρό. Η ώρα που πας και ψηφίζεις, που κλείνεσαι σε ένα παραβάν και είσαι μόνος σου, εκείνη την ώρα, που είναι η αποθέωση της Δημοκρατίας, καλείσαι να πάρεις την ευθύνη της πράξης σου. Εκείνη την ώρα είσαι μόνος. Δεν είσαι ούτε με την παρέα σου, ούτε αγκαλιά με την τηλεόραση και το κάθε διαπλεκόμενο κανάλι που σου έχει κάνει το κεφάλι «να!», προσπαθώντας να σε επηρεάσει... Εκείνη την ώρα είσαι μόνος σου, αντιμέτωπος με το μέλλον το δικό σου και των παιδιών σου!
Θέλω να πιστεύω ότι είμαστε ένας λαός άξιος και δεν είμαστε χαμένοι.
Και ότι, ήδη, το έχουμε κάνει το πρώτο βήμα.
Ας το ολοκληρώσουμε!
tvxs.gr/node/96941
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)